คุณน้ำมา…กระเตงคุณหมาเที่ยว | คมชัดลึก

      สึนามิ 2546 รุนแรง ฉับพลัน แต่ซัดโครมแล้วจบ นับศพแล้วเยียวยาผู้ประสบภัยในวงจำกัด ทว่า...อุทกภัยใหญ่ 2554 ยืดเยื้อยาวนาน กินพื้นที่กว้าง คนตายมาก แต่ล้มละลายแบบตายทั้งเป็น...ยิ่งมากกว่า และส่งผลสะเทือนไปทั่ว เพราะกรุงเทพฯ ป่วยเมื่อไร ทั้งประเทศก็จับไข้เมื่อนั้น ผมเองยอมรับว่าทั้งเครียดและวิตกกังวล แต่พอพ้นจุดนั้นมาแล้วก็ได้แต่ทำใจ นึกเสียว่าชีวิตได้มีรสชาติแปลกใหม่ เพราะที่บ้านใช้แผน “แยกกันเราอยู่” ก่อนมวลน้ำจะมาเยือน ลูกสาววัยพรีทีนชิ่งไปที่หนึ่ง คุณพ่อป่วยไปพักอีกที่หนึ่ง ส่วนผมกระเตงเจ้ากาละแมร์ - หลังอานพันธุ์ผสมเผ่นไปอีกทาง

     11 นาฬิกา วันที่ 5 พฤศจิกายน ประกาศปิดถนนที่เชื่อมต่อสุทธิสารกับรัชดาภิเษก เพราะถูกกองทัพน้ำโจมตี จะว่าไปก็ยังไกลจากซอยบ้าน แต่ตัดสินใจย้ายฐาน เพราะประเมินกำลังแล้วคงสู้ไม่ไหว (อดอยากยังพอทน แต่ตัดน้ำตัดไฟ แถมน้ำยังเน่า..ไม่ไหวแน่) จึงไม่รู้จะรออะไร และรอไปทำไม เว้นแต่ต้องการทำตัวให้เป็นภาระกับทหารและหน่วยกู้ภัย

     15 นาฬิกา เจ้ากาละแมร์ถูกจูงขึ้นรถอย่างงงๆ ปกติเจ้าหล่อนไม่ชอบออกไปเริดนอกบ้าน วันๆ อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนเหมือนเจ้าสาวที่กลัวฝน ยิ่งเป็นหมาขี้ตกใจ ชั่วโมงแรกของการอพยพจึงตัวสั่นงันงก ต้องกอดไว้ตลอด กว่าอาการเสียศูนย์จะสงบลงได้

     16 นาฬิกา สภาพการจราจรบนถนนพระรามสองคับคั่ง มองไปส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้อพยพ แต่ยังไม่ทันพ้นกทม. ยางล้อหลังซ้ายแบนสนิท จนคุณอั๋นเพื่อนคุณแป๊บ - นักทำสารคดีมืออาชีพ ที่อุตส่าห์เอารถมาช่วยผมอพยพ ต้องจอดรถเข้าข้างทาง ระหว่างนั้นมีเพื่อนร่วมทางหลายคัน ลงมาสอบถามด้วยความห่วงใย บางคันถึงกับจะให้ยืมยางอะไหล่ และแม่แรงยกรถ ทั้งๆ ที่ไม่รู้จักมักจี่กัน ซึ้งน้ำใจคนไทยในยามยากยิ่งนัก ความจริงบ่ายนั้น แป๊บกับอั๋นเองก็ตั้งใจจะไปเป็นอาสาสมัครทำถุงทราย และมีจิตอาสาไปช่วยทำความสะอาดกรงสุนัข ให้หน่วยสงเคราะห์สัตว์เลี้ยงที่ได้รับผลกระทบจากวิกฤติน้ำท่วม แต่ก็ยังอุตส่าห์มาช่วยอพยพผมก่อน ขอบคุณจากใจจริงๆ

       ตกตอนค่ำ ถึงฐานใหม่ที่ราชบุรี ด้วยความเอื้ออารีของคุณแม่คุณกิติมาภรณ์ จิตราทร ให้หนีน้ำมาพักพิงได้ทั้งคนและสุนัข เพราะท่านเองก็รักสัตว์ เลี้ยงทั้งเจ้าตูบ และแมวเร่ร่อนหลายตัว ที่โด่งดังเป็นขวัญใจของทุกคน คือคุณวันศุกร์ แมวพิการสองขาหลัง แต่โจนตัวได้เร็ว และมีแววตาเปี่ยมสุขกว่าแมวทั่วไปเสียอีก แต่..กาละแมร์ไม่คุ้นเคยกับบ้านใหม่เลย ในแววตามีแต่ความวิตกกังวล เดินตามผมทุกฝีก้าว ขนาดผมเข้าห้องน้ำยังเอาขาเขี่ยประตู ที่สุดต้องยอมจำนน ให้เธอมานอนที่ปลายเตียง ด้วยเข้าใจหัวอกของสิ่งมีชีวิตที่เกรงกลัวการถูกทอดทิ้ง เวลาอยู่ที่บ้าน ผมไม่เคยเห็นกาละแมร์เป็นอย่างนี้ คือทุกครั้งที่ขยับตัวไปทางไหน เธอจะสบตาผมเหมือนพยายามคาดเดาใจ ว่าจะทิ้งเธอไปหรือเปล่า?

       ผมรู้ซึ้งเลยว่าสัตว์เลี้ยงนั้นฝากชีวิตไว้กับเราจริงๆ นี่ถ้าน้ำท่วมบ้านแล้วผมทิ้งกาละแมร์ไว้เพียงลำพัง แม้ในที่สุดเธออาจรอดตายเพราะมีคนมาช่วยไว้ได้ แต่หัวใจก็คงแตกสลายที่ถูกทอดทิ้ง ส่วนผมก็จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต คืนแรกที่ราชบุรี จึงเพียรปลอบประโลมด้วยการเกาพุงให้เธอ อย่างที่เธอชอบตอนอยู่บ้าน แล้วนึกถึงแววตาแห่งความสิ้นหวังของหมาและแมวอีกมากมาย ที่ถูกทอดทิ้งไว้ท่ามกลางมวลน้ำอันน่าสะพรึงกลัว นี่หรือคือชะตากรรมของเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์?

      เอาละ ช่วงแรกๆ หลายครอบครัวที่อยุธยา ปทุมธานี อาจถูกน้ำโจมตีฉับพลัน จนช่วยสัตว์เลี้ยงแสนรักไว้ไม่ทัน แต่ท่านที่ยังพอมีเวลาเตรียมการณ์ โปรดวางแผนเคลื่อนย้ายสัตว์เลี้ยงแต่เนิ่นๆ เถอะครับ ก่อนที่ความชะล่าใจ จะทำให้ท่านต้องเสียใจไปตลอดชีวิต เพราะพรุ่งนี้ก็สายเสียแล้ว!

      ใครที่คิดจะตั้งมั่นอยู่ที่บ้าน ไม่ย้ายออกแม้ถูกน้ำล้อมไว้ ไม่ใช่สิ่งที่ผิดอะไร แต่ต้องมั่นใจ และพร้อมใจกันกับสมาชิกที่อยู่ด้วย มีการวางแผนรับมือกับอุปสรรค ถ้าถูกตัดน้ำตัดไฟ และต้องใช้ชีวิตกับน้ำที่ผ่านอะไรต่อมิอะไรมาจนเน่าเหม็น เป็นบ่อเกิดของยุงและโรคร้ายสารพัด ที่สำคัญคือไม่ทำตัวให้เป็นภาระกับใคร หากมีสัตว์เลี้ยงก็สามารถดูแลรับผิดชอบเองได้ และไม่เอาผู้ป่วยหรือผู้สูงอายุไว้เสี่ยงเผชิญอุปสรรคด้วย

     แต่หากไม่มั่นใจ เพราะไม่ได้เตรียมความพร้อมจะเผชิญปัญหา ขอร้องเถิดครับ อย่าดันทุรังอยู่ต่อไปเลย ท้ายที่สุดก็กลายเป็นภาระให้ทหารและหน่วยกู้ภัย ซึ่งแบกปัญหาอันหนักอึ้งจนหลังแอ่นอยู่เวลานี้ ที่สำคัญต้องคิดด้วย หากทหารและหน่วยกู้ภัยยื่นมือไปไม่ถึง อะไรจะเกิดขึ้น?

      ส่วนผม...พอคุณกาละแมร์หายเครียดเพราะกลัวถูกทิ้งแล้ว ก็จะกระเตงเธอออกไปเที่ยวเมืองโอ่ง - ราชบุรีให้หนำใจ จนมวลน้ำหมดฤทธิ์เมื่อไร ค่อยกลับบ้านเรา...รักรออยู่...นะแมร์นะ 

-------------------------
(ท่องไปกับใจตน : คุณน้ำมา…กระเตงคุณหมาเที่ยว โดย...ธีรภาพ โลหิตกุล ...เรื่องและภาพ)