'ดนตรี'เรื่องใหญ่ในหัวใจ'เบนซ์' | คมชัดลึก

          ดนตรีมันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับผมมากนะ เล่นแล้วรู้สึกแฮปปี้แบบลืมตัว ช่วยสะท้อนความรู้สึกเวลาที่เราเล่น เราอาจจะยังไม่รู้ตัวเองหรอกว่าเรารู้สึกอย่างไร แต่พอมาเล่นดนตรีเสียงเพลงจะสะท้อนออกมาบอกเองเลย

          ถ้าถามว่าดนตรีให้อะไรกับเราบ้าง คำตอบนานาความรู้สึก ทั้งสุข สนุก รื่นรมย์ ปลอบประโลม และตอกย้ำต่างก็พรั่งพรูออกมาได้สิ้นสุด ทั้งมนุษย์ระดับใหญ่ไต่ลงไปถึงชาวบ้านธรรมดาก็ล้วนนิยมเสพสุขทางอารมณ์กับดนตรีกันทั้งนั้น และหนึ่งในหลายพันล้านคนบนโลกที่นิยมเสียงเพลงมีทายาทนักธุรกิจค้าเหล็กรายใหญ่ที่หลงใหลในเสียงเครื่องสายแบบจมปักเข้าหัวใจอย่างหนุ่ม "เบนซ์" รัฐพงษ์ รัตนหิรัญญา ลูกชายคนสุดท้องของ สุรีย์-ทรงศักดิ์ รัตนหิรัญญา ที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีในวงสังคม กับจุดเริ่มต้นตั้งแต่การลองฝึกกีตาร์เพื่อความสนุกสนานลุกลามจนถึงการหันมาจริงจังในเรื่องการเล่น "ฮาร์ป" เครื่องดนตรีมากสายขนาดใหญ่ ใครเห็นก็ต้องนึกถึงความสวยงามของเทพนิยายและภาพวาดกรีกอันมีสาวสวยมานั่นเล่นเครื่องดนตรีชนิดนี้อยู่เสมอ และเป็นเรื่องจริงที่ปัจจุบันนี้มีผู้ชายสนใจเล่นน้อยกว่าผู้หญิงมาก 

          ก่อนจะได้ยลโฉมเครื่องดนตรีสุดรัก หนุ่มเบนซ์ก็นัดหมายเรามาเจอกันที่บ้านพักสุดหรูในสไตล์โมเดิร์นอบอุ่นที่อยู่อาศัยกับครอบครัวมานานกว่า 10 ปี แบ่งโซนบ้านเป็นสัดส่วน เพื่อให้มีพื้นที่ส่วนตัวของแต่ละคนอย่างเต็มที่ ซึ่งโซนประจำของหนุ่มเบนซ์เห็นทีจะเป็นห้องนอนแหล่งประจำการของบรรดาเครื่องดนตรีสุดรัก และเป็นห้องซ้อมย่อมๆ ให้ขลุกตัวอยู่ได้ทั้งวัน แต่วันนี้พิเศษหน่อย เพราะเจ้าตัวขอโชว์เล่นฮาร์ปเพลงเพราะที่โซนห้องรับแขกหรูกลางบ้าน เพื่อให้ได้บรรยากาศที่เข้ากันดี ก่อนยก "อารีอาร่า" (Ariana) ชื่อรุ่นของฮาร์ปประจำตัวที่เพิ่งถอยมาใหม่ๆ วางลงบนพรมอย่างทะนุถนอม พร้อมหยิบมาร์ติน แอนด์ โค (martin & co EST 1833) กีตาร์ตัวโปรดมาวางไว้ด้วย 

          "สำหรับฮาร์ป ผมเล่นมาได้เกือบปีแล้ว เริ่มจากความชอบดนตรีเครื่องสาย อย่าง กีตาร์ ที่เล่นมาตั้งแต่อยู่ ม. 2 เล่นทุกอย่างทั้งคลาสสิก อะคูสติก ไฟฟ้า ส่วนใหญ่จะชอบเล่นดนตรีบลูมากที่สุด (กีตาร์ตัวแรกในชีวิตของหนุ่มเบนซ์พังลงด้วยการระเบิดจากการซ้อมหนัก) ผมคิดว่ากีตาร์เป็นสิ่งที่ไม่ต้องใช้ทฤษฎีมากนักเล่นตามความชอบเราได้ ตามอารมณ์ที่เกิดขึ้นขณะนั้น พอโตขึ้นมาผมมีโอกาสไปเรียนที่ซิดนีย์ แล้วได้ไปแจ๊สผับแห่งหนึ่ง วันนั้นมีนักดนตรีเอาฮาร์ปมาเล่นกันดนตรีแจ๊สในแบบของเขาเอง เชื่อไหมจากที่ผมฟังเพลงบลูแจ๊สมาตลอดไม่เคยลองแนวอื่นเลย เพราะเชื่อว่าถ้าเราจะทำอะไรให้ดีเราต้องโฟกัสที่จุดนั้นอย่างเต็มที่ พอได้ลองฟังเพลงวันนั้นมันก็เริ่มรู้สึกมาแล้วว่าเครื่องดนตรีนี้ต้องมีอะไรพิเศษ จนก่อนที่จะมาเล่นอย่างจริงจังผมก็ได้ไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ประเทศญี่ปุ่น แล้วก็มีนักดนตรีเอาฮาร์ปมาเล่นที่ร้านในสไตล์คลาสสิก การเล่นของเขาทำให้ผมเห็นเลยว่าเสียงฮาร์ปที่จริงเป็นอย่างไร เมื่อก่อนก็เคยไปฟังคอนเสิร์ตซิมโฟนี่มาบ้าง แต่ไม่เคยสังเกตเสียงฮาร์ปเท่าไหร่ เพราะไม่ใช่เครื่องดนตรีหลัก แต่เขามีหน้าที่เติมเต็มให้ดนตรีสมบูรณ์ขึ้นเท่านั้น แต่หลังจากได้ยินเสียงที่ญี่ปุ่นพอได้ไปดูคอนเสิร์ตก็ได้ยินเสียงฮาร์ปเด่นชัดมากขึ้น รู้สึกว่าเพราะมาก เริ่มรู้ว่าคืออะไรสนใจมากขึ้น" หนุ่มเบนซ์เล่าที่มาของความชอบ 

          หลังจากเก็บความหลงใหลไว้นานพอสมควรเจ้าตัวก็ตัดสินใจเข้าเรียนการเล่นฮาร์ปอย่างจริงจังที่ประเทศไทย เพื่อหวังจะขยายความสามารถไปในด้านอื่นๆ บ้าง โดยทำการค้นหาแหล่งสอนในอินเทอร์เน็ต และลงสมัครภายในวันเดียวกัน ฝึกฝนด้วยเครื่องดนตรีที่โรงเรียนมีให้อยู่สักพักพอเริ่มดีดได้เป็นเพลงเยอะๆ เข้าหน่อยก็ตัดสินใจซื้อฮาร์ปคู่ใจมาฝึกเองที่บ้านแบบไม่ลังเลใจ 

          "พอเล่นกีตาร์มาหลายปีเราก็รู้ว่าข้อจำกัดเขามีอยู่หลายข้อ ทั้งเรื่องของสาย เสียง แต่ผมก็ไม่เคยเบื่อนะ แฮปปี้มากๆ เวลาได้เล่น แต่บนโลกนี้มีเครื่องดนตรีสายอีกเยอะมาก ฮาร์ปก็เป็นอะไรที่ลึกซึ้งซับซ้อนไม่ใช่เครื่องคนตรีที่ไม่รู้ทฤษฎีแล้วจะลองไปเล่นได้ มีอะไรที่ยากมากว่านั้น อย่างกีตาร์ถ้าซ้อมเยอะๆ ได้ 2 เดือน ก็รู้สึกเลยว่าฝีมือดีขึ้นแล้ว แต่ฮาร์ปนี่ผมขอเรียกฝีมือตัวเองว่าเบบี้เลยนะ ยากมากไม่ใช่อะไรที่ง่ายๆ เลย มีความรู้สึกเหมือนยกเปียโนมาตะแคงข้างแล้วเล่น" เจ้าตัวเล่าความรู้สึกที่ท้าทายเวลาได้ลองบรรเลง

          เมื่อถ่อมตัวเองมาขนาดนี้ ก็ถึงเวลาที่ต้องขอลองพิสูจน์ฝีมือกันสักหน่อย ว่าแล้วหนุ่มเบนซ์ก็ลุกมานั่งประจำที่ มือหนึ่งจับสาย ส่วนเท้าก็เตรียมแตะแพดเดิ้ลที่คอยเปลี่ยนเสียงชาร์ป แฟลต จากนั้นก็เริ่มบรรเลงเพลงคลาสสิกนุ่มๆ บนสายฮาร์ปกว่า 48 สาย ทั้งเพลง Bacaroke และ Chaconne เรียกความสงบคืนสู่ห้องรับแขก แต่อบอวลไปด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกที่ดึงทุกคนเข้าสู่ภวังค์ได้ชั่วขณะ 

          "ที่จริงคนจะติดภาพว่าฮาร์ปเป็นเครื่องดนตรีที่ผู้หญิงสวยๆ เล่น (หัวเราะ) ที่โรงเรียนก็มีผู้ชายเล่นอยู่ 3-4 คน ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้หญิงซะเยอะ คุณครูผมก็เป็นผู้หญิง เขาบอกว่าความจริงด้วยโครงสร้างของเครื่องดนตรีชนิดนี้ผมว่าเขาสร้างมาให้ผู้ชายเล่นเลย เพราะมีน้ำหนักมาก มือต้องเเข็งแรง เวลาเล่นเราต้องเอียงเครื่องมาพิงบ่านิดหนึ่ง เอาเข่าดันไว้แล้วต้องนั่งหลังตรง อย่าให้น้ำหนักมาลงที่ตัวมาก น้ำหนักจะถูกกดไปทั้งหลัง ต้องใช้ความอดทนแข็งแรงมาก น่าแปลกที่ผู้หญิงกลับชอบเล่นมากกว่า" 

          ด้วยดีกรีนักเรียนนอกทางด้านนิติศาสตร์และด้านการเงิน ที่เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย (ยูนิเวอร์ซิตี้ ออฟ นิวเซาท์เวลส์) บวกปริญญาอีกใบที่คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และกำลังสานต่อกิจการด้านการค้าเหล็กอย่างมุ่งมั่น ด้วยความต่างสุดขั้วทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมหนุ่มคนนี้ไม่เลือกเรียนทางด้านดนตรีอย่างที่ตัวเองรักไปซะเลย เจ้าตัวก็ให้เหตุผลแบบไม่จำใจเรียนแต่อย่างใด เพราะตั้งใจเลือกทางนี้ด้วยความต้องการของตัวเองล้วนๆ 

          "ผมอยากเก็บเรื่องดนตรีไว้เป็นงานอดิเรก คนที่ศึกษาดนตรีอย่างจริงจังแล้วหยิบดนตรีมาทำเป็นอาชีพนั้น ดนตรีเป็นการเป็นงาน แต่สำหรับผมดนตรีต้องไม่ใช่งาน ตอนเรียนผมจะชอบมีงานอดิเรกคือเล่นโชว์ตามงานมหาวิทยาลัยและงานเลี้ยงต่างๆ มีวงดนตรีของตัวเอง 2 วง ทั้งเพลงนานาชาติที่ชื่อว่า วงไวท์ ฮอสส์ คอมพานี กับวงเพลงไทยในชื่อ วงจรูญ มีแต่ชื่อแปลกๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม" (หัวเราะ) 

          ในช่วงเวลากำลังดีระหว่างการสนทนา หนุ่มเบนซ์ก็ขอจับกีตาร์มาเกาเพลงเล่นแบบชิลชิล ในสไตล์บลูที่ถนัด ด้วยประสบการณ์ที่ให้กับเครื่องดนตรีชนิดนี้มามากทำให้บุคลิกท่าทางของผู้เล่นเปลี่ยนไปเป็นรูปแบบที่คุ้นเคยและดูสบายมากขึ้น รอยยิ้มเล็กๆ เวลากำลังบรรเลงเพลงทำให้เราเห็นถึงความสุขของเขากับดนตรีที่คงแยกออกจากกันไม่ได้ 

          "ดนตรีมันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับผมมากนะ เล่นแล้วรู้สึกแฮปปี้ แบบลืมตัว ช่วยสะท้อนความรู้สึกเวลาที่เราเล่น เราอาจจะยังไม่รู้ตัวเองหรอกว่าเรารู้สึกอย่างไร แต่พอมาเล่นดนตรีเสียงเพลงจะสะท้อนออกมาบอกเองเลย เวลาที่เราเล่นบาร์ไหนอยู่เราต้องคิดบาร์ต่อๆ ไปว่าจะเล่นเป็นเสียงอะไร ช่วยให้เราเป็นคนคิดตระเตรียมล่วงหน้าเก่งขึ้น ข้อเสียอย่างเดียวของดนตรีสำหรับผมคือ การใช้เวลากับมันเยอะเกินไปเท่านั้นเอง ทุกวันนี้ทำงานเสร็จพอ 2-3 ทุ่ม จะกลับมาซ้อมถึงเที่ยงคืนทุกที เหมือนว่าเรารู้สึกว่าเล่นไปแป๊นเดียว แต่ความจริงเวลาผ่านไปเยอะแล้ว" หนุ่มนักดนตรีกล่าวทิ้งท้าย กับความสำคัญของดนตรีที่แยกกันไม่ขาด

 

 

----------

(หมายเหตุ : ขอเวลานอก : 'ดนตรี' เป็นเรื่องใหญ่ในหัวใจ "เบนซ์" รัฐพงษ์ : โดย ... เรื่อง - ณุวภา ฉัตรวรฤทธิ์ / ภาพ - ธนาชัย ประมาณพานิชกุล)

----------