สนามเรื่องสั้น-สั้น : 'เสียหมา'
สนามเรื่องสั้น-สั้น : 'เสียหมา' : 'นารถ_บูรพา'
ในที่สุด เจ้าเปี๊ยกหน้าหมีนั่นก็เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวผมจนได้ รู้สึกมันจะชื่อ...อึ่ม... อะไรน้า... ช่างเถอะ- ผมไม่สนใจจำหรอก ภรรยาผมชอบนักไอ้เรื่องตั้งชื่อประหลาดๆ แบบนั้น นี่ ตั้งแต่ได้มันมาไว้ในครอบครองหล่อนก็เฝ้าประคบประหงมมันเสียจนผมอดกลัวไม่ได้ว่ามันจะ “เสียหมา” เข้าสักวัน...
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ผมไม่ค่อยถูกชะตากับมันเอาซะเล้ย!
“คุณละก็ ทำเป็นใจแคบไปได้ มันน่ารักออกจะตาย... ใช่มั้ยจ๊ะ หนูพอดี ดี ดี ดี” หล่อนพูดพลางกอดรัดฟัดเหวี่ยงไอ้เจ้าเปี๊ยกขนปุกปุยสีขาวอย่างกับหมีขั้วโลกนั่นอย่างมันเขี้ยว ใช่แล้ว- หล่อนตั้งชื่อมันว่า “หนูพอดี” เห็นอาการหล่อนแล้วผมยิ่งหมั่นไส้มันหนักเข้าไปอีก แม้ว่าหน้าตามันจะดูน่ารักน่าชังจนใครก็เกลียดไม่ลงก็เถอะ
“ซื้อมาทำไมก็ไม่รู้เธอเนี่ย เฝ้าบ้านได้รึเปล่าก็ไม่รู้... มันต้องโน่น อย่างไอ้เฮ่งหน้าบ้านโน่นสิ ขโมยยังต้องเผ่นมาแล้ว จะเลี้ยงหมามันต้องให้ได้ประโยชน์อย่างนี้สิ” ผมว่า ใช่- ยังไงผมก็ชอบเจ้า “เฮ่ง” สุนัขพันทางพันธุ์ไทย (เกือบ) แท้ที่ผมเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เล็กมากกว่า มันเคยสร้างวีรกรรมกระโดดฟัดพวกหัวขโมยเสียจนกระเจิดกระเจิงมาแล้ว ช่วยให้บ้านเราไม่ถูกยกเค้าได้อย่างน่าชื่นชม
“ตั้ง 5 พัน ซื้อเข้าไปได้ยังไง” ผมอดบ่นไม่ได้ ในใจยังนึกเปรียบเทียบกับเจ้าเฮ่งอยู่ตลอดเวลา
๐ ๐ ๐
ผมเพิ่งเข้าใจท่าทีของ “เฮียแป๊ะ” นักข่าวอาวุโสจากสื่อยักษ์ใหญ่ที่แปลกแปร่งออกไป หลังจากได้รับรู้มาว่าช่วงนี้เขาขยัน “ออกรอบ” มากเป็นพิเศษ... วันดีคืนดีก็เห็นมีคนนำถุงกอล์ฟชุดใหญ่มาให้เขาถึงที่ทำงาน เดิมทีเดียวผมก็ไม่ได้ใส่ใจ แต่พักหลังมานี่ ผมสังเกตว่าเวลาเขาเจอแหล่งข่าวระดับผู้บริหารหน่วยงานทีไร เขามักจะท้าทายในทำนองเชิญชวนตลอด ประมาณว่า “ไงพี่เจอกันสักตั้งมั้ย...ฝีมือผมพัฒนาไปเยอะแล้วนะ” หรือ “วันก่อนผมเพิ่งไปออกรอบแถว...(ชื่อสนามกอล์ฟหรูแห่งหนึ่ง) มา โหย...สนามสวยมาก ว่างๆ ลองไปด้วยกันมั้ย” ฯลฯ ซึ่งสุดท้ายก็มักจะลงเอยด้วยการที่ผู้บริหารรายนั้นๆ ตกปากรับคำว่าจะไปตีกอล์ฟด้วยกัน และหากผมเดาไม่ผิด ผู้บริหารรายนั้นก็คงจะเป็นผู้ออกเงินให้นั่นเอง
๐ ๐ ๐
ไม่รู้ผมคิดมากไปเองหรือเปล่า แต่ผมก็สังเกตพฤติกรรมของมันมานานแล้ว ไอ้เจ้าหนูพอดี สุนัขสายพันธุ์ “JAPANESE SPITZ” ที่ภรรยาผมรักนักรักหนานั่น มันมีท่าทีที่ชอบแสดงอาการเหยียด... ประมาณว่า “สวย เริ่ด เชิด หยิ่ง” ใส่เจ้าเฮ่งอยู่เป็นประจำ ถึงขนาดว่าถ้าไม่ใช่เพราะภรรยาผม มันจะไม่เฉียดเข้าไปใกล้เจ้าสุนัขพันทางของผมเลย ทั้งๆ ที่เจ้าเฮ่งเองก็มีท่าทีที่เป็นมิตรกับมัน
หรือจะเป็นอย่างที่เขาว่ากันว่าไอ้หมาพันธุ์นี้มันจะ “ปากเปราะ” ถ้าไม่รู้จักสอนมันดีๆ ตั้งแต่ยังเล็ก
๐ ๐ ๐
เฮียแป๊ะไม่ได้เปลี่ยนไปเพียงแค่นั้น ผมสังเกตว่าหลังๆ มานี้เวลามีงานแถลงข่าว หรือเวลาพวกเรา (นักข่าว) กำลังมะรุมมะตุ้มสัมภาษณ์แหล่งข่าวคนสำคัญกันอยู่ หากมีเพื่อนนักข่าวคนใดตั้งคำถามที่เป็นประเด็นล่อแหลม ซึ่งอาจจะทำให้แหล่งข่าวคนนั้นจนแต้ม หรืออาจจะเป็นข่าวเชิงลบ เฮียแป๊ะก็มักจะชิงตั้งคำถามอื่นแทรกขึ้นมา และพาออกนอกประเด็นที่สำคัญไป
ยิ่งไปกว่านั้น ผมยังเคยแอบไปได้ยินเฮียแกไปด่านักข่าวคนนั้นให้แหล่งข่าวคนอื่นๆ ฟังด้วย ท่าทีของเฮียแป๊ะดังว่านี้ ทำให้ผมในฐานะนักข่าวที่ยังไม่แก่พรรษานัก อดสงสัยไม่ได้มานาน และได้แต่เก็บงำความคิดไว้ด้วยความไม่เข้าใจ แต่มาถึงตอนนี้ผมคิดว่า... ผมมาถึงบางอ้อแล้ว!
๐ ๐ ๐
คืนนี้ฝนกระหน่ำลงมาค่อนข้างหนัก ผมเลยพาเจ้าเฮ่งเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย โดยทำการอาบน้ำอาบท่าให้มันตัวหอมๆ ก่อน ดูมันดีใจเป็นล้นพ้น ทำหูรี่ กระดิกหางดุกดิกตลอดเวลาที่อยู่ใกล้ๆ ผม และระหว่างที่ผมนั่งดูทีวีโดยมีเจ้าเฮ่งหมอบกระแตอยู่ข้างๆ นั้น ภรรยาผมก็อุ้มเจ้าหนูพอดีออกมา พอเจ้านั่นเห็นเจ้าเฮ่งเข้าเท่านั้นละ มันก็เห่ากระโชกเสียเสียงขรมลั่นบ้านไปหมด
“ชู่วส์...ไม่เอา ไม่เห่านะหนูพอดี” ภรรยาผมปราม แต่ดูเหมือนจะได้ผลแค่พักเดียว เพราะพอปล่อยมันลง เจ้าหนูพอดีก็วิ่งเข้ามาเห่าใส่เจ้าเฮ่งอีกอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหย่อน “โฮ่งๆๆๆ โฮ่ง แฮ่...แฮ่...” เห่าไปคำรามขู่ไปด้วย ราวกับไม่อยากให้เจ้าเฮ่งเข้ามาอยู่ในบ้านนี้ร่วมกับมัน
“เป๋ง...เอ๋งๆๆๆ!”
เสียงเจ้าหนูพอดีร้องขึ้นอย่างเจ็บปวดระคนตกใจสุดขีด หลังจากผมสุดจะทนกับพฤติกรรมของมันที่เห่าเจ้าเฮ่งไม่เลิก แล้วลุกขึ้นเตะเข้าที่หน้ามันอย่างแรง โดยไม่สนใจว่าภรรยาผมจะโกรธหรือไม่ พร้อมกับก่นด่าในสิ่งที่อัดอั้นมานานออกไป
“ไอ้ห่านี่- เห่าอยู่ได้ แทนที่จะเห่าขโมยขโจร แม่งเสือกเห่าพวกเดียวกัน ไอ้เฮ่งมันทำอะไรให้มึง มันทำหน้าที่หมาเฝ้าบ้านได้ดีกว่ามึงเยอะ... มึงนี่เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ”
................
(สนามเรื่องสั้น-สั้น : 'เสียหมา' : 'นารถ_บูรพา')