ม่วนอ๊กม่วนใจ๋@ถนนคนม่วน | คมชัดลึก

                   ไม่ว่าจะเป็นจังหวัดไหน ดูเหมือนจะดึงตลาดขึ้นมาเป็นส่วนประกอบของการท่องเที่ยวกันซะเยอะ ด้วยเพราะความที่ผู้คนยังคุ้นเคยกับการไปตลาด ไม่ว่าจะแค่เดินซื้อหาอาหาร ข้าวของเครื่องใช้ หรือแม้แต่เดินย่อยอาหาร จากตลาดนัดธรรมดาก็เลยอัพเกรดให้ดูดี มีจุดเด่น เป็นที่กล่าวขานว่า ถ้ามาก็ควรต้องแวะ ถนนคนเดิน และกาดต่างๆ จึงเกิดขึ้นมากมาย

                   "ถนนคนม่วน" แห่งชุมชนสันโค้ง ต.เวียง อ.เมือง จ.เชียงราย น้องใหม่ที่เปิดตัวได้ไม่ถึงปี แต่ดูเหมือนจะเป็นแหล่งนัดพบยามค่ำคืนที่คึกคักเอาการ ทำให้ฉันกับเพื่อนๆ ต้องไปแวะเดินดูเสียหน่อย ไหนๆ ก็ไปเชียงรายทั้งที แถมจังหวะดีเป็นวันที่เปิดถนนคนม่วนซะด้วย ก็ที่นี่เขาจะเปิดเฉพาะค่ำคืนวันอาทิตย์

                   ถนนคนม่วน จะใช้พื้นที่บริเวณถนนสันโค้งน้อย มีสินค้าหลากหลายชนิดให้ชม การแสดงศิลปวัฒนธรรม การแสดงรำวงย้อนยุค เลี่ยงการชนกันกับถนนคนเดินหรืองานกาดเจียงฮายรำลึกนครเจียงฮาย ที่จัดทุกเย็นวันเสาร์ ที่บริเวณสวนตุงและโคมเชียงรายเฉลิมเพระเกียรติ

                   ที่มาของถนนคนม่วน ก็น่าสนใจทีเดียว ชุมชนสันโค้งน้อย ซึ่งมีบรรพบุรุษเป็นชาวไตเขินที่มาจากเมืองต่างๆ มาตั้งรกรากที่นี่ ปัจจุบันก็ยังรวมกลุ่มกันอย่างเหนียวแน่น ทั้งชาวบ้าน พ่อค้า ข้าราชการ จิตอาสา ร่วมกันพัฒนาชุมชน จนนำไปสู่การพึ่งพาตัวเองอย่างยั่งยืน และหนึ่งในโครงการพัฒนาก็คือ จะทำหมู่บ้านท่องเที่ยว Home Stay และ Long Stay รองรับผู้มาพักระยะยาว ทั้งเพื่อพักผ่อน และเพื่อรักษาตัว ที่มีมากขึ้นทุกที เลยได้รับการขานรับจากคณะกรรมการจังหวัด ที่จะทำโครงการพัฒนาเครือข่ายผู้พำนักระยะยาวในเชียงราย เพื่อสนับสนุนการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของ จ.เชียงราย และแลกเปลี่ยนเรียนรู้วัฒนธรรม ก็เลยเกิดเป็น “ถนนคนม่วน” เริ่มเดือนสิงหาคม 2554 ทุกวันอาทิตย์เป็นต้นมา

                   ฉันและเพื่อนๆ ตั้งต้นไปม่วนกันที่ปากซอยสันโค้งน้อยซอย 9 ที่ดูเหมือนจะอยู่เกือบกลางๆ ของถนนคนม่วน ฉันและเพื่อนอีก 4-5 คน เลือกเดินไปทางซ้ายก่อน แล้วขาเดินกลับค่อยเลยไปทางขวา เป็นวงรี คนเยอะทีเดียวในค่ำคืนนั้น สินค้าที่นำมาขายมีทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า ของที่ระลึก และที่เยอะไม่แพ้ที่ไหนๆ ก็เห็นจะเป็นของกิน เรียกว่ามีตั้งแต่หัวซอยยันท้ายซอยเลยทีเดียว ของกินประจำถิ่นมีให้เห็นหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นข้าวกั้นจิ้น หรือข้าวเงี้ยว, ข้าวงาปิ้ง ที่ตัวแป้งเหนียวนุ่ม เวลาย่างจะโรยน้ำตาลทรายแดง ม้วนด้วยใบตองวางขาย, มีบัวลอยเสียบไม้ด้วย แปลกดี

                   ระหว่างทางหางตาเพื่อนช่างแสนไว แวบไปเห็นร้านขายของพื้นเมือง ดูกิ๊บเก๋ ก็จูงกันไปแวะดูซะก่อน ที่แท้ก็เป็น เชมัวร์ แฮนดิคราฟท์ แอนด์ โฮมสเตย์ ที่นี่นอกจากขายของพื้นเมืองทำมือจากชนเผ่าต่างๆ ทั้งในไทยและในต่างประเทศ เช่น เนปาล หรือทิเบต ยังมีบริการห้องพักที่ดูเหมือนบ้านอีกด้วย

                   ในแผงขายของฉันยังได้เห็นชาวญี่ปุ่นมาตั้งโต๊ะเล็กๆ ขายข้าวปั้น และขนมญี่ปุ่น ปิดป้ายกระดาษบอกให้รู้เลยว่า มาอยู่แบบ ลองสเตย์ ดูแล้วก็กลมกลืนเข้ากันดี นอกจากนี้ ตรงเวทีที่จะจัดแสดงศิลปวัฒนธรรม ยังเห็นผู้เฒ่าผู้แก่มานั่งรอชมการแสดง

                   นอกจากของกินของใช้แล้ว ที่นี่ยังมีกิจกรรมให้คนที่ไปเดินม่วนอ๊กม่วนใจ๋ กับรำวงย้อนยุค บริเวณหน้าวัดสันโค้งน้อย หรือวัดเชตุพน จึงไม่แปลกที่บริเวณนี้จะมีผู้คนหนาแน่นกว่าตรงอื่น เพราะเสียงเพลงรำวงที่ทำให้นึกย้อนไปถึงอดีต กระตุ้นให้หลายคนสาวเท้าเข้าไปชม เท่านั้นไม่พอยังออกไปรำวงกันสนุกสนานอีกด้วย

                   เสน่ห์ของถนนคนม่วนจึงไม่ใช่อยู่แค่ของขาย ของกิน หากแต่ยังเป็นเวทีให้คนหลายๆ วัย หลายเชื้อชาติได้มาย้อนอดีตกันที่นี่อีกด้วย