หนังสือที่เธอถือมา:คนรักเล็กๆของหนังสือ(๒)
หนังสือที่เธอถือมา : คนรักเล็กๆ ของหนังสือ (๒) : โดย ... ไพวรินทร์ ขาวงาม
..........
1.
บินหลา สันกาลาคีรี-กรุณาส่งหนังสือ WRITER เล่มใหม่มาให้อ่าน ปกว่าด้วย “จากวรรณกรรมสู่หนังไทย” สัมภาษณ์ เปี๊ยก โปสเตอร์ ทำให้ มิตร ชัยบัญชา และเหล่าดาราในอดีตพร่างพรายขึ้นมา
ขณะนั่งอ่านบางเรื่องราวในโลกไซเบอร์ หนังสือก็ยังเดินทางเข้าบ้านมาขอให้เราอ่านด้วย และเชื่อมโยงจินตนาการไปสู่ประสบการณ์เก่าๆ สำหรับเรื่องราวในเล่มนี้-คนที่เติบโตมากับหนังไทยและวรรณกรรมไทย ก็น่าจะได้หลายฉากหลายตอนในมหรสพที่ตัดไปต่อมาของยุคสมัย
หนัง-หนังสือ-เฟซบุ๊ก-ทำให้ผมเคยแต่งกลอน “ยังมีเธออยู่ใช่ไหมในเฟซบุ๊ก?”
“ตื่นขึ้นมา! ก็เห็นโลก เล่นเฟซบุ๊ก ระบัดยุค ระบัดเพื่อน เยือนย่านเหย้า
หลายขอบฟ้า ใครต่อใคร เหมือนใกล้เรา ใหม่เหมือนเก่า พบเหมือนผ่าน กาลเวลา
เคยฉัน-เธอ ละเมอแหล่ง รุ้งแสงแดด ในผ่าวแผด เพลงรำลึก พุ่มพฤกษา
ทุ่งทางน้ำ บรรพชน คนข้าวปลา สถานะ หลายโฉมหน้า ณ ฟ้าดิน
เลือนหน้ากัน นานหลายปี ที่ห่างหาย เปลี่ยนบ้านเกิด แปลงบ้านตาย โยกย้ายถิ่น
ราวฝูงนก แห่งฝูงฝัน พลันโบยบิน แสวงหา รวงรังจินตนาการ
และแล้วเรา ก็พบกัน นั่นอย่างไร! ณ ที่ใหม่ ณ ทางใหม่ มิใช่หมู่บ้าน
เสมือนคลิก พลิกชีวิต จิตวิญญาณ ชีวาวาร โลกไซเบอร์ ละเมอละมุน”
ช่วงนี้ผมแต่งกลอนว่าด้วยเฟซบุ๊กบ่อยๆ ด้วยนับเป็นผู้หนึ่งที่ “เล่น” หรือ “ใช้” ช่องทางดังว่านี้ไม่น้อย ขณะเดียวกันก็ยังอ่านหนังสือ ยังคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ ของหนังสือ มีคนถามรู้สึกอย่างไรที่หนังสือกระดาษจะหมดไปพร้อมกับการมาของหนังสืออากาศ ผมบอกไม่รู้สึกวิตกอะไร ไม่รู้สึกมันจะหมดไป ถ้าจะหมดไปก็อาจต้องอาศัยเวลามากกว่าชั่วชีวิตเราเสียอีกกระมัง
WRITER ยุค บินหลา สันกาลาคีรี สืบเชื้อสายหนังสือจากยุคของ ขจรฤทธิ์ รักษา และยุค กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ หนังสือเล็กๆ ในวงการเล็กๆ สามารถเป็นพลังและแรงบันดาลใจสำหรับการอ่านเขียนเรียนคิดไม่น้อยเลย เหมือนที่หลายคนเติบโตจาก “โลกหนังสือ” ของ สุชาติ สวัสดิ์ศรี “ถนนหนังสือ” ของ เรืองเดช จันทรคีรี “เพื่อนนักอ่าน” ของ วิมล ไทรนิ่มนวล และอื่นๆ
2.
“สิ่งต่างๆ ที่ผมอยากรู้ล้วนมีอยู่ในหนังสือต่างๆ เพื่อนที่ดีที่สุดคือคนที่ยื่นหนังสือซึ่งผมไม่เคยอ่านให้ผม”
ในหน้า “รักคนอ่าน” ของ WRITER เล่มล่าสุด เขาคัดคำ อับราฮัม ลินคอร์น มาแปะไว้
มิใช่เพราะยึดติดถ้อยคำของคนมีชื่อเสียง แต่รู้สึกถ้อยคำมันตรงกับใจ ผมรู้สึกและพูดเสมอ ขอขอบคุณมือทุกมือที่ยื่นหนังสือให้ได้อ่าน สมัยด้อยโอกาสทางการอ่านอยู่ในโรงเรียนและในวัดที่บ้านนอก มีคนรักการอ่านนำหนังสือที่คาดไม่ถึงไปให้ได้อ่าน ไม่ว่าจะเป็นหนังสือแปล นวนิยาย เรื่องสั้น บทกวี สัพเพเหระ โดยเฉพาะบางนวนิยายจีนกำลังภายในนั้น ผมถึงกับเคยนั่งอ่านเปล่งเสียงให้เพื่อนๆ ที่นั่งล้อมวงฟัง การอ่านศัพท์แสงภาษาด้วยการออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ เป็นพลังให้ผมโดยอัตโนมัติ มิใช่เพียงพลังที่ทำให้เขียนหนังสือดำรงชีพได้ แต่ยังเป็นพลังและแสงสว่างในตัวชีวิตชาติหนึ่งของผมเลย
ผมผูกพันและเชื่อมั่นในการอ่านหนังสือกระดาษ ซึ่งอาจถือเป็นต้นทุน หรือทุนเดิม ของคนที่เกิดมากับหนังสือกระดาษก่อนรู้จักคอมพิวเตอร์ แม้จะตามสมัยและทันสมัยในระดับใด ก็ยังอ่านหนังสือ
สำหรับต้นทุน หรือทุนเดิม-ผมเชื่อเราแต่ละคนคงมีมากน้อยต่างกันอย่างแน่นอน ถ้าการอ่านหนังสือเป็นต้นทุนหนึ่งของแต่ละคน เราอาจอ่านเขียนเรียนคิดเท่ากันทั่วโลก อ่านหนังสือเล่มเดียวกันทั่วประเทศ หากแต่ต้นทุนอันเป็นทุนเดิมของแต่ละคนก็ไม่น่าจะเท่ากัน จริตนิสัยส่วนตัวและสิ่งแวดล้อมในวัยเด็ก จะทำให้สิ่งที่เราใช้ร่วมกันกลางๆ นั้น แตกต่างรสชาติสีสันกันไป
3.
นั่งอยู่ต่อหน้าเฟซบุ๊ก ต่อหน้าคนรู้จัก-ไม่รู้จักมามาย ถึงอย่างไรก็รู้สึกเสมอ ผมเป็นแค่คนบ้านนอกคนหนึ่งที่เติบโตมาจากการอ่านหนังสือหมดห้องสมุด-เพราะห้องสมุดโรงเรียนผม มีหนังสือให้อ่านไม่กี่เล่มเอง!
----------
(หมายเหตุ : หนังสือที่เธอถือมา : คนรักเล็กๆ ของหนังสือ (๒) : โดย ... ไพวรินทร์ ขาวงาม)
----------