สนามเรื่องสั้น-สั้น:โดราเอมอนกับมุราคามิ | คมชัดลึก

                   เริ่มต้นจากเช้าวันปีใหม่ที่มุราคามิได้เจอกับโบคุหลานชายที่เดินทางมาจากโลกอนาคต  เพื่อนำหุ่นยนต์แมวมาช่วยดูแลความประพฤติไม่เอาไหนของปู่ เป็นเพราะการใช้ชีวิตในช่วงสงครามที่ญี่ปุ่นได้ก่อเหตุขึ้น

                   “บอกตรงๆ ผมไม่ค่อยชอบพฤติกรรมของปู่” โบคุพูด พลางส่ายหน้า “อ้าว เอ็งเป็นใครวะ ทำไมพูดหยั่งงี้” มุราคามิพูดเสียงดัง “ผมชื่อโบคุ เป็นหลานของปู่มุราคามิ ผมเดินทางมาจากโลกอนาคต เพื่อนำแมวหุ่นยนต์มาคอยช่วยเหลือปู่” แล้วใบหน้าโดราเอมอนก็ลอยขึ้นมาตามประสาคนชอบการ์ตูน มุราคามิหัวเราะเสียงดัง เพราะโดราเอมอนเป็นการ์ตูนครองใจเด็กทั่วโลก กำเนิดขึ้นจากจินตนาการจากสองนักเขียน Fujiko F, Fujio ในฐานะอดีตเด็กชาย ที่ต้องคอยไปนั่งเบียดๆ กับบ้านเพื่อนที่มีโทรทัศน์ เพื่อรอคอยโดราเอมอนอย่างใจจดใจจ่อ “ไม่ตลกน่า โดราเอมอนมันเป็นการ์ตูน  อย่ามาหลอกเสียให้ยาก” มุราคามิพูด “ใช่ไม่มีใคร ไม่รู้จักโดราเอมอน ไม่ว่าจะเป็นหนังสือการ์ตูนในโทรทัศน์ ปู่ต้องรับเอาไว้ เพราะญี่ปุ่นอยู่ในภาวะสงคราม  จึงจำเป็นต้องมีเสียงหัวเราะของเด็ก” โบคุบอก พลางควักหนังสือการ์ตูนมาให้มุราคามิ ท่ามกลางความเศร้าสร้อยแห้งแล้งนั้นเอง เมื่อเขาได้อ่าน รอยยิ้มและเสียงหัวเราะจึงได้กลับคืนมาอีกครั้ง “หนังสืออะไร อ่านแล้วมีความสุขจังเลย” มุราคามิพูด

                   “ผมเชื่อว่ามีเด็กๆ ในตัวผู้ใหญ่ทุกคน ตั้งใจรออ่านโดราเอมอนกันตาแป๋วแล้วละ” โบคุพูดจบก็หยิบโดราเอมอนออกมาจากกระเป๋ากางเกง ฉับพลันโดราเอมอนได้ขยายตัวให้ใหญ่ขึ้น สูงเท่ากับมุราคามิ จนเขาถึงกับตัวสั่น ปากคอแข็งไปหมด จวบจนไม่สามารถอดรนทนต่อไปได้ ในที่สุดเขาก็ยื่นมือเข้ามาสัมผัสเนื้อตัวโดราเอมอน “โอย เบาๆมือหน่อย ผมเจ็บนะ” โดราเอมอนพูด “ผมขอโทษ  มันตื่นเต้นมาก โดราเอมอนตัวจริง เสียงจริงใช่ไหม” มุราคามิพูด โบคุส่ายหน้า เขารู้ว่าความทรงจำหอมหวานในวัยเด็กย่อมเป็นเรื่องปกติ ท่ามกลางความสูญเสียของสงคราม ความสับสนอลหม่าน ทุกคนมักจะมีปากเสียงวิวาทกับคนอื่นอยู่เสมอ เขาเป็นผู้นำในการเคลื่อนไหวเรียกร้องประชาธิปไตยซึ่งกินได้ และอยากให้ญี่ปุ่นกลับคืนสู่ภาวะปกติอีกครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป “ผมเห็นความเหมือนกันอย่างประหลาดระหว่างโดราเอมอนกับมูราคามิ” โบคุพูด “ผมว่าคุณเป็นคนดีว่ะ คนต้องอย่างนี้แหละ  มีโกรธ มีเกลียด ดีใจ เสียใจ ผมรู้สึกว่าคุณปิดบังเรื่องราวบางอย่างเอาไว้” โดราเอมอนพูด “แน่ซะ  ยิ่งกว่าแน่  ผมไม่ค่อยชอบนะ ข้างในใจคุณมีอะไรก็ไม่รู้” มุราคามิพูด

                   “เอาล่ะ มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า คุณมุราคามิ ต้องบอกว่าเป็นเรื่องถนัด เพราะไอ้ประเภทจับแพะชนแกะ เอาเรื่องไม่เกี่ยวกันมาอยู่ด้วยกัน ดูเผินๆ ก็เนียนดี ว่าไหม ส่วนโดราเอมอนมีของวิเศษมากมายในกระเป๋าหน้าท้อง” โบคุพูด “คุณรู้ว่าผมเป็นนักเขียนดังของญี่ปุ่น ขอบคุณที่ชมผม” มุราคามิพูด “ก็ต้องบอกว่า ขอบคุณเช่นกัน” โดราเอมอนพูด“เอาล่ะ มาว่ากันด้วยเรื่องหนักๆ และดูเหมือนจะไม่ค่อยสนุก ผมอยากให้คุณสองคนแก้ไขประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น” โบคุพูด “ผมรู้สึกว่ามันเป็นไปได้ยาก นักเขียนอย่างผมต้องวางตัวเป็นกลาง” มุราคามิพูด “ไม่ใช่เพราะเชื่อโชคลางอะไร แต่ผมจำไม่ได้” โดราเอมอนพูด “ถ้าคุณไม่ช่วยญี่ปุ่น ผมก็คงรู้สึกไม่สบายใจไปตลอดแน่ๆ” โบคุพูด

                   โบคุเริ่มต้นเล่าเรื่องกองทัพญี่ปุ่นได้ยึดครองแมนจูเรีย ในปี 1931 และยึดครองนานจิงได้ก่อโศกนาฏกรรม ที่เรียกขานกันในเวลาต่อมาว่า The  Rape of NanKing เมื่อผู้นำญี่ปุ่นเดินทางไปยังศาลเจ้า ยาสุกูนิ เพื่อเคารพผู้นำทหารที่เคยมีส่วนร่วมในสงครามจะถูกต่อต้านจากผู้ถูกกระทำ อีกทั้งไม่เคยได้รับคำขอโทษหรือค่าชดเชยอย่างเป็นธรรม

                   ความเกลียดชังซึ่งก่อตัวจากความกลัวได้ลุกลาม ไปสู่สงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อญี่ปุ่นปฏิเสธที่จะยอมจำนนและประกาศว่าจะสู้ต่อไป อเมริกาได้ทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ลูกแรกที่เมืองฮิโรชิมา ในวันที่ 6 สิงหาคม 1945 ลูกต่อมาที่ เมืองนางาซากิ ในวันที่ 9 สิงหาคม 1945 โบคุเล่าว่าความเปลี่ยนแปลงเป็นสัจธรรมของโลกเมื่อมีความยิ่งใหญ่แล้ว ก็ย่อมมีวันเสื่อมสลายลงตามวันเวลา “โอ้โห ตั้งใจขนาดนี้ แถมดีขนาดนั้น จะไม่ช่วยได้ยังไงล่ะ” มุราคามิพูด “แต่เหมือนได้เวลาแล้ว ควักของวิเศษออกจากกระเป๋าหน้าท้องสิ” โบคุพูด “ไม่ได้นะ ไม่มีโนบิตะ ผมทำไม่ได้” โดราเอมอนพูด “เฮ้ย ผมมุราคามินะ โนบิตะเกี่ยวอะไรด้วย เอาล่ะ ผมจะเขียนนิยายเพื่อความเป็นธรรมของคนทั้งโลก”  มุราคามิพูด “ใช่ไม่มีใครบอกว่าทำไม่ได้นี่นา แล้วก็ไม่มีใครบอกว่าทำไม่ได้อีกเหมือนกัน” โบคุส่ายหน้า

                   “ผมรู้แล้วว่า คุณเป็นพวกสุขนิยม ขอร้องเถอะโดราเอมอน ช่วยกรุณาหยิบประตูทะลุมิติ ผ้าคลุมเปลี่ยนสิ่งของ คอปเตอร์ไม้ไผ่ หรือจะนั่ง Time  machine ไปช่วยกันเพื่อเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์”

                   โดราเอมอนนั่งร้องไห้อย่างไร้ยางอาย ความกลัวตายแล่นตรงดิ่งเข้าหาทันที ส่วนมุราคามิด้วยเกรงว่าจะสูญเสียความฝัน ซึ่งเขามองเห็นอย่างกระจ่างชัดในยามนั่งเขียนหนังสือ ทำให้เขาหมดเยื่อใยกับญี่ปุ่นแล้ว เพราะจะทำให้เขาเสียความน่าเชื่อถือ หนังสือของเขามันส่งอิทธิพลต่อคนจำนวนมาก โบคุรู้ว่าโดราเอมอนเปลี่ยนไป โบคุรู้ว่า มุราคามิเปลี่ยนไป “หยิบของวิเศษออกจากกระเป๋าสิ โดราเอมอน ผมจะพามุราคามิไปเขียนหนังสือเพื่อเปลี่ยนประวัติศาสตร์”โบคุพูด
 “ผมทำไม่ได้ ผมไม่มีของวิเศษหรอกนะ  ผมเป็นตัวการ์ตูน” “อ้าวแล้วกัน กะอีแค่หยิบของวิเศษออกจากกระเป๋าหน้าท้อง มันยากเย็นนักรึไง” มุราคามิพูด “ของวิเศษหาย! เป็นไปได้ยังไงล่ะ โดราเอมอน” โบคุพูด “มุราคามิเป็นนักเขียน คุณลองคิดเองสิ” โดราเอมอนยกมือป้อมๆ คลำศีรษะ ฉับพลันความตรึงเครียดก็กลับมาอีกครั้ง “โอ ขอโทษโดราเอมอน หูของคุณหายไป” มุราคามิพูด

                   โบคุนึกย้อนกลับไปถึงนิยายเรื่องหนึ่งของมุราคามิ เขาหลับตาแน่นเนื้อตัวเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ ความกลัวแล่นขึ้นฉับพลัน ก่อนจะเอ่ยปากบอกทั้งโดราเอมอนกับมุราคามิว่า “เดี๋ยวคุยกันต่อที่ญี่ปุ่นครับ”

-------------------------

(สนามเรื่องสั้น-สั้น : โดราเอมอนกับมุราคามิ : โดย...ปานศักดิ์ นาแสวง)