หนังสือที่เธอถือมา:คนรักเล็กๆของหนังสือ(๑) | คมชัดลึก

 

๑.คุณเสพติด เฟซบุ๊คไหม-หากใครถาม
ขอตอบตาม สเตตัส ถนัดสมัย
อาจเฟซบุ๊ค ติดกระผม จึงสมใจ
เล่นกันไป ใช้กันมา ประสาเรา
กระผมเกิด จนจะแก่ แลหลายยุค
ได้รู้จัก เพื่อนเฟซบุ๊ค ข้ามยุคเก่า
สู่ยุคใหม่ ไม่คาดคิด ชีวิต-เงา
โลกไซเบอร์ ไฉนเล่า เราพบกัน?
กระผมมา เฟซบุ๊คมา มาจากไหน
เล่นมิเล่น ไลค์มิไลค์ ไม่คาดฝัน
มีเครื่องมือ ให้พึงใช้ ก็ใช้พลัน
ตามสมควร แก่คืนวัน สื่อสารตน
ติดเฟซบุ๊ค แล้วละซี-มีเพื่อนถาม
ก็ตอบตาม ที่โพสต์ไว้ แล้วหลายหน
ติดก็ได้ ไม่ติดก็ได้ ไม่กังวล
เฟซกับคน ก็ออนไลน์ เช่นนั้นแล

                      บางห้วงอารมณ์ต่อหน้าเฟซบุ๊ค-ผมแต่งกลอน “คุณเสพติดเฟซบุ๊คไหม?” แบบเคาะสดๆ ลงบนแป้นคอมพิวเตอร์ โพสต์ลงสเตตัสหรือสถานะ เสมือนเพียงพริบตาเดียว ผู้คนที่เรียกๆ กันว่าเพื่อน ก็ได้อ่านกลอนบทนี้นับหลายร้อยคน ทั้งที่กดไลค์หรือถูกใจ ทั้งที่แสดงความคิดเห็น และผู้อ่านทั่วไป มันช่างรวดเร็วเสียเหลือเกิน ต่างจากเมื่อก่อน กลอนบทหนึ่งกว่าจะเขียน กว่าจะส่งทางไปรษณีย์ กว่าจะได้ลงตีพิมพ์ กว่าผู้คนจะได้อ่าน กว่าจะมีปฏิกิริยาทางอารมณ์รู้สึกนึกคิดเห็น ก็อาจจะเป็นเดือน เป็นหลายเดือน หรือเป็นปีๆ นี่คือโฉมหน้าโลกที่ยังคงหมุนเวียนเปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่น่าเชื่อ อยู่ๆ เราก็ได้พบและใช้มัน

                      เพื่อนคนหนึ่งว่า-เสมือนว่าผู้คนในโลกออนไลน์นั้น ตื่นอยู่ตลอด ๒๔ ชั่วโมง คือขณะคนหนึ่งหลับ คนหนึ่งก็ตื่น ชนิดที่ “ตื่นขึ้นมาก็เห็นโลกเล่นเฟซบุ๊ค” เพราะไม่ว่าจะปรับปรุงสถานะของตัวเองตอนไหน เที่ยงคืนหรือตีสี่ตีห้า ก็จะมีคนเห็นเสมอ การโต้ตอบกันแบบสองทางเกิดขึ้นตลอดเวลา

                      เฟซบุ๊ค-เราเดินทางมาพบมัน หรือมันเดินทางมาพบเรา

๒.หลายสิบปีก่อน-ผมบวชเรียนอยู่ที่ วิทยาลัยสงฆ์วังน้อย พระนครศรีอยุธยา ไม่มีโทรทัศน์  ไม่มีคอมพิวเตอร์ และย่อมไม่มีเฟซบุ๊คอย่างแน่นอน ที่พอจะมีให้พึ่งพาอยู่บ้างก็คือวิทยุทรานซิสเตอร์ ใช้ถ่านไฟตราห้าแพะ

                      ในวัยของสามเณรน้อย ผมเริ่มรักการอ่านแล้ว เด็กบ้านนอกด้อยโอกาสทางการอ่านการศึกษา ได้อ่านหนังสือบ้างก็ด้วยมือที่กรุณาของนักอ่านผู้มาก่อน เขาชอบเขาก็มอบให้เราอ่าน เราชอบเราก็มอบให้คนอื่นอ่าน การปลูกฝังนิสัยรักการอ่านจึงเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ในตัวมันเอง

                      ตอนอยู่ในวัดที่วังน้อย โอกาสที่จะออกไปข้างนอกเดินหาหนังสืออ่านตามใจนั้น  แทบจะเป็นไปไม่ได้ อาศัยก็แต่เชื้อสายรักการอ่านจากเพื่อนๆ ที่ชอบอ่านนั่นเอง บางคนมีโอกาสได้รับหนังสือดีๆ ก็แบ่งปันกันอ่านตามสภาพ แต่โอกาสหนึ่งที่ผมคิดว่าเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญทีเดียว ก็คือ ครั้งหนึ่งมีรถตู้จากสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง ขออนุญาตนำหนังสือเข้าไปจำหน่ายเผยแพร่ พอผมได้เห็นหนังสือเท่านั้นแหละ มีสตางค์ติดตัวอยู่ไม่กี่ร้อย ก็ซื้อหนังสือหมดเลย

                      เมื่อเริ่มริอ่านหนังสือ ผมอ่านอย่างกระหาย อ่านทุกอย่างที่ขวางหน้า เพราะมีหนังสือให้อ่านน้อย

๓.ผมเริ่มรู้จักชื่อและติดใจนักเขียนและกวี ท่องและฝันถึงชื่อ คำพูน บุญทวี, อาจินต์ ปัญจพรรค์, นิมิตร ภูมิถาวร, เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์, พิบูลศักดิ์ ละครพล ฯลฯ รวมทั้งเรียนรู้การสั่งซื้อหนังสือทางไปรษณีย์

                      นาน-นานมากทีเดียว กว่าผมจะได้ออกจากวัด เดินทางในโลก และพบบุคคลเหล่านั้นตัวเป็นๆ

--------------------------

(หนังสือที่เธอถือมา : คนรักเล็กๆ ของหนังสือ (๑) : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม)