งานกล้วยไม้เอเชียแปซิฟิกครั้งที่12(จบ) | คมชัดลึก

          ฉันนึกถึงความหมายของคำว่า “ครูผู้มีพระคุณแก่บรรดาศิษย์อย่างเหลือล้น”

          ครูไม่เพียงแต่ยืนสอนหนังสืออยู่หน้าชั้น แต่ครูน่าจะหมายถึงบุคคลที่สร้างคุณงามความดีมาตลอดชีวิต โดยไม่ยอมหยุดยั้งให้แก่ใครอื่นทั้งสิ้น

          ครูลักษณะนี้ย่อมสู้ทนกับการทำงานทุกรูปแบบอย่างมีความสุข โดยไม่คิดท้อถอย เพราะยึดหลักคุณธรรมประจำใจไว้มาตลอดและยังคงรักษามันไว้

          ตัวฉันเองอายุมากแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงน้ำใจกับคนทั่วไป ทั้งที่รู้จักหรือไม่รู้จัก ฉันมักทักทายพูดจากับเขาเกี่ยวกับชีวิตประจำวันอย่างที่โบราณเรียก “เป็นคนโอภาปราศรัย” ซึ่งหาใช่เพียงปากปราศรัยแต่น้ำใจเชือดคอไม่ หากแสดงออกมาจากจิตใจตัวเองอย่างมีความสุข จึงรู้หลักธรรมอีกบทว่า “เมื่อเรามีความสุข คนอื่นก็ย่อมมีความสุขด้วยเช่นกัน” 

          อีกประเด็น การที่คนอื่นเขาเห็นฉันทำงานให้แก่สังคมโดยไม่หยุดยั้ง หลายคนมักเป็นห่วงสุขภาพ บางคนถึงกับถามฉันว่า “เหนื่อยบ้างหรือเปล่า?” แต่ฉันกลับตอบสวนทางไปว่า “เปลี่ยนความเหนื่อยให้เป็นความสุขเสียสิครับ แล้วเราจะทำงานได้อีกนานแสนนาน” 

          ทุกวันนี้ ไม่ว่าฉันจะเดินทางไปไหน มักมีคนเข้ามาทักทาย สิ่งนี้ได้ทำให้ตัวฉันเองอยู่ในโลกใบนี้ได้อย่างมีความสุข ความจริงแล้วฉันมักพูดอยู่เสมอว่า “คนที่ยกมือไหว้อยู่ตรงหน้าเรานั้นอาจไม่ใช่ของจริงก็ได้ แต่คนที่ยืนยกมือไหว้เราอยู่ด้านหลังนั่นสิคือของจริง” ดังที่องค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเคยตรัสไว้ว่า “ให้ปิดทองหลังพระ” 

          กรณีนี้น่าจะเป็นเพราะคนที่สร้างคุณงามความดีฝากไว้แก่แผ่นดิน ปกติคนประเภทนี้มักไม่เอาหน้า คนอื่นจะเห็นหรือไม่เห็นสุดแล้วแต่ แต่ตัวเราเองย่อมมองเห็น ฉะนั้น เราจึงควรนำรากฐานจิตใจเราเองเป็นตัวตั้งมากกว่าการทำงานเพราะอยากได้หน้า ซึ่งงานประเภทนี้มักไม่ได้ช่วยให้ตัวเรามีความสุขที่แท้จริง

          ความสุขในที่นี้หมายถึงการได้มาซึ่งบุญกุศลอันเป็นธรรมชาติของคนในสังคม

          ทุกวันนี้ไม่ว่าจะเดินทางไปไหน ฉันมักระแวดระวังโดยที่ไม่เกิดภาวะคิดร้ายกับคนอื่น แต่พยายามให้เกิดคุณงามความดีเพื่อหวังให้ทุกคนอยู่อย่างมีความสุขบนโลกใบนี้โดยไม่คิดร้ายทำร้ายใคร

          ขณะที่ฉันเขียนเรื่องนี้ ฉันอยู่ที่เชียงใหม่เพื่อร่วมกิจกรรมในการปิดงานราชพฤกษ์ 2011 นอกจากนั้นยังมีโอกาสขึ้นไปร่วมงานโครงการหลวงที่ดอยอ่างขาง 

          ขณะอยู่ที่นั่น ฉันอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาลงสู่พื้นดิน เพราะรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณขององค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ได้ทรงเหน็ดเหนื่อยมาตั้งแต่ดอยอ่างขางยังมีแต่ดงหญ้าคารวมทั้งไร่ฝิ่นของชาวเขา บัดนี้ ได้เปลี่ยนแปลงไปเป็นพืชเศรษฐกิจเป็นงานอาชีพของคนท้องถิ่นซึ่งทำให้พวกเขาอยู่อย่างมีความสุขตามอัตภาพของทุกคน

          หลังจากเสร็จแล้วก็จะเดินทางกลับกรุงเทพฯ เพราะมาอยู่ที่นี่ร่วมครึ่งเดือนแล้ว โดยมาทำหน้าที่เสริมสร้างความมั่นคงให้แก่แผ่นดินผืนนี้ ซึ่งถือเป็นพื้นฐานสำคัญของชีวิต ฉันขออวยพรให้ทุกคนดำรงชีวิตอยู่และทำงานอย่างมีความสุขตลอดไป

 

 

----------

(หมายเหตุ : คอลัมน์ หอมกลิ่น กล้วยไม้ - งานกล้วยไม้เอเชียแปซิฟิกครั้งที่ 12 (จบ) - โดย ... ศ.ระพี สาคริก [email protected])

----------