สื่อรักชักใยอลวน 15-16 // ** 27773263 ** | คมชัดลึก

สื่อรักชักใยอลวน 15-16 // ** 27773263 ** ตอน 15 ไปรยาเสียใจและคิดจะบอกแสงฉาย วิธวินท์จึงพาเธอขี่ม้าออกไปสงบสติอารมณ์ ขณะที่ธีไนยก็มาตกลงกับนลินีที่รีสอร์ท นลินีพยายามจะรั้งธีไนยไว้แต่เขาไม่ยอมบอกว่าตอนนี้ดารุก็กำลังมีลูกกับเขา นลินีแทบกรี๊ดออกมาด้วยความเจ็บใจ ธีไนยกลับมาร่วมโต๊ะอาหารกับครอบครัวอย่างมีความสุข แสงฉายถามหาไปรยากับวิธวินท์ บุ้งกี๋บอกว่าวิธวินท์ฝากบอกว่าอิจฉาธีไนยเลยชวนไปรยาไปมีน้องด้วยกัน ประทีปได้ยินก็จะตามไปเอาเรื่อง แสงฉายรั้งไว้และบอกว่าตอนนี้มีแต่ประทีปคนเดียวที่ยังทำตัวเป็นจระเข้ขวางคลอง วิธวินท์พยายามหาเรื่องแกล้งไปรยา เพื่อไม่ให้เธอคิดถึงเรื่องของธีไนย เขาแกล้งจะปล้ำเธอ จึงโดนไปรยาซัดเขาด้วยไม้หน้าสาม จนเจ็บไปทั้งตัว แต่กว่าจะรู้ว่าวิธวินท์แกล้งให้เธอหายเคลียด ชายหนุ่มก็หลับไม่ได้สติแล้ว ไปรยานั่งมองวิธวินท์อย่างรู้สึกดีกับเขามากๆ วิธวินท์ตื่นมาตอนเข้าก็เห็นไปรยานอนหลับอยู่ข้างๆ เขาคิดจะขโมยจูบแต่เปลี่ยนใจว่าไม่ฉวยโอกาสดีกว่า ไปรยาตื่นขึ้นก็เรียกหาวิธวินท์เพื่อจะกลับบ้าน แต่เธอกลับเห็นมงกุฎดอกไม้ลอยมาตามน้ำ จึงหยิบมาดูด้วยความหลงใหล เธอรู้ว่าเป็นฝีมือวิธวินท์ แต่พอถามเขากลับทำไม่รู้ไม่ชี้ และคะยั้นคะยอให้เธอสวมอีก "ฝันไปเถอะว่าฉันจะใส่ของอย่างนี้ ฉันไม่หลงกลเป็นตัวตลกให้นายหัวเราะว่าฉันเป็นเงาะป่ามากกว่าเป็นนางไม้หรอก" "ผมไม่ล้อหรอกน่า ใส่เถอะ ใส่เถอะนะ ผมอยากเห็น" "ไม่! แต่เพื่อรักษาน้ำใจของนายที่อุตส่าห์ทำให้ ฉันจะเก็บเอาไว้แล้วกัน" พูดเสร็จไปรยาก็เดินออกไป วิธวินท์มองตามเสียดายที่ไปรยาไม่ยอมสวมมงกุฎดอกไม้ของเขา ไปรยากลับไปสวมมงกุฎดอกไม้ที่บ้านแล้วนั่งมองตัวเองในกระจกยิ้ม "ดูไปก็เหมือนนางไม้ ไม่เห็นจะเหมือนเงาะป่าเลย" นลินีโทรหาธีไนยเพื่อให้เขามาพบ แต่ธีไนยไปทำบุญกับดารุที่วัด ธีไนยไม่ยอมรับสายเธอจึงโทรไปที่บ้านและรู้จากสะอาดว่าทั้งสองไปทำบุญที่วัด จึงตามไป และทำเรื่องหลอกธีไนยแยกออกไป เธอจึงเข้าไปหาดารุและบอกว่าเธอท้องกับธีไนย และขอร้องให้ดารุเข้าใจเธอบ้าง พร้อมกำชับไม่ให้ดารุบอกธีไนยว่าเธอมาคุยด้วย ดารุโกรธมาก พอธีไนยกลับมาหาดารุเธอจึงไม่ยอมพูดกับเขา จนธีไนยแปลกใจ รัญชนาไม่สบายใจเรื่องที่รมัยเลื่อนการแต่งงานกับกาจพล เพราะคำพูดบางคำของปุรัน ทำให้แม่เธอเปลี่ยนใจ หญิงสาวมาปรึกษากับวิธวินท์เพราะเธอจะเล่นละครตบตาทุกคนว่าเป็นแฟนกัน ซึ่งวิธวินท์ก็เห็นด้วย และแหย่รัญชนาว่ากลัวสารวัตรปุรันจีบจริงๆ แต่รัญชนาบอกว่าปุรันไม่ใช่แบบที่เธอชอบ ไปรยาเห็นวิธวินท์คุยกับรัญชนาอย่างสนิทสนมก็เกิดอารมณ์หึง เธอจึงกลับไปเอามงกุฎดอกไม้มายำให้วิธวินท์กิน วิธวินท์ถึงกับอึ้งไป "คุณทำกับของที่ผมให้คุณแบบนี้เหรอ รู้มั้ยว่าที่ผมให้คุณไปมันหมายความยังไง" "ไม่รู้ แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย" วิธวินท์เสียใจมากจับแขนไปรยาบีบแรง "คุณเป็นอะไรของคุณ" วิธวินท์ถูกไปรยาเอายำดอกไม้โปะใส่หน้าจนปวดแสบปวดร้อน เขาวิ่งร้องหาน้ำล้างหน้าเดินไปทางประทีปที่นั่งเล่นหมากรุกอยู่กับฤทธิ์ ประทีปเห็นแล้วหมั่นไส้ จึงหลอกให้วิธวินท์เดินไปทางริมคลอง ตั้งท่าจะถีบให้ตกน้ำ แต่เขากลับเสียหลักเพราะแสงฉายเรียก ทำให้ตัวเองตกน้ำ แถมว่ายน้ำไม่เป็น วิธวินท์ต้องโดดลงไปช่วย จบตอน 15 สื่อรักชักใยอลวน 16 ประทีปนั่งหน้าซีดหัวเปียกปากสั่นมีผ้าห่มคลุมตัว แสงฉายช่วยเอาผ้าแห้งเช็ดผมให้ วิธวินท์เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว "ขอบใจพ่อวินมากเลยนะ นี่ถ้าช่วยไว้ไม่ทันล่ะก็ กลายเป็นผีเฝ้าบึงไปแล้ว" "ไม่เป็นไรหรอกครับ ลุงคงพยายามหาทางช่วยผมเลยลื่นตกลงไปในบึง" แสงฉายหรี่ตามองสงสัย "แกกำลังช่วยพ่อวินเขาอยู่เหรอไอ้ประทีป" ประทีปรีบเออออ "ใช่จ้ะแม่ฉาย มัวแต่เป็นห่วงหลานมันเลยไม่ทันระวัง" "ดีแล้วที่แกไม่เป็นอะไร ไม่งั้นล่ะก็อดดูของสวยๆ งามๆ ไปแล้วไอ้ประทีป" ประทีปสงสัย "ที่ว่าสวยๆ งามๆ เนี่ยใช่แม่ฉายรึเปล่าจ๊ะ" แสงฉายอายม้วน หยิกซะ "บ้าๆๆ แกเนี่ยมาปากหวานต่อหน้าพ่อวิน เอ๊ะหรือว่าต้องไปโมดิฟายด์ยกเครื่องทำอึ๋มเตรียมลงประกวดนางงามประจำปีกับเขาดี" "ว่าไงนะแม่ฉาย ประกวดนางงามประจำปีอะไร?" "ก็งานเทศกาลฤดูหนาวประจำปีของจังหวัดปีนี้น่ะสิ ทางจังหวัดเขาส่งจดหมายเชิญให้แกไปเป็นคณะกรรมการการประกวด" ประทีปตาโตลุกพรวด "โอ้วแม่เจ้า ประกวดนางงาม งานนี้ต้องใส่ชุดว่ายน้ำประกวดแน่" แสงฉายนิ้วจิ้มตาทันที "นี่แน่ะไอ้ประทีป เดี๋ยวก็ให้บอดซะนี่ งานไม่ทันจะเริ่มลายก็ออกซะแล้ว" "อ๊ะล้อเล่น" แสงฉายหันไปที่วิธวินท์ "งานนี้มีการประกวดผลิตภัณฑ์ประจำไร่ด้วยนะ ยังไงพ่อวินช่วยดูให้ป้าหน่อยก็แล้วกัน ว่าปีนี้ไร่เราจะส่งอะไรเข้าไปประกวดดี" "ได้ครับป้า ผมจะเอารางวัลชนะเลิศประจำปีมาให้ไร่เราให้ได้ครับ" ประทีปแอบมองวิธวินท์แล้วเบ้ปากหมั่นไส้วิธวินท์ ทางด้านธีไนยขับรถกลับมาก็ชวนดารุคุย แต่เธอกลับหงุดหงิดใส่ ธีไนยได้แต่แปลกใจว่าเป็นอะไร เวลาหนึ่งไปรยาเดินตามหาดารุ และเห็นเธอยืนร้องไห้อยู่ในไร่ก็ตกใจรีบถามพี่สะใภ้ว่าร้องทำไม แต่ดารุปฏิเสธว่าไม่มีอะไร ไปรยาสงสัย "พี่ดา หรือว่าพี่ดารู้เรื่องยัยนลินีนั่นแล้ว" ดารุชะงักหันมามอง "น้องดรีม" ดารุน้ำตาแตกปล่อยออกมาสุดๆ เข้าไปกอดไปรยาอย่างเหลืออด "น้องดรีม พี่จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ทำไมมันต้องมาเกิดเรื่องแบบนี้กับพี่ด้วย พี่ไม่อยากเป็นคนใจร้ายเลยนะดรีม ฮือๆๆๆ" ไปรยาพลอยน้ำตาไหลเศร้าโศกไปด้วย "โธ่พี่ดา" ดารุกับไปรยากอดกันร้องไห้สะอื้น สักครู่ดารุคลายโศกไปได้พอสมควรแต่ก็ยังมีแววตาเศร้า ส่วนไปรยาสีหน้าเจ็บใจโกรธแค้น "เลวที่สุด ผู้หญิงพวกนั้นไม่สมควรที่จะถูกเรียกว่าเป็นแม่คน" ไปรยาจะเดินออกไป ดารุห้ามไว้ "น้องดรีมจะไปไหน" "ดรีมจะไปเอาเรื่องยัยนั่น ถึงมันจะท้องลูกของพี่ไนย แต่มันก็ไม่มีสิทธิ์มาทำกับพี่แบบนี้" "ดรีม อย่าไปเลย ถ้าคุณไนยรู้ เด็กคนนั้นจะต้องขาดพ่อ" "แล้วพี่ไม่โกรธเหรอ ลูกคนอื่นนะไม่ใช่ลูกพี่" "ทำไมพี่จะไม่โกรธ แต่เด็กไม่มีความผิดอะไร" "นี่ไง มันรู้ว่านี่เป็นจุดอ่อนของพี่ มันเลยซัดเข้าเต็มๆ ยังไงดรีมก็ไม่ยอมให้มันเอาเรื่องนี้มาถือเป็นอภิสิทธิ์ เรียกตัวเองว่าเป็นเมียพี่ไนยอย่างถูกต้องหรอก" ไปรยาหุนหันออกไป ดารุเป็นห่วง ฤทธิ์รู้เรื่องการจัดงานประจำปีของจังหวัด และประทีปถูกเชิญไปเป็นกรรมการนางงาม และทางไร่ส่งผลผลิตเข้าประกวดด้วย เขาจึงรีบไปบอกกาจพล แต่สืบศักดิ์กลับไม่เข้าใจว่าเกี่ยวอะไรด้วย ฤทธิ์จึงบอกว่าทุกปีพอถึงวันงาน พวกคนในไร่จะเฮโลไปร่วมงานกันหมด ทำให้ทางสะดวก กาจพลมองฤทธิ์อย่างพอใจมาก เขาถามว่าอยากได้อะไรเป็นค่าตอบแทน ฤทธิ์ขอรางวัลเป็นซินดี้ เพราะเขาเพิ่งเจอเมื่อสักครู่แล้วชอบเธอมาก สืบศักดิ์จึงมาหลอกให้ซินดี้ออกไปเที่ยวกับฤทธิ์ โดยหลอกว่าเป็นเสี่ยเพื่อนเก่าของกาจพล ซินดี้ไม่อยากออกไปแต่ถูกสืบศักดิ์บังคับด้วยสายตา และขู่จะเขี่ยออกจากรีสอร์ท เธอจึงต้องยอมทำตาม ไปรยาโกรธนลินีมากที่มาทำให้ดารุต้องเสียใจ เธอบุกไปหานลินีที่รีสอร์ทเพื่อบังคับให้ไปตรวจที่โรงพยาบาล เพื่อความแน่ใจ นลินีตกใจกลัวแกล้งขู่ว่าจะฟ้องธีไนย แล้วเธอก็รีบเดินหนี ไปรยารีบเดินตามไปดักหน้าแล้วจะลากนลินีไปให้ได้ วิธวินท์โผล่มาขัดจังหวะ เพราะดารุไปบอกให้เขารีบตามมาดูไปรยา "อย่ามายุ่งกับฉันนะนายวิน ฉันจะลากยัยนี่ไปพิสูจน์ให้เห็นกับตา ฉันถึงจะยอมเชื่อ" "แต่ที่คุณทำแบบนี้ ถ้าเขาแท้งลูกพี่ไนยขึ้นมา คุณจะทำยังไง" ไปรยาอารมณ์กำลังขึ้นเลยไม่ทันได้คิด "ก็ดี พี่ดาจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียน้ำตา!" วิธวินท์อึ้งไม่คิดว่าไปรยาจะพูดแบบนี้ออกมา เลยเข้าไปรวบตัวออกแรงดึงจนแยกไปรยาออกมาได้ "ปล่อยฉันนะนายวิน นายอย่ามายุ่งกับฉัน" "คุณต่างหากที่ต้องเลิกบ้าได้แล้ว" "ไม่! ฉันไม่หยุด นี่ไม่ใช่เรื่องของนาย" วิธวินท์เหลืออดจับไปรยาหันหน้ามาแล้วตบหน้าเตือนสติเธอทันที ไปรยาชะงักอึ้งหยุดอาการโวยวายทันที นลินีเองก็ตกใจ "ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะใจร้ายได้ขนาดนี้" "นายวิน" ระหว่างนั้นยามสองคนเดินเข้ามาเพราะได้ยินเสียง นลินีบอกให้ยามจัดการกับวิธวินท์กับไปรยา ยามจะเข้าไปที่ไปรยาแต่กลับถูกไปรยาชี้หน้าทั้งโกรธทั้งเสียหน้านลินีสุดๆ "ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน อย่าหวังว่าฉันจะยอมรับให้เธอมาเป็นครอบครัวเดียวกับฉัน" ไปรยาหันไปมองวิธวินท์เหมือนย้ำว่าหมายถึงวิธวินท์ด้วย ไปรยาเดินออกไปอย่างหัวเสีย ยามจะเข้ามาที่วิธวินท์แต่โดนจ้องหน้าเข้มเอาเรื่อง พวกยามชะงักมีแหยง วิธวินท์หันไปมองนลินี "ถ้าผมรู้ว่าคุณไปยุ่งกับดาอีก คราวหน้า ผมไม่ห้ามเมียผมแน่" วิธวินท์ออกไป นลินีแทบเข่าอ่อนเกือบไป ไปรยาขับรถกระบะกำลังมุ่งหน้ากลับไร่ แต่อยู่ๆ รถของเธอเกิดอาการกระตุกขึ้นมา ไปรยาชะงักมองที่เข็มน้ำมันพบว่าน้ำมันหมด ไปรยาหงุดหงิดหัวเสีย เปิดประตูรถลงมาเซ็งสุดๆ ระหว่างนั้นเองวิธวินท์ที่ขับรถตามหลังเธอมาพอดีเลยรีบจอดแล้วลงมาดู "รถเป็นอะไร" ไปรยาเสียงแข็ง "น้ำมันหมด" "งั้นขึ้นรถผมกลับไปด้วยกัน แล้วค่อยให้อ๊อดเอาน้ำมันมาเติมขับกลับ" ไปรยาทำเฉยไม่ตอบไม่สนใจ "นี่คุณ โตๆ กันแล้วอย่าทำเป็นงอนเหมือนเด็กๆ ได้มั้ย ผมไม่ได้ตบหน้าคุณแรงซะหน่อย แค่เบาะๆ พอให้ได้สติ" ไปรยาทันที "นั่นน่ะเหรอเบาะๆ ของนาย ฉันเจ็บนะเว้ย" "เว่อร์ไปเปล่าคุณ ทีคุณตบหน้าผม ผมไม่ยักจะเป็นอะไร" ไปรยาแทนคำตอบด้วยการตบหน้าวิธวินท์ทันที วิธวินท์หน้าหันอึ้งมึนตึ้บแทบดาวขึ้น "เป็นไง นี่แค่เบาะๆ นะ หรือว่าจะเอาแรงกว่านี้ก็ยังได้" ไปรยาตบอีกข้าง วิธวินท์หน้าหันไปอีกที ไปรยาชี้หน้า "ทีนี้ก็จำไว้ด้วยนะนายวิน คนอย่างไปรยา ไม่มีผู้ชายหน้าไหนมาตบหน้าได้" วิธวินท์โกรธบ้าง "ถ้าตบหน้าเรียกสติไม่ได้ งั้นผมก็คงต้องทำอย่างอื่นกับคุณแล้วล่ะมั้ง ถึงจะสยบไอ้ความดันทุรังของคุณ" วิธวินท์เดินเข้าหา "จะทำอะไรฉัน" "ตบหน้าสั่งสอนไม่ได้ก็ตีก้นสั่งสอนแทนไง" ไปรยาตกใจ "เฮ้ย ไอ้บ้า อย่านะ" วิธวินท์จู่โจมเข้าไปที่ไปรยาพยายามจะรวบตัวเธอมาจับตีก้น ไปรยาร้องโวยวาย ระหว่างนั้นเสียงแตรรถดังแทรกเข้ามาปี๊นๆๆ วิธวินท์กับไปรยาชะงักหันไปเห็นปุรันขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาพอดี ปุรันรีบลงจากรถ "หยุดเดี๋ยวนี้นะนายวิธวินท์ จะทำอะไรดรีม!" "นึกว่าใคร ขอโทษนะครับคุณตำรวจ นี่เป็นเรื่องของสามีภรรยา คนอื่นไม่เกี่ยว" ไปรยาฉวยโอกาสที่วิธวินท์หันไปตอบรีบผลักวิธวินท์แล้ววิ่งไปหาปุรัน "แต่ถ้านายคิดจะทำร้ายร่างกายฉันล่ะก็ ฉันจะให้ปุรันจับนายขังคุกให้เข็ด" "นี่เป็นปัญหาระหว่างคุณกับผม คุณอย่าเอาคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องให้มันวุ่นวายเลย" ปุรันไม่พอใจ "แต่ทำร้ายร่างกายเป็นคดีอาญา ฉันเอานายเข้าคุกได้เลยนะเว้ยนายวิธวินท์" ไม่พูดเปล่าปุรันขยับชายเสื้อออกให้เห็นว่ามีกุญแจมือเหน็บอยู่ เอาจริง วิธวินท์มองโต้ตอบไม่กลัว ไปรยารีบดึงปุรันไว้ "ช่างเถอะปุรัน นายกำลังจะมาหาฉันเหรอ" "ใช่ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ" "งั้น ไปคุยกันที่บ้านนายดีกว่า วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์กลับบ้าน ไปเถอะ" ไปรยาชวนปุรันไปที่รถมอเตอร์ไซค์รีบนั่งซ้อนท้ายปุรันแต่สายตายังเหลือบมองวิธวินท์ตลอด ยิ่งเห็นวิธวินท์ยืนดูอย่างไม่พอใจ เธอเลยยิ่งยั่วด้วยการโอบเอวปุรันแน่นๆ จงใจให้วิธวินท์เห็น วิธวินท์อึ้งไปของขึ้นเพราะหึง จะตามไปที่มอเตอร์ไซค์แต่ปุรันบิดคันเร่งขับออกไป วิธวินท์มองตามเจ็บใจ รัญชนาน้อยใจที่ถูกวิธวินท์ปฏิเสธทางอ้อม จึงกลับมานั่งเจ็บปวดที่ร้าน เธอคิดไปคิดมากลับมีเรื่องปุรันเข้ามาเกี่ยวข้อง เธอนั่งตัดผ้าจนเสียหาย รมัยมาเห็นก็พอรู้ว่าลูกสาวหงุดหงิดก็บอกว่าให้พักก่อน แต่เธอบอกว่าไม่เป็นอะไร "รัญ ที่แม่ห้ามไม่ให้รัญคบกับสารวัตรนั่น เพราะแม่เห็นว่าเขาไม่ใช่คนดีนะ" รัญชนาสวนทันที "สารวัตรเขาเป็นคนดีค่ะ ถึงเขาจะดูกะล่อน ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเท่าไหร่ แต่เขาก็เป็นห่วงรัญ ช่วยเหลือรัญตลอด" "นี่ลูกรักเขาจริงๆ เหรอ แม่ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แบบที่รัญเคยคิดจะชอบเลยนี่" รัญชนาชะงักไป "หรือเพราะว่ารัญผิดหวังจากวิธวินท์ รัญเลยยอมคบกับเขา ถ้าเป็นอย่างนั้นลูกเพื่อนเสี่ยกาจพลหลายคนเขาก็เป็นคนดี มีดีกรีจบจากนอก งานการดีๆ ทั้งนั้น ไว้แม่จะแนะนำให้รู้จัก รัญจะได้มีทางเลือก" รัญชนาโกรธ "แม่! รัญไม่ได้เป็นอย่างที่แม่คิดนะ" "แต่แม่เป็นห่วงรัญนะ แม่ถึงต้องเลือกคนดีๆ ให้ลูกมากกว่าจะเป็นสารวัตรคนนั้น" "แม่ไม่ได้ทำเพื่อรัญหรอก แม่ผลักรัญไปให้คนอื่น เพื่อแม่จะได้แต่งงานกับเสี่ยกาจพลซะทีต่างหาก" รมัยโกรธเผลอลืมตัวเข้าไปตบหน้าลูก รัญชนาอึ้งไป "แม่!" รัญชนาเสียใจรีบวิ่งออกจากร้านทันที รัญชนานั่งเครียดดื่มกาแฟอยู่ที่ร้าน จนร้านจะปิด เธอจึงคิดถึงปุรัน และซื้อกาแฟไปฝากเขาที่บ้านพัก พอถึงหน้าบ้าน เธอกลับได้ยินเสียงปุรันคุยกับผู้หญิง ซึ่งฟังแล้วชวนให้คิดไปทางไม่ดี เสียงกระถางต้นไม้ตกเพล้ง ปุรันตกใจรีบออกไปดูหน้าบ้าน เขากลับไม่พบอะไรนอกจากกระถางแตกแล้วแก้วกาแฟที่หกอยู่หน้าบ้าน "คุณรัญชนา" จบตอน 16