
เสียดายทุกสิ่ง
ใครที่บ้านถูกน้องน้ำเข้ายึดพื้นที่ดูจะกลุ้มอกกลุ้มใจไม่น้อย
ใครที่บ้านถูกน้องน้ำเข้ายึดพื้นที่ดูจะกลุ้มอกกลุ้มใจไม่น้อย ยิ่งน้องน้ำลาจากไปแล้วยิ่งกลุ้มหนักกับการชำระล้าง ซึ่งต้องใช้ทั้งแรงกายและแรงทรัพย์ เพื่อฟื้นฟูบ้านหรือแม้แต่ที่ทำงาน ให้กลับมาสวยงามดังเดิมอีกครั้ง
แต่สำหรับ ผอ.สมาคมส่งเสริมสถานภาพสตรีฯ (บ้านพักฉุกเฉิน) ดร.เมทินี พงษ์เวช ผู้ดูแลบ้านพักฉุกเฉินของเหล่าสตรีผู้เดือดร้อนกลับกลุ้มหนักกว่าเดิม แม้ขณะนี้น้องน้ำจะโบกมือลาบ้านพักฉุกเฉินไปแล้วก็ตาม เพียงก้าวแรกที่เธอได้เข้าไปสำรวจพื้นที่ถึงกับอึ้ง เพราะต้นไม้ภายในสวนที่ปลูกเอาไว้ ถูกน้องน้ำวางยาจนตายเกลี้ยง...โรงยิมสถานที่สำหรับยืดเส้นยืดสายของสาวๆ ที่ปูด้วยพื้นปาร์เกต์ชิ้นใหญ่ๆ ก็หลุดล่อนทั้งโรง ห้องเด็กที่มีอุปกรณ์เครื่องใช้และของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ถูกทำลายเสียหายเกือบทั้งหมด ขณะที่เจ้าเชื้อราหลากสีดำ ขาว เขียว ชมพู ส้ม พากันอวดสีสันบนกำแพงอย่างสนุกสนาน
แม้ทั้งหมดที่ว่ามานี้จะยังพอมีทางแก้ไขได้บ้าง แต่ที่ทำให้เธอกลุ้มหนักนั่นก็คือ สาวๆ ทั้ง 120 คน ที่อพยพไปอยู่วิทยาลัยแม่ชีที่ จ.นครราชสีมา จะเดินทางกลับมาอยู่ที่บ้านพักฉุกเฉินได้เมื่อไรกัน งานนี้บอกได้คำเดียวว่า เสียดายทุกอย่าง แถมยังยอมรับด้วยว่าหลังจากเข้าไปดูบ้านพักฉุกเฉินอารมณ์เปลี่ยนไปทันที
แต่คงไม่ต้องถามว่าเป็นอารมณ์อะไร น่าจะเดากันได้นะคะ



