เมียงม่าน-เมียนมาร์5:ไอ้หลั่น | คมชัดลึก

               สถานีขนส่งอองมิงกาลา ชานเมืองย่างกุ้ง พลุกพล่านไปด้วยผู้คน ผู้โดยสารกระหืดกระหอบไปยังคิวรถสายต่างๆ...พ่อค้าแม่ขายเทินกระจาดสินค้าประดามีไว้บนศีรษะของพวกเขา เสียงพูดจาซื้อขายอื้ออึงพอๆ กับเสียงแตรรถ

               ฉันกับคนข้างกายจ่ายเงินคนละ 8,000 จ๊าด ให้แก่พนักงานขายตั๋วบริษัท Win เป็นค่าโดยสารจากย่างกุ้งไปคินปุนแคมป์ เมืองไจก์โถ่ จุดแวะพักบริเวณเชิงเขา ซึ่งต้องต่อรถบรรทุกหกล้อและเดินเท้าอีกราว 1 ชั่วโมง ไปสู่ยอดเขาไจก์ทิโยที่ประดิษฐาน เจดีย์ไจก์ทิโย หรือ พระธาตุอินทร์แขวน

               รถโดยสารห้อมาด้วยความเร็วอันจำกัด กว่าจะถึงคินปุนแคมป์ก็ใช้เวลาไปสี่ชั่วโมงครึ่ง เราฝากกระเป๋าใบใหญ่ไว้ที่โรงแรมเล็กๆ แถวนั้น เขาคิดค่าฝากใบละ 1,000 จ๊าด แล้วก็เดินไปที่คิวรถหกล้อ มองหาช่องขายตั๋ว คนแถวนั้นบอกว่าไม่ต้องซื้อตั๋ว ไว้จ่ายตอนรถออกเลย แต่...กว่ารถจะออกต้องรอให้ผู้โดยสารเต็มคัน

               คำว่าเต็มในที่นี้คือ เขาจะพาดแผ่นไม้ยาวต่างที่นั่งประมาณ 7 แถว แถวหนึ่งต้องเบียดกันให้ได้ 6 คน ค่าโดยสารคนละ 1,500 จ๊าด ถ้าอยากไปด่วนก็ต้องจ่ายเงินราคาเหมารถหกล้อคันใหญ่สภาพดีกว่าที่พร้อมไปเกยถึงเชิงบันไดพระธาตุ ชาวพม่าจะเสียค่าโดยสาร 2,500 จ๊าดต่อคน สำหรับรถหกล้อคันใหญ่นั้น ส่วนนักท่องเที่ยวไม่ให้ขึ้นถ้าไม่เหมา

               พวกเราแบกเป้ไปโยนลงตะแกรงท้ายรถหกล้อคันเล็ก เดินขึ้นบันไดเทียบ และรอให้คนอื่นๆ มาสมทบ...นั่นครอบครัวชาวสวิตเซอร์แลนด์พ่อแม่ลูกมาเพิ่ม พักใหญ่มีกลุ่มวัยรุ่นชายราว 8 คน ตามมาอีก

                การรอคอยนานกว่า 2 ชั่วโมง ไม่ใช่ปัญหา เมื่อฉันเริ่มพูดคุยกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เขาทักฉันก่อนเป็นภาษาไทยแปร่งๆ ว่าพี่เป็นคนไทยใช่หรือไม่ พอตอบใช่ เขายิ้มกว้างเห็นฟันขาวซี่โตเต็มปาก เขาบอกว่าทำงานที่เมืองไทย ตอนนี้ลาพักร้อนกลับบ้านที่ไจก์โถ่ ฉันถามว่าชื่ออะไร

 “ไอ้หลั่น” เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง

               เราคุยกันถูกคอ ซักไปซักมาก็ถึงบางอ้อ ที่แท้ชื่อของเขาคือหลั่น แต่เขาพาซื่อแนะนำตัวตามอย่างที่เถ้าแก่ของเขาเรียก

               ครอบครัวหลั่นทั้งพ่อแม่พี่สาวและตัวเขาเป็นคนงานงมหอยแมลงภู่ที่จังหวัดสมุทรสาคร เถ้าแก่ให้ค่าแรงดี อย่างน้อยก็ดีกว่าหางานทำในบ้านเกิด เวลาทำงานก็ใช้เครื่องดำน้ำแบบต่อสายปั๊มลม ดำไปขูดหอยตามโป๊ะและเสามะพร้าวที่ปักไว้ดักหอยโดยเฉพาะ

               หลั่นอาศัยบริการบริษัทจัดหาแรงงานเตรียมรถรับส่งจากหน้าบ้านไจก์โถ่ ถึงหน้าประตูที่ทำงานในเมืองไทย รวมในราคา 4,000 บาทต่อคน เถ้าแก่มีที่พักให้ ค่าน้ำไฟไม่ต้องเสีย พอทำงานหลายปีก็มีเงินเก็บพอสมควร

               นิ้วข้างหนึ่งของเด็กหนุ่มวัย 21 ปี อย่างหลั่นสวมแหวนทองคำน้ำหนักประมาณหนึ่งบาท ข้อมืออีกข้างสวมสายรัดสีเหลืองมีข้อความแสดงความภักดีของชาวไทย

               “ผมลางาน 3 เดือน ตั้งใจมาไหว้พระเจดีย์ ไม่เคยมาเลยครับ” หลั่นยิ้มทั้งดวงตา

                รถหกล้อบุโรทั่งถีบตัวเองออกจากท่าเมื่อไร ฉันแทบไม่รู้สึก
 
(ติดตามตอนต่อไปอาทิตย์หน้าที่...อังวะ)

.......................................
(เมียงม่าน...เมียนมาร์ : ตอนที่ 5 -  ไอ้หลั่น โดย...เรื่อง : ยุวดี วัชรางกูร/ภาพ :  เอิบเปรม วัชรางกูร)