สนามเรื่องสั้น-สั้น:ร้านริมทาง
สนามเรื่องสั้น-สั้น : ร้านริมทาง : โดย...ชม นวนมุสิก
“โพละ..” เขาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหันไปสังเกตที่มาของเสียง รถบรรทุกที่วิ่งด้วยความเร็วตกหลุมตัวรถกระโดด ทำให้ผลแตงโมที่บรรทุกมาเต็มคันร่วงหล่น
ถนนสายนี้เคยราบเรียบเมื่อต้นปี แต่เพราะการลาดยางไม่ได้มาตรฐานบวกกับรถบรรทุกผ่านไปผ่านมาตลอด ส่งผลให้ถนนที่ราบเรียบเมื่อต้นปีเริ่มมีปัญหา หลายจุดผุพังกลายเป็นหลุมเป็นบ่อ ทำให้รถที่แล่นมาตกหลุมตกบ่อ ตัวรถกระโดดจนสิ่งของที่บรรทุกมาตกหล่นบ่อยครั้ง ทะลายปาล์มบ้าง ข้าวของเครื่องใช้บ้าง และกับผลแตงโมที่หล่นลงมาในตอนนี้ ทำให้มอเตอร์ไชค์ที่ขับตามมาหลังต้องเบรกดังเอี๊ยดพร้อมกับหักรถหลบ โดยที่รถบรรทุกคันนั้นขับลับหายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ถนนแบบนี้ทำไมยังขับกันเร็วนัก” เธอถามเขา เขาไม่เคยมีคำตอบให้เธอ มีเพียงคำตอบในใจตัวเอง อยากลองฝีมือ วัยรุ่นกับการท้าทาย ซื้อรถมาแพงสมรรถนะสูงจะเดินเครื่องช้าได้อย่างไร รถต้องทำเที่ยวเพื่อให้ได้ค่าจ้างคุ้มค่าคุ้มราคา และกับรถที่ผ่านไปมาดูสับสนวุ่นวาย ทำให้เธออยากหนีไปให้ไกลจากถนน แต่ความเป็นจริงคงยาก ร้านขายข้าวถ้าไม่อยู่ติดถนนจะหาลูกค้าที่ไหน
เขากับเธอทำงานเป็นพนักงานห้างในเมืองหลวง เขาอยู่ฝ่ายศิลป์ เธอเป็นพนักงานอยู่แผนกเสื้อผ้าสตรี รู้จักและคบหากันเกือบสองปีก่อนตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน แต่งงานแล้วยังใช้ชีวิตในเมืองหลวงอีกหลายปี ก่อนเขาชวนเธอมาเปิดร้านขายข้าวที่นี่
ในตอนต้นเธอลังเล เธอเกิดและอาศัยอยู่ในเมืองหลวงมาตลอด ไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ต่างจังหวัด เขาต้องพยายามหาเหตุผลต่างๆ มากมาย ไม่วุ่นวาย ชีวิตเรียบง่าย อากาศบริสุทธิ์
ที่นี่เป็นจังหวัดหนึ่งที่มีความโดดเด่นทางวัฒนธรรม มีเกาะแก่งที่สวยงาม มาถึงเขาสร้างรายได้ให้ครอบครัวด้วยการกรีดยางพาราในสวน เป็นมรดกที่ครอบครัวมีไว้ให้เขา ส่วนเธอหาหนทางทำกินด้วยการเปิดร้านขายข้าวเล็กๆ ที่ริมถนน เธอมีฝีมือการทำกับข้าวมาจากแม่ แม่เคยทำงานในร้านอาหาร เรียนรู้การทำอาหารมาครบถ้วน ต่อจากนั้นแม่เธอจึงมาเปิดร้านขายข้าวเล็กๆ เอง โดยยามว่างเธอจะคอยเป็นลูกมือมาตลอด แบบนี้ทำให้เธอมีวิชาความรู้ในการทำอาหารไม่น้อย สำหรับการตัดสินใจเปิดร้านข้าวไม่ใช่ความคิดตั้งแต่ต้น เธอจบมาทางการตัดเย็บ ถ้าได้เปิดร้านตัดผ้าน่าจะดี แต่เขาไม่คิดอย่างนั้น เขาว่าทำเลที่เขามีอยู่น่าจะเปิดร้านขายข้าวดีกว่า เขามีที่ดินติดถนนห่างจากตัวจังหวัดเล็กน้อย ถนนสายนี้มีรถผ่านไปมาตลอด เขาจึงเชื่อว่าถ้าเปิดร้านขายอาหารน่าจะดี และในตอนต้นเขาอยากให้เธอขายอาหารตามสั่ง อาหารตามสั่งยุ่งยากในการปรุง เธอจึงเลือกขายข้าวมันไก่กับก๋วยเตี๋ยวที่ง่ายและสะดวกกว่า
ร้านอาหารพอขายได้ในตอนต้น แต่ในระยะหลังขายดี รสชาติอาหารบวกกับราคาไม่แพง ทำให้มีลูกค้าประจำเพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะพวกรถบรรทุกที่ผ่านเข้าออกเมือง คนขับจะจอดรถทานอาหารที่ร้านเขา สะดวกกว่าการจอดรถหากินในเมือง แต่อย่างไรเขาอยากให้เธอหยุดร้านสักระยะ เธอท้องใกล้คลอดหากเปิดร้านขายของคงไม่สะดวก
การหยุดร้านเธอไม่เห็นด้วย อาจจะทำให้เสียลูกค้าประจำเพราะขาดความต่อเนื่อง อย่างนั้นจะทำอย่างไร เธอมีทางออก เขาต้องหาคนมารับจ้างกรีดยาง แล้วเขามาทำงานขายข้าวในร้าน ทำไมไม่หาลูกจ้างมาทำงานในร้านเลยจะได้ไม่ต้องยุ่งยาก
การให้ลูกจ้างมาขายในร้านโดยไม่ควบคุมใกล้ชิดอาจมีปัญหามากมาย เรื่องเงินเรื่องทอง เรื่องรสชาติอาหาร ความไว้วางใจ แบบนี้เธอจึงต้องการให้เขาทำ เขาไม่มีความสามารถทางอาหาร ความรู้ในทางศิลปะช่วยอะไรไม่ได้เลย เธอมีสูตรและวิธีการทำที่ลงตัว ขอเพียงเขาตั้งใจมันจะไม่ยาก
ร้านเล็กๆ ได้รับการขยับขยายเมื่อเธอคลอดลูกเสร็จ เธอเพิ่มโต๊ะอีกสามสี่โต๊ะ มีข้าวขาหมู ข้าวหมูแดง เพิ่มรายการอาหารมาจากเดิม เธอยังเพิ่มเวลาขายจากเช้าถึงบ่ายสองโมงเป็นเวลาจากเช้าถึงหกโมงเย็น เวลานี้เขาเสนอให้เธอรับลูกจ้างมาช่วยในร้านพร้อมดูแลลูกชาย นั่นมันต้องแลกกับค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้น หากสองคนยังทำกันได้ เธอไม่อยากจ้างใครให้ต้องเพิ่มภาระค่าใช้จ่าย ถ้าเหนื่อยเธออยากให้เขาคิดถึงเงินเก็บ ที่จะได้เอาไว้ซื้อที่ดินเพิ่มขึ้น ทำให้มีฐานะมั่นคงและสุขสบายในอนาคต หรือไม่ก็นึกถึงรถคันงามสักคันก็ได้ แบบนี้จะได้รู้สึกดีขึ้น
ลูกชายอายุได้สองขวบเขาพูดถึงคนงานที่จะมาช่วยในร้านและช่วยดูแลลูกอีกครั้ง ขณะเธอพูดถึงร้านที่ต้องขยับขยายอีก เพื่อรองรับลูกค้าที่มีมากขึ้น เขาไม่คัดค้านความคิดเธอ แต่เธอคัดค้านความคิดเขา แม้เขาพยายามให้เหตุผล ขาดรายได้ไปบ้างแต่ได้ช่วยผ่อนแรง ทั้งลูกวัยนี้ซุกซน ห้อยโหนปีนป่ายโดยไม่รู้ถึงอันตรายที่เกิด กลัวว่ายุ่งๆ จะดูแลกันไม่ทัน เธอยังอยากให้เขาคิดถึงเงินที่จะมาซื้อที่ดินเพื่อสร้างฐานะ คิดถึงรถดีๆ ส่วนปัญหาลูกชายแก้ไขไม่ยาก ล้อมรั้วเล็กๆ เอาเขาใส่ไว้หลังร้าน ตลอดเวลาลูกชายกินอิ่ม ไม่ฉี่ ไม่ถ่าย เขาไม่เคยกวนใจ แบบนี้จะจ้างคนให้สิ้นเปลืองทำไม
“โพละ...” อะไรหล่นหรือเกิดอะไรขึ้นอีก เธอบอกเขาไม่ต้องไปรู้ ไม่ต้องไปสนใจ สิ่งที่ต้องสนใจในตอนนี้คือลูกค้าที่นั่งอยู่เต็มร้าน..
วันนี้ลูกค้าแน่นร้านตั้งแต่เช้า ยังไม่ทันป้อนข้าวให้ลูกชายเสร็จเธอก็เรียกให้มาช่วยหน้าร้าน ความรีบเร่งทำให้เขาลืมปิดประตูรั้วลูกชาย หันไปอีกทีแกเดินออกมาปีนป่ายเก้าอี้ในร้าน โชคดีที่เขาเหลือบไปเห็นก่อน ไม่เช่นนั้นได้เรื่องแน่ เธอว่าเขาน่าจะระมัดระวังให้มากกว่านี้ ไม่มีคำพูดอื่นใดนอกจากคำขอโทษ
และตอนนี้นอกจากเขาวุ่นอยู่กับลูกค้า เขายังต้องวุ่นอยู่กับลูกชายด้วย แกพยายามปีนป่ายรั้วเพื่อจะออกมาข้างนอก เมื่อไม่สำเร็จแกร้องให้โฮ เธอบอกเขาไม่ต้องไปสนใจเดี๋ยวคงจะหยุดเอง แต่เมื่อแกร้องให้ไม่หยุดเธอจึงใช้ให้เขาไปอุ้มแกออกมา
“ปล่อยให้นั่งเล่นอยู่ในร้าน” เธอออกคำสั่งก่อนบอกให้เขายกอาหารไปโต๊ะสาม เขายกอาหารขณะสายตาเหลือบมองแก เสร็จแล้วรีบเดินกลับมารับอาหารที่เธออีก เพื่อจะยกไปโต๊ะใหม่ เขากลับมาพร้อมบอกเธอว่า ถ้าวุ่นวายอย่างนี้น่าจะหาคนงาน..เธอรู้ว่าเขาจะพูดอะไร ก่อนขอร้องอย่าพูดอะไรในตอนนี้ เมนูอาหารที่ต้องรับ อาหารที่ต้องจ่ายตามโต๊ะไม่มีเวลาให้หยุดพูด และในตอนนี้เขายังยกอาหารพร้อมตาเหลือบมองลูกน้อย ขณะเดียวกันเขาก็พยายามคิดถึงที่ดินแปลงใหม่คิดถึงรถป้ายแดงที่สั่งจองไว้ นึกขึ้นมาแล้วเขารู้สึกดีจริงๆ มันสามารถทำให้เขายิ้มได้แม้เหนื่อยอ่อนกับความสับสน วุ่นวาย
“โพละ....” และกับเสียงที่ดังนั้น ถึงเธอไม่บอกว่าอย่าไปสนใจ เขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว เพราะลูกค้าต่างนั่งรอสั่งอาหารและรออาหารจากเขาอยู่ เขาจะเอาเวลาไหนไปสนใจเรื่องไร้สาระเหล่านั้น
ใช่..เขาคงไม่สนใจจริงๆ ถ้าไม่ได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกว่า.. รถชนเด็ก รถชนเด็ก.. เสียงโหวกเหวกนั้น ทำให้เขาสะดุ้งโหยง พร้อมกับเหลือบมองหาลูกชาย...
---------------------------
(สนามเรื่องสั้น-สั้น : ร้านริมทาง : โดย...ชม นวนมุสิก)