สนามเรื่องสั้น-สั้น:ห้องยาย
สนามเรื่องสั้น-สั้น : ห้องยาย : โดย...คนดอกไม้
ถ้าหากยายดำรงอยู่ตอนนี้ยายจักเป็นคนชราที่มีอายุยืนยาวในวัยเก้าสิบ ยามนี้ห้องยายกลายเป็นพิพิธภัณฑ์ที่คนในบ้านไม่ใคร่ใส่ใจนัก อาจเป็นเพราะยายไม่เคยยี่หระให้ลูกหลานมาเดือดร้อนเป็นธุระ การใช้ชีวิตภายใต้การสวดมนต์บ่นท่องที่บ่งบอกว่าพิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีชีวิตและเคยมีเลือดเนื้อลมหายใจยายตกเรี่ยรายอยู่เต็มพื้นไม่ว่าจะเป็นตู้เสื้อผ้าหลังเก่าแก่ผุผัง เสื้อทรงกระบอกขาดวิ่นหมื่นเหม่ซีดเซียวอยู่ริมหน้าต่าง แต่ที่ทำให้ทุกคนเคารพกราบไหว้เพื่อระลึกถึงเจ้าของที่เคยพำนักอยู่คือห้องพระ
ช่วงชีวิตที่ยายยังอยู่นั่น พระพุทธรูปปางมารวิชัยรูปที่ประดิษฐานที่หิ้งพระนั้นคือสิ่งที่ยายให้เวลาสนทนาธรรมแต่เพียงลำพังในความว่างเปล่าในรักชังแห่งโลกธาตุนี้ ในอากัปกิริยาสงบเสงี่ยมบนพรมผ้าขาวหม่นกับถ้วยน้ำสมุนไพรแก้คอแห้งระหว่างสนทนา กระโถนใบเล็กๆ ที่เอาไว้ถ่มขากเสลดอันหนืดเหนียวในตอนเช้า จนการสนทนากับพระพุทธรูปเก่าแก่มีขึ้นตั้งแต่น้ำร้อนในถ้วยยังร้อนฉ่าส่งกลิ่นไอสีขาวพวยพุ่งในอากาศ กระทั่งความชืดเย็นได้ครอบครองถ้วยเอาไว้ หรือไม่ก็แต่ครั้งที่พาราฟิลด์ยังเป็นแท่งจนละลาย กลายเป็นน้ำตาหลอมละลายไหลไปกองอยู่ในเบ้าใต้เชิงเทียนนั่น ยายสนทนากับพระพุทธรูปด้วยภาษาบาลีสันสกฤต เปล่งขานด้วยเสียงก้องกังวานตั้งแต่ย่ำรุ่งที่ยายเคยเล่าบอกเอาไว้ว่าชั่วชีวิตหนึ่งควรที่หลานจักได้ตื่นขึ้นมาพบกับแสงเงินยวงบ้างในชีวิตสักครั้งก็ยังดี แต่จนแล้วจนรอดจอมทโมนทั้งหลายที่เคยเยื้อยุดฉุดกระชากก็ให้กลายเป็นพวกตาบอดหูหนวกต่อคำพูดที่ยายเคยพร่ำบ่นเอาไว้ทำตัวเป็นหลานที่บอดใบ้มองไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวันที่วับวามของยายกันต่อไป
ยายจึงเป็นนับเป็นหญิงชราที่ไม่เคยตกอยู่ใต้ความชรา ตลอดเวลาไม่เคยหยุดนิ่งปล่อยวาง เพราะนอกจากงานสนทนาธรรมกับพระพุทธรูปเก่าแก่อย่างออกรสออกชาติและไม่รู้จักเหนื่อยหน่ายแล้ว ยายยังชอบพรวนดินทำสวนปลูกดอกดาวเรือง ตอนแรกก็แปลงเล็กๆ พอใส่ในแจกันขนาดย่อมที่หิ้งพระ จากนั้นยายก็ขยายกิจการด้วยการปลูกดาวเรือง แม้กาละมังซักผ้าก็ใหญ่ไม่พอใส่ดอกไม้ของยายอยู่ดี ทั้งๆที่เครื่องไม้เครื่องมือของยายมีจำกัดไล่เลียงไปตั้งแต่เสียมด้ามเขื่องทื่อเล็กๆ ด้ามหนึ่ง ม้านั่งขนาดย่อม ถังหิ้วใส่ปุ๋ยคอก สายยางพลาสติกกับหัวบัวเล็กๆ แทบไม่น่าเชื่อเลยแต่นี่ก็หลายปีมาแล้ว บัดนี้สาบเสือรุกคืบเข้าไปแทนที่แปลงปลูกดอกไม้ที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งโรจน์ และงอกงามด้วยวัชพืชทั้งหลายได้อาศัยปุ๋ยคอกของยายขยายแพร่เผ่าพันธุ์รกร้าง ทว่าเมื่อก่อนยายมักไหว้วานหลานสาวช่วยปลิดใบดาวเรืองจากขั้วก้าน กว่างานจะเสร็จความง่วงเหงาหาวนอนก็เข้าโจมตี อย่าว่าแต่จะมีใครคิดหลบหนีจากงานสำคัญของยายนั่นเลย แม้แต่คิดจะผละจากจากภาระก็อย่าได้หวังเพราะนอกจากจะโดนเฉ่งกบาลก็ยังโดยถ้อยคำบริพาษรุนแรงหนักหน่วงจนกว่างานจะเสร็จเพราะพรุ่งนี้เป็นวันพระ
นับตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง อากาศภายนอกหมอกหนาหม่นมัวให้รู้สึกสะท้านแม้แต่เวลาจักจ้วงน้ำจากโอ่งเพื่อล้างหน้า แต่ว่าสุ้มเสียงตักจ้วงน้ำจากขันเงินดังกระทบพื้นห้องน้ำดังโจ้กจ้ากหนักแน่นที่เฝ้าเล็ดลอดออกมาจากห้องของยายทะลุทะลวงถึงใต้ผ้าห่มนวมที่เล่นเอาหลายๆคนต้องรีบลุกโกรกรากเพื่อเตรียมอาหารสำรับปิ่นโต และสัมภาระทั้งแพรขาวคลุมไหล่ เสื้อแขนกระบอก ซิ่นขาวต้องพับเก็บอย่างประณีตก่อนที่ยายจะเปิดประตูออกมา ถ้าใครขืนทำโอ้เอ้วิหารรายคงต้องโดนยายดุ หรือไม่มีใครต้องการเป็นคนไข้ใต้เรือนเข็มนาฬิกาของยายด้วยการลองดีสักคน
ห้องยายยามนี้เงียบสงบนักหนา เงียบจนสุ้มเสียงของนกป่าเล็ดลอดเข้ามายังภายใน ยายไม่ได้กลับมาอีกแล้ว นับตั้งแต่กลายเป็นผู้ถือกุญแจคนสุดท้ายของเรือนนอนชีพราหมณ์ผู้ชราทั้งหลายนั่น เป็นอีกเช้าวันหนึ่งที่ยายไม่ต้องลุกขึ้นมาสนทนากับพระพุทธรูปอีกแล้ว และยายก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องตื่นสายและเป็นกังวลกับแปลงดาวเรืองที่ยายเคยเป็นธุระ ไม่มีงานดอกไม้ให้ต้องริดปลิดใบจากขั้วก้านใดๆ ยายจักไม่ต้องต่อว่าต่อขานใครๆ ยายหยุดพูดตั้งแต่ต้องนอนอย่างเงียบงันในเตียงหมายเลขห้า ทอดสายตาหรุบหรู่พอๆ กับแสงเงินยวงของยามอุษานภากระจ่าง ทว่ามีแต่แสงขุ่นมัวด้วยต้อหินที่แสงไฟในห้องอายุกรรมหญิงตกกระทบวามวามในทุกๆ วัน ยายได้แต่นอนนิ่งๆ ทั้งวันทั้งคืนล่องไหลไปกับสายน้ำเกลือระโยงระยางอย่างกับคนไม่รู้สึกรู้สมกับรักชังใดๆของโลก
กว่าสองสัปดาห์ที่ยายหลับใหลไม่ยี่หระต่อผู้ใดทั้งนั้น ไม่สนแม้กระทั่งบทสนทนาภาษาบาลีสันสกฤตกับพระพุทธรูปในห้อง ทิ้งงานดอกไม้ที่แสนรักอย่างไม่อาลัยอาวรณ์ แม้แต่แสงเงินแสงทองในยามเช้ายายก็ไม่ใส่ใจใยดีที่จะลุกขึ้นมาเบิ่งตามองการโคจรอีกต่อไป ยายหยุดเคี่ยวเข็ญใครๆ อย่างน่าใจหาย ปล่อยทุกอย่างแม้แต่เสื้อแขนกระบอกที่เคยตัดเย็บก็ยังแขวนลอยอยู่ริมหน้าต่าง ไม่ยี่หระต่อสายน้ำโดยปล่อยให้มันไหลผ่านมืออันทื่อแข็งและเฉียบเย็น ท่ามดอกไม้ที่ยายไม่เคยได้ปลูกมันขึ้นมาเองจากเสียมและม้านั่งที่เคยรับใช้ยายอย่างสัตย์ซื่อมาตลอดอายุขัยโดยที่ยายไม่ปริปาก มีเพียงพระคุณเจ้าสี่รูปที่เฝ้าสนทนากับความเงียบงันของยายแต่เพียงลำพังทุกย่ำเย็นยามพระอาทิตย์อัสดงด้วยภาษาบาลีสันสกฤตที่วังเวงนักหนา
ท่ามแสงเงินแสงทองในยามเช้าของวัดในตอนเช้าวันนี้ ยายอยู่ในเถ้าธุลีขาวพราว ก่อนที่ลูกหลานจักได้นำสรีรางคารไปล่องไหลในลำน้ำมูลเพื่อท่องไปในกระแสธารเฉกสามัญสรรพชีวิตทั้งหลาย ยามนี้ห้องยายตกอยู่ในความเงียบงันเฉกเช้าที่เคยผ่านมาเพื่อจะเป็นเช้าที่ผ่านไปฉะนี้
-------------------------
(สนามเรื่องสั้น-สั้น : ห้องยาย : โดย...คนดอกไม้)