ตลาดสด...ตลาดชีวิต | คมชัดลึก

 "พรุ่งนี้ไปเดินตลาดเช้ากันมั้ย" เสียงเพื่อนชักชวน 

 "ไปซิ...ไป แต่คงต้องตื่นเช้าๆ หน่อยนะ"

                 สกลนคร จังหวัดใหญ่ในอีสานเหนือ แต่ดูเหมือนบ้านเมืองจะเงียบสงบ ขนาดว่าไปถึงช่วงเช้า ถ้าไม่ใช่ถนนสายหลัก ก็ดูเหมือนจะน้อยทั้งผู้คนและรถรา ที่ออกมาอยู่ตามท้องถนน จนนึกไปว่า เมืองนี้เงียบดีจัง แต่เช้าๆ คนน่าจะต้องออกมาซื้อของที่ตลาดกันนะ แล้วตลาดสดที่นี่จะเป็นอย่างไร เดินเข้าไปจะเห็นของกินพื้นถิ่นบ้างมั้ย แล้วเนื้อสุนัขล่ะจะมีขายหรือเปล่า ล้วนเป็นคำถามที่ตั้งเป้าว่า จะไปเดินหาคำตอบกันตอนเช้า...เช้า

                  สอบถามเจ้าหน้าที่โรงแรมที่ไปพัก ได้ความว่า อยู่ไม่ไกลจากสี่แยกใหญ่ ใจกลางตัวเมือง เลยชักชวนกันไปเดินเล่น กะว่าไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็พอ ที่ไหนได้ ตลาดสดที่นี่ ดึงเวลาเราไปร่วมชั่วโมงยังไม่จุใจ

                  ย่างเท้าเข้าตลาดสด ก็รับรู้ถึงความคึกคักทันที ทั้งพ่อค้าแม่ค้า คนเข็นรถส่งของ และผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของ อ้อ...ที่แท้คนหายมาอยู่ในตลาดนี่เอง แถมตลาดที่นี่ยังดูสะอาดสะอ้าน ลบภาพตลาดสดเก่าๆ จากมโนภาพไปเลย

                  ก็ด้วยคำพูดที่ติดหูว่า แถบสกลนครยังมีการบริโภคเนื้อสุนัข ทำให้ฉันเหลียวซ้าย แลขวา ที่ไหนได้ไม่เห็นจะมี แถมเขียงหมู เขียงเนื้อยังติดป้ายรับรองคุณภาพเนื้อ สะอาด-ปลอดภัยให้เห็นกันชัดๆ อีกด้วย ประมาณให้มั่นใจเถอะว่า เนื้อที่ซื้อไป สะอาด ปลอดภัย และไม่ใช่เนื้อเอ๋ง แน่ๆ

                  ที่เห็นเยอะๆ น่าจะเป็นผัก ทั้งผักที่ขายกันทั่วไปแล้ว ยังมีผักพื้นบ้านที่เหมือนเก็บมาจากรั้วบ้าน มาวางขายคละกันไป ไม่ว่าจะเป็นดอกกระเจียว เห็ดกระด้าง มะเขือส้มลูกเล็กๆ ที่นี่ขายกันเยอะแยะไปหมด ฉันเลยถึงบางอ้อ... มิน่า ส้มตำที่กินเมื่อวานใส่แต่มะเขือพวกนี้

                  ตลาดสดแห่งนี้ ดูเหมือนจะเป็นแหล่งหารายได้ของคนหาเช้ากินค่ำ ของที่หามาได้ก็เอามาวางขายกัน ใครใคร่ค้า...ค้า ใครใคร่ซื้อ...ซื้อ

                  แม่ค้า "ปลา" มีให้เห็นเป็นแนวไป บ้างมาเป็นกระจาด บ้างก็มาหลายกระบุง เป็นปลาที่จับมาได้ (ไม่ใช่ปลาเลี้ยง) ก็เอามาขายตลาด มีทั้งปลาสร้อย ปลาเนื้ออ่อน ขายสดก็มี หรือจะย่างขายก็มี

                  มาเยือนถิ่นนี้ ได้ยินไกด์พูดถึงไข่มดแดง แต่จนแล้วจนรอดยังไม่ได้ชิม ไม่ได้เห็น ต้องมาหากันที่ตลาดสดนี่แหละ แม่ค้ารายหนึ่งวางกระบุง ใช้กระด้งซ้อนด้านบน เอาใบไม้ใหญ่ๆ วางเรียงติดๆ กัน ก่อนจะใช้ถ้วยตักของอย่างหนึ่งออกมาจากถุงพลาสติกใบใหญ่ วางกลางใบไม้ ใบละถ้วย

                   ใครว่ามาถึงถิ่นแล้วราคาถูก ไม่จริงเสมอไป ขึ้นอยู่กับความยากง่าย และช่วงของขาดตลาดด้วย วันนั้นไข่มดแดงถ้วยหนึ่งก็หลายสิบบาทเชียว เสียดาย หอบหิ้วมาฝากใครต่อใครไม่ได้ เพราะมันคงจะช้ำ หรือแตก หมดความอร่อยไปซะก่อน เอาเป็นว่า ไปถึงถิ่นก็ลองหาชิมกันง่ายกว่า  

                  นอกเหนือจากไข่มดแดง ยังเจอแมลงหน้าตาแปลกๆ ลายสวยๆ จนอดหยุดถามแม่ค้าไม่ได้ 

                  "อ๋อ.. แมลงแคง ต้องไปหาในป่า มันชอบอยู่กับต้นจิก" แม่ค้าบอกพร้อมเชิญชวนให้ลองชิม เพราะคั่วมาเรียบร้อย แต่ฉันเกรงใจเลยให้แม่ค้าเก็บไว้ขายดีกว่า เห็นหน้าตาแปลกๆ แบบนี้ ราคาก็ไม่น้อยหน้าทีเดียว เพราะแค่กำมือเล็กๆ วางแผ่ๆ บนไม้ใบ ก็กองละ 50 บาทเข้าไปแล้ว "จักจั่น" ก็หาได้ที่ตลาดนี้ เดินตามเสียงกรีดปีกไป รับรองไม่ผิดหวังแน่ๆ

                  ของกินพื้นบ้าน ทั้งข้าวจี่ ต้มเส้น ลาบลู่ ก๋วยเตี๋ยวญวน มีทำขายกันสดๆ ร้อนๆ ในตลาด รวมถึงปาท่องโก๋ที่มีไส้หมูด้วย

                  ฉันกับเพื่อนเดินออกทางโน้น เลี้ยวทางนี้ จนทะลุไปออกถนนใหญ่อีกด้าน บระเจ้า... ยังมีตลาดสดใหญ่ๆ อีกแห่ง อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน เสียดายว่าเวลาไม่พอ ได้แต่นึกปลอบใจตัวเอง...ไม่เป็นไร ข้าวของน่าจะไม่ต่างกัน

                  ตลาดสด... สกลนคร บอกฉันว่า การเดินทางน่าเริ่มจากตรงนี้ เพราะได้เห็นทั้งวิถีชีวิต การกินการอยู่ และยังเป็นตลาดสดที่มีชีวิตชีวาทีเดียว

.................................
(ตลาดสด...ตลาดชีวิต : คอลัมน์ถิ่นไทยงาม)