สนามเรื่องสั้น-สั้น:นกเจ็บ
สนามเรื่องสั้น-สั้น : นกเจ็บ : โดย...รุ่งฤทธิ์ ทรงคัชชะ
ผมเดินออกมาจากร้านขายหนังสือมือสอง พร้อมกับหนังสือสองเล่ม หย่อนก้นลงบนม้านั่ง ผมกำลังว้าวุ่นใจ อยากจะกลับไปซื้อหนังสือเพิ่มอีก เขาลดราคาถึงเจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ เนื่องจากจะปิดกิจการ มันเป็นหนังสือประเภทที่ผมไม่เคยสนใจมาก่อน ผมควรจะใช้โอกาสนี้สนใจมันเสียที กลยุทธ์การสร้างความร่ำรวย ลาก่อนความยากจน แต่ผมก็อดเป็นกังวลกับงบประมาณในกระเป๋าไม่ได้ เกรงจะไม่พอใช้จ่ายถึงสิ้นเดือน
นั่น...เฮ้ อยู่ๆ มันก็โผล่มา ไม่ใช่สิ อยู่ๆ ผมก็เห็นมัน นกพิราบสีขาว มันยืนหงอยขนฟูอยู่บนทางเท้านั่น ผู้คนเดินผ่านมันไปอย่างไม่สนใส่ใจใยดี ส่วนมันก็เหมือนจะอ่อนแรงเสียจนไม่อาจตื่นตระหนก หรือมันคุ้นชินเสียแล้ว ดูสิ...บางคนเดินเฉียดจนเกือบจะเหยียบมันเข้าแล้ว แต่ เอ...มันไม่ยักขยับหนีแฮะ หญิงสาวสองคนเดินผ่านมันไป อยู่ๆ พวกหล่อนก็หยุด แล้วหันกลับมาดูมัน เริ่มมีคนสนใจแกแล้วสินะ ปากของหล่อนคนหนึ่งขยับพูดอะไรบางอย่างกับเพื่อนอีกคน ทั้งสองมองหน้ากัน หล่อนคนที่พูดกวาดสายตามองไปรอบๆ มีบางคนชำเรืองมองพวกหล่อน แล้วหล่อนก็ฉุดรั้งข้อมือเพื่อนออกเดิน พวกหล่อนเดินปรี่เข้าไปในร้านขายรองเท้า ไม่เหลียวมองเจ้านกที่ยืนหงอยอีกเลย
ผมหยิบหนังสือ การต่อสู้ของกุหลาบ สายประดิษฐ์ ขึ้นมาอ่าน ผมวางหนังสือลง มองดูเจ้านก มันยังอยู่ที่เดิม คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มสนใจเจ้านกมากขึ้น นักศึกษาสี่ห้าคนส่งเสียงห้อมล้อมมัน บางคนกดชัตเตอร์ถ่ายรูปจากมือถือ แล้วพวกเขาก็จากไป ชายสูงวัยท่าทางเป็นข้าราชการ หยุดยืนดูด้วยความสงสัย สุดท้ายก็ก้าวเดินจากไปอีกคน
เสียงรถยนต์สารพัดชนิดส่งเสียงดังขรม แม่ค้า แม่ขายตะโกนขายเสื้อผ้า ขายอาหารเสียงดังโหวกเหวกแข่งกับเสียงรถ ดูเหมือนผู้คนกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการเลือกซื้อ และจับจ่าย
ผู้คนก้าวเดินกันอย่างเร่งรีบ สวนกันไป สวนกันมา ผมจะกลับเข้าไปซื้อหนังสือดีมั้ย โอกาสอย่างนี้หาได้ที่ไหนเล่า เขาขายยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์จากราคาปกเท่านั้น หากไม่ซื้อก็น่าเสียดาย ซื้อที่อื่นอย่างน้อยก็ห้าสิบเปอร์เซนต์ของราคาปกเป็นอย่างต่ำ ไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว เจ้านกพิราบขาวเรียกร้องความสนใจจากผู้คนได้อยู่เรื่อยๆ แต่ก็แค่นั้นแหละ ผู้คนหยุดมอง แสดงสีหน้า วิภาพษ์วิจารณ์แล้วก็จากไป แกมาจากไหนกันเล่าเจ้านกเอ๋ย ทำไมจึงอยู่ผิดที่ผิดทางอย่างนี้ แกเป็นอะไรของแก ผมหยิบหนังสืออีกเล่มออกมาอ่าน คณะนิติราษฎร์ทำเพื่อใคร ผมไม่มีสมาธิ
เจ้านกยืนหงอยอยู่ที่เดิม ผมเก็บหนังสือ ลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ๆ มัน ปีกข้างซ้ายของมันห้อยลู่เกือบแตะพื้น ขนบนหลังฟูแหว่งวิ่นหายไปบางเส้น เลือดสีแดงสดสี่ห้าหยดแต้มดวงอยู่บนพื้นซีเมนต์ อา นกบาดเจ็บ แกไปโดนใครเขาทำ ถูกยิง หรือรถชน มันตะแคงหัวมองสบตากับผม แต่ผมไม่อาจเข้าใจ ผมควรจะพามันไปหาหมอ แต่มันจะมีเชื้อโรคมั้ย
ชายกลางคนใจชุดเสื้อผ้าขาดวิ่นและขะมุกขะมอม เดินกระย่องกะโผลกกะเผลกเข้ามาสมทบ กลิ่นเหล้าและกลิ่นตัวเหม็นจนแทบสำลัก เขานั่งยองๆ อุทานอ้อแอ้เมื่อเห็นหยดเลือดของเจ้านก เขาแหงนหน้ามองดูผม ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสารมัน ผมรู้สึกหายใจไม่ออก ผมเดินจากมาแล้วตรงไปที่ร้านขายหนังสือมือสอง
------------------------------
(สนามเรื่องสั้น-สั้น : นกเจ็บ : โดย...รุ่งฤทธิ์ ทรงคัชชะ)