สนามเรื่องสั้น-สั้น:หางพายุ | คมชัดลึก

          หางพายุพาให้ฝนกระหน่ำติดต่อกันสี่วันแล้ว ผมยืนมองห่าฝนผ่านมุ้งลวดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะพกความหงุดหงิดกลับไปยังลานซักล้างหลังบ้าน และเมื่อเพ่งมองผ้าเช็ดตัวที่แช่ผงซักฟอกไว้ในกะละมังก่อนฝนตกหนึ่งวัน

          โครม !

          ผมรู้ตัว แต่ก็แก้ไม่หายเสียทีเรื่องความเป็นคนขี้หงุดหงิด แม้หลายครั้งมันจะส่งผลเสียหายเกินกว่าเหตุ แต่ก็ยังไม่วายมีครั้งต่อๆ มา และแม้ว่าทุกครั้งหลังพายุอารมณ์สงบ จะมีการกล่าวคำสัญญาสาบานกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายว่า ต่อไปนี้ผมจะเพิ่มความเข้าใจในทุกเหตุและผลที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ให้มากขึ้นก็ตาม

          และอันเนื่องมาจากคำสัญญาสาบานอันล้มเหลว สิ้นเดือนที่ผ่านมาผมจึงจำใจเขียนใบลาออกแทนการถูกไล่ออก หลังจากได้กระทำการประชดประชันผู้จัดการฝ่ายขาย ที่คอยตอกย้ำให้สำนึกไว้เสมอว่าลูกค้าคือเทพเจ้า ซึ่งผมไม่เคยสำนึกอย่างนั้น ผมคิดแค่ว่าผมเป็นพนักงานขาย ส่วนเขาก็เป็นลูกค้า หน้าที่ของผมคือขายของให้เขา และเมื่อเขาจ่ายเงินด้วยความพึงพอใจ ผมก็ได้ค่าคอมมิชชั่น มันก็เท่านั้นเอง และเมื่อวันที่ขีดความอดทนต่อถ้อยคำตอกย้ำพุ่งถึงจุดสูงสุด นอกจากจะยกมือไหว้ลูกค้าพร้อมกล่าวคำว่า สวัสดีครับ ตามปกติแล้ว ผมก็เพิ่มคำว่า เทพเจ้า ต่อท้ายเข้าไปด้วย

          โครม !

          กะละมังเคลื่อนไปชนผนังด้วยแรงถีบครั้งที่สอง ทำให้น้ำแช่ผ้าที่ทั้งเมือกทั้งเหม็นกระฉอกลงพื้นแตกกระจายไปทุกทิศทาง ผมกระโดดโหยงเหยงเพราะขยะแขยงจนเสียการทรงตัว สองมือไขว่คว้าอากาศที่ว่างเปล่า ทำให้ร่างกระแทกลงกับพื้นโดยมีสะโพกขวารองรับน้ำหนัก 85 กิโลกรัม ส่งผลให้ข้อเท้าซ้ายสะเปะสะปะไปเกี่ยวโครงเหล็กเล็กๆ ที่ใช้ตากกางเกงในลอยขึ้น ก่อนจะร่วงลงเฉียดฉิวชายโครง

          ผมกัดฟันกรอดค่อยๆ ขยับตัวนั่งพิงฝาบนพื้นแฉะๆ เหม็นๆ สองมือกุมข้อเท้าซ้ายด้วยความเจ็บปวด สะโพกขวาก็ปวดหนึบจนต้องพลิกตัวตะแคงให้สะโพกซ้ายรับน้ำหนักเพียงด้านเดียว และหัวที่ส่ายโคลงเคลงก็พาสายตากวัดแกว่งไกวไปสะดุดหยุดนิ่งกับสิ่งที่อยู่ภายในกะละมัง

          ความหงุดหงิดพุ่งพรวดเมื่อผมเติมความคิดลงไปว่า มันคือผ้าเช็ดตัวที่เพิ่งซื้อมาทดแทนผืนเก่าที่มีอายุการใช้งานเกือบสามปีได้เพียงเดือนเดียว

          ผมรู้ ถ้าโยนมันทิ้งไป แล้วจ่ายเงิน 99 บาท เพื่อซื้อผืนใหม่ มันก็เป็นเรื่องง่ายนิดเดียว แต่จะให้ยอมรับในสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ มันเป็นเรื่องที่ยากยิ่ง และผมถือว่าถ้าต้องซื้อผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ภายในเวลาแค่หนึ่งเดือน มันเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้เลย ก็เพราะคิดอย่างนี้ นับจากวันที่เริ่มแช่ผ้าเป็นต้นมา ผมจึงจำใจใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเก่าที่เหลือแค่ครึ่งผืน เพราะอีกครึ่งถูกตัดไปใช้เป็นผ้าเช็ดเท้าหน้าห้องน้ำแล้ว

          ผมยึดขอบประตูเพื่อดึงตัวเองลุกยืน เมื่อลองกดเท้าซ้ายกับพื้นจึงรู้ว่ายังขยับเดินได้ ส่วนสะโพกขวาก็ปวดน้อยกว่าตอนนั่ง แล้วถอดกางเกงเปิดน้ำล้างตัวที่ทั้งเมือกทั้งเหม็น จากนั้นก็รองน้ำใส่กะละมังอีกใบ ก่อนใช้สองนิ้วคีบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาจากน้ำเน่าไปปล่อยลงในน้ำใหม่

          เสียงฝนกระทบหลังคาเบาลง ผมเงยหน้าถลึงตาใส่เบื้องบน เห็นควรว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเป็นการตอบโต้ จึงค่อยๆ เดินไปหยิบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์กับเสื้อกันฝน

          0 0 0

          เสร็จจากโยนผ้าเช็ดตัวลงในเครื่องซักผ้าใหม่เอี่ยมที่พนักงานห้างขับรถกระบะมาส่งให้ฟรี ผมเปิดโทรทัศน์เห็นนักข่าวสาวตาคมกำลังรายงานว่าหางพายุจะยังส่งผลให้ฝนตกตลอดทั้งคืน และจะเคลื่อนผ่านพ้นกรุงเทพมหานครก่อนดวงอาทิตย์ขึ้นผมยิ้มพร้อมยักคิ้วใส่นักข่าวสาวด้วยความมั่นใจว่าด้วยประสิทธิภาพของเครื่องซักผ้าที่สามารถอบผ้าจนแห้งหมาดจะทำให้ผมได้ใช้ผ้าเช็ดตัวผืนนี้ ในค่ำคืนนี้อย่างแน่นอน

          0 0 0

          เครื่องซักผ้าส่งสัญญาณเสียงเมื่อเสร็จสิ้นกระบวนการทำให้ผมสะดุ้งตื่นจากการเผลอหลับอยู่หน้าโทรทัศน์

          ผมรู้สึกสุขใจปนสะใจเมื่อล้วงผ้าเช็ดตัวออกมาและพบว่ามันแห้งหมาด ถึงขนาดว่าถ้าจะใช้ตอนนี้เลยก็ยังได้

          แต่ไม่

          แค่นี้ยังไม่สะใจพอ

          ผมส่ายสายตาดูทั่วๆ เพื่อมองหาจุดเหมาะสมสำหรับหนีบสปอตไลท์สองดวงที่ซื้อมาพร้อมเครื่องซักผ้า

          เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยจึงเดินไปเสียบปลั๊ก สปอตไลท์สองดวงเปล่งแสงอันร้อนแรงสมดังเจตนารมณ์ที่ต้องการใช้พลังแสงของมันแทนพลังแสงจากดวงอาทิตย์ เพื่อทำให้ผ้าที่แห้งหมาดจากเครื่องซักผ้าแห้งสนิท

          ผมนึกถึงชุดทำงานที่ยังไม่ได้ซักตั้งแต่ลาออกจากงาน จึงเดินไปหยิบมาโยนใส่เครื่องซักผ้า ก่อนมาเอนหลังดูโทรทัศน์

          ด้วยความครึ้มอกครึ้มใจ ผมหันไปส่งยิ้มหวานให้ผ้าเช็ดตัว ต่อด้วยสปอตไลท์ แล้วตบท้ายที่เครื่องซักผ้าที่กำลังทำงานอย่างแข็งขัน คืนนี้ชุดทำงานจะแห้ง จากนั้นผมจะรีดให้เรียบร้อย ข่าวบอกว่าพรุ่งนี้หางพายุจะผ่านพ้น สาธุ ขอให้เป็นจริง ผมจะได้ไปสมัครงาน

          0 0 0

          แดดจ้าฟ้าใสตอนที่ผมตื่น หางพายุผ่านไปแล้วจริงๆ เมื่อมองหน้าตัวเองในกระจกก็พบว่าพายุอารมณ์ผ่านไปแล้วเช่นกัน

          แต่ความเจ็บปวดที่ข้อเท้าซ้ายและสะโพกขวายังอยู่ คงไม่ดีแน่ถ้าผมจะเดินลากขาไปสมัครงาน

          ขณะกะเผลกไปยังลานซักล้างเพื่อหยิบผ้าเช็ดตัว สายตาก็สะดุดกับเครื่องซักผ้าใหม่เอี่ยม พร้อมกับสองขาก็หยุดนิ่งอยู่หน้าชั้นวางของ เมื่อเปิดกระเป๋าเงินหยิบใบเสร็จออกมาดู ก็เห็นรายการสินค้าที่มีตัวเลข 6,900 บาท กับ 360 บาท

          ผมได้ยินเสียงถอนหายใจของตัวเองดังสนั่นขณะใบเสร็จหลุดมือร่วงสู่พื้น และเมื่อก้าวขาผมก็เหยียบมันเข้าให้

          ที่ลานซักล้าง ผมไม่อยากให้พายุอารมณ์มีหาง จึงดึงผ้าเช็ดตัวลงจากราวอย่างแผ่วเบา และขณะเปิดฝักบัว

          ผมกล่าวคำสัญญาสาบานกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง 0

 

 

....................................................................

(หมายเหตุ : สนามเรื่องสั้น-สั้น : หางพายุ : 11 ธ.ค.54

บายไลน์ : นรพัลลภ ประณุทนรพาล)