สนามเรื่องสั้น-สั้น:เรื่องของเธอ | คมชัดลึก

          เขาแว่วยินเสียง... ‘เธอ’ เธอที่เขาติดต่อไม่ได้มาเป็นสัปดาห์ หลายคืนเขาเฝ้าครุ่นคิดว่าเธอหายไปไหน?  ห้วงเวลาที่ฟ้ายังมืดมิด ผู้คนยังนิทรารมย์อยู่ใต้ผ้าห่มอุ่น เขาหันซ้ายแลขวามองฝ่าความมืดเข้าไปแต่ไม่เห็นใคร แต่เขายังเชื่อสนิทใจว่าได้ยิน ‘เธอ’ เรียกชื่อ ‘เขา’

          หลายวันก่อน เธอส่งเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งมาให้เขาอ่าน มันเป็นเรื่องราวของเด็กในชนบทกลุ่มหนึ่งซึ่งกระทำการด้วยความไร้เดียงสาและคึกคะนอง จึงส่งผลให้เวรกรรมตามมาทำร้ายในวันที่เขาเติบใหญ่และไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ อ่านจบ...เขาตบเข่าฉาดใหญ่และนึกอยากบอกเธอทันทีว่ามันเป็นเรื่องสั้นที่ดีมากเรื่องหนึ่งที่เขาเคยอ่าน แต่เย็นวันเดียวกันนั้นเองที่เขาโทรหาเธอ...เธอไม่รับสาย วันต่อมาเขาโทรไปหาเธออีก...แต่ก็เหมือนเดิม

          มันทำให้จิตใจเขาพะวักพะวนและร้อนรน เป็นห่วงไปต่างๆ นานา แต่ก็พยายามปลอบใจตัวเองให้มองโลกในแง่ดีว่า เธอคงติดธุระไม่สะดวกรับสาย อีกอย่างเขาก็ไม่พกโทรศัพท์ให้เธอสามารถติดต่อกลับได้ บ้านเธอ-เขาก็ไม่รู้จัก การสื่อสารของเขากับเธอขัดข้องต่อกันโดยปริยาย ทางสุดท้ายที่พอเหลืออยู่ คือทาง ‘จดหมายอิเล็กโทรนิกส์’ เขาจึงเมลล์ไปฝากข้อความทิ้งไว้...แต่ก็ไร้วี่แววของจดหมายที่เฝ้ารอ

          เขาไม่อยากคิดถึงเรื่องความตาย ไม่อยากปลดปล่อยจินตนาการฟุ้งคิดในทางลบ เหมือนเป็นการไปแช่งชักหักกระดูกให้ร้าย เขาพยายามลบความคิดไม่ดีเหล่านั้นโยนทิ้งให้ไกลจากความคิด และนึกอยากให้เธอโกรธเกลียดอะไรเขาก็ได้ เธอจึงไม่อยากติดต่อกับเขาอีก...ขอแค่เธอยังมีชีวิตอยู่ก็พอ-เขาคิด

          คืนหนึ่งเขานอนหลับๆ ตื่นๆ จนต้องลุกมานั่งพิงหัวเตียง ลูบหน้าตัวเองแล้วครุ่นคิดถึงแต่ใบหน้าเธอ-เธอที่เคยเห็นผ่านทางโลกเสมือน จากนั้นเขาก็เริ่มนึกถึงตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จักกับเธอ มันเริ่มมาจาก ‘โลกไซเบอร์’ ที่คนรักการอ่านและเขียนสองคนมาเจอกัน ตั้งกระทู้ตอบกันไป-มา แล้วจึงเริ่มมาออนเอ็มคุยกัน แลกงานเขียนของกันและกันอ่าน ทั้งเขาและเธอต่างต้องตาต้องใจกันด้วยรักและสนใจในโลกของวรรณกรรมเหมือนกัน

          ช่วงแรกงานทุกชิ้นที่เขาส่งให้เธออ่าน-เธอส่งความปลาบปลื้มกลับมาบอกเขาและชื่นชมว่างานของเขานั้นดีเยี่ยมแค่ไหน และเมื่อเธอส่งงานชิมลางกลับมาให้เขาอ่านบ้าง เขาก็ชื่นชมกลับมาบอกเธอเช่นกันทั้งที่ลึกๆ เขาอยากบอกเธอมากกว่านั้นว่าเห็นแววในตัวเธอ หากคิดเอาดีทางด้านขีดๆ เขียนๆ อย่างเป็นจริงเป็นจังเธอต้องไปได้ไกล...และอาจจะไกลจนเขาตามไม่ทัน!

          จนมาช่วงหลังๆ ซึ่งนอกจากการออนเอ็มผ่านตัวหนังสือ เมลล์แลกงานเขียนกันอ่าน และเขาโทรหาเธอมากขึ้น เขาคิดว่าน่าจะถึงเวลาสักทีที่เขากับเธอจะได้มาเจอกันในโลกความจริง มิใช่โลกเสมือนอีกต่อไป ซึ่งเธอก็ตอบรับตกลงว่าอยากเจอเขา ทว่าไม่ทันถึงวันนัด...เธอก็หายไป ตกดึกคืนนั้น เขาจึงแว่วยินเสียงเธอ...

          หลังผ่านคืนนั้น ก็เหมือนเธอหายไปจากชีวิตเขา ทั้งโลกเสมือนและโลกความจริง ดูราวกับว่าที่ผ่านๆ มาเขาฝันไป เขาฝันไปว่าได้รู้จักกับเธอ ได้พบเจอคนที่ชอบในเรื่องเดียวกัน พูดคุยกันถูกคอ หรือเขาเป็นคนสร้างเธอขึ้นมาเองในจิตใต้สำนึก? หรือเพราะความเป็นจริง เธอไม่มีตัวตนตั้งแต่แรกแล้ว!

          “ไม่จริง!” เขาตะโกนออกมาเสียงดัง แล้วใครเป็นคนออนเอ็มคุยกับเขา ใครส่งเรื่องสั้นมาให้เขาอ่าน เสียงใครในโทรศัพท์พูดอยู่กับเขา...ใคร? เขาเริ่มสติแตกที่หาต้นสายปลายเหตุของการสูญหายของเธอไม่ได้ จึงตะโกนออกมาสุดเสียงและร้องไห้ออกมาด้วยสุดกลั้นและสับสน

          หลายเดือนที่เขาส่งงานตามหน้านิตยสาร หวังได้ลงตีพิมพ์ แต่ไร้วี่แววของการตอบรับ เขาเริ่มรู้สึกท้อแท้ ความอยากเป็นนักเขียนเริ่มเลือนรางและริบหรี่ลง หรือเขาจะเป็นอีกคนที่ได้เป็นแค่ ‘นักอยากเขียน’

          แต่แล้วเมื่อได้ยินข่าวกิจกรรมประกวด ‘เรื่องสั้น’ ดีเด่นอวอร์ดแห่งปี เฟ้นหานักอยากเขียนหน้าใหม่เขาจึงบอกตัวเองว่าขอฮึดอีกสักครั้ง หวังแค่ให้เรื่องสั้นของตนได้เข้ารอบ 1 ใน 10 เขาก็พอใจแล้ว แต่หากไม่ผ่านการคัดเลือกเข้ารอบ เขาก็จะพิจารณาตัวเอง ปลดระวางออกจากความฝันที่อยากเป็นนักเขียนเสียที

          ในที่สุดปาฏิหาริย์ก็เป็นจริง เมื่อวันประกาศผลมาถึง ผลปรากฏว่าเรื่องสั้นของเขาไม่ใช่แค่ติด 1 ใน 10 แต่พลิกโผได้รับรางวัลชนะเลิศเรื่องสั้นดีเด่นแห่งปี ส่งผลให้เขาเป็นที่รู้จักและยอมรับจากนักเขียนที่มีชื่อเสียง ซึ่งมาแสดงความยินดีพร้อมมอบโล่ชูเกียรติและรางวัลเงินสด 50,000 บาท ให้แก่ผู้ชนะการแข่งขัน เขายิ้มปลื้มรับรางวัลที่ได้รับและกล่าวแสดงความขอบคุณ ไม่คิดฝันว่าเรื่องสั้นที่ตนส่งเข้าประกวดจะเดินทางมาไกลและคว้ารางวัลที่หนึ่งมาครองได้สำเร็จ

          สามเดือนถัดมา 1 ใน 10 เรื่องสั้นที่เข้ารอบ ทางสำนักพิมพ์ได้จัดทำเป็นพ็อกเก็ตบุ๊คออกวางจำหน่าย มีประวัติของนักเขียนหน้าใหม่ประกอบพร้อมแรงบันดาลใจในการเขียนเรื่องสั้น ในส่วนของเขา-เขียนว่า ‘ที่มาของเรื่องสั้นเรื่องนี้มาจาก ‘วัยเด็ก’ ที่กระทำการโดยไม่ยั้งคิด เอาความคึกคะนองเป็นที่ตั้ง จึงส่งผลร้ายในวัยเติบใหญ่และไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้’

          วันนี้เรื่องสั้นที่เคยเงียบหายของเขา ได้รับการตอบรับจากนิตยสารต่างๆ มากขึ้น จนทำให้เขาลืมไปเลยว่าครั้งหนึ่งเขาเคยคร่ำครวญหาหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ๆ ก็หายไป...เขาลืมไปสนิท! กระทั่งได้มาเห็นจดหมายอิเล็กโทรนิกส์ฉบับหนึ่งที่ไม่ได้เปิดเช็คมาหลายวันก็เกิดตกใจที่ได้เห็น ‘เธอ’ เมลล์มาหา...ดีใจด้วยนะ ในวันนี้กับความสำเร็จ ^_^

          ป.ล. ขอโทษที่ไม่ได้ติดต่อกลับ เราโดนรถชนนอนเข้าเฝือกอยู่ที่โรงพยาบาล เขาจึงรีบควานหาเบอร์โทรศัพท์และโทรกลับไปหาเธอทันที...ทีนี้เธอรับสาย-เป็นเสียงเธอจริงๆ เขาถอนใจแล้วจึงพูดขึ้นอย่างละอายว่า “แต่...มันเป็นเรื่องสั้นของเธอ”

--------------------------

(สนามเรื่องสั้น-สั้น : เรื่องของเธอ : โดย...มีเกียรติ แซ่จิว)