
ฉันอยากขายกล้วยไม้
ฉันอยากขายกล้วยไม้ แต่ไม่อยากได้เงิน(8) โดย...ศ.ระพี สาคริก
สรุปแล้ว ทั้งๆ ที่มูลนิธิดังกล่าวไม่ได้ให้ความสำคัญแก่งานกล้วยไม้ แต่น่าจะเป็นเพราะเขารู้สึกได้ถึงคุณงามความดีของฉันเหนือกว่างานกล้วยไม้ ซึ่งมันเป็นเพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้น จึงให้การสนับสนุนค่าใช้จ่ายของฉันเพื่อเดินทางไปร่วมการประชุมดังกล่าว ไม่เพียงเท่านั้น หลังจากเสร็จกิจกรรมการประชุมแล้ว ไม่ว่าฉันจะเดินทางไปไหนทางมูลนิธิก็ยังออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมดอย่างปราศจากเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้น เพียงแต่ว่า ขอให้ฉันไปสังเกตการสอนวิชาสถิติที่เมืองลาเลย์ มลรัฐนอร์ทคาโรไลนา เป็นเวลา 3 เดือน นอกจากนั้นทุกวันเสาร์ อาทิตย์ ฉันจะได้รับเชิญให้เดินทางไปปาฐกถาถึงเรื่องราวของการอนุรักษ์พรรณไม้ในท้องถิ่นโดยเฉพาะกล้วยไม้ที่ฉันทำมาตลอด
และมีอยู่สัปดาห์หนึ่ง ซึ่งฉันตัดสินใจเลือกที่จะไปเยี่ยมมลรัฐวอชิงตันและแมริแลนด์ การไปครั้งนั้นเนื่องจากได้รับเชิญจากสมาคมกล้วยไม้ท้องถิ่นให้ไปปาฐกถาที่นั่น หลังจากจิมได้ทราบเรื่อง ตัวเขาเองในฐานะที่เป็นสมาชิกสมาคมกล้วยไม้แห่งมลรัฐนั้น ได้อาสาต้อนรับฉันเป็นการส่วนตัว ซึ่งสัปดาห์นั้นคือเดือนตุลาคมของปี พ.ศ.2509
การเดินทางไปปาฐกถาในมลรัฐต่างๆ นั้น โดยปกติแล้วทางสมาคมท้องถิ่นได้ส่งตั๋วเครื่องบินไปกลับมาให้ถึงที่ ฉันได้รับตั๋วโดยสารเครื่องบินไปกลับระหว่าง 2 มลรัฐ จากมลรัฐที่ฉันอยู่กับมลรัฐที่ฉันจะไปพูด และจิมเป็นคนขับรถมารับฉันที่สนามบินด้วยตัวเอง หลังจากเครื่องบินได้แล่นลงสนามที่กรุงวอชิงตัน ดีซี และจอดสนิทแล้ว ฉันได้แลเห็นจิมแต่งเครื่องแบบนายพลเรือจัตวา แสดงว่าเขาได้รับการเลื่อนยศ
จิมแลเห็นฉันลงจากเครื่องบินเขาได้เดินตรงเข้ามาหาฉันและตรงเข้าไปหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมาใส่บ่าแบก หลังจากนั้นจึงเดินกลับไปยังรถคันยาวสีดำ ฉันมาทราบภายหลังว่ารถคันนั้นคือรถประจำตำแหน่ง และจิมเป็นคนขับเอง หลังจากเรา 2 คนได้ขึ้นไปนั่งประจำที่ จิมจึงพูดกับฉันว่า “ปกติการแต่งเครื่องแบบอีกทั้งยังใช้รถประจำตำแหน่งด้วย ระเบียบของเขาไม่ยอมให้กระทำอย่างนี้ แต่สำหรับการต้อนรับฉัน เขากล้าทำเพราะรู้สึกว่ามันยิ่งกว่าการมีเกียรติสูงๆ หากเป็นความสุขอย่างหนึ่งของเขา”
ฉันรับฟังแล้วรู้สึกว่าตัวเองต้องลดสภาพลงมาอยู่แทบจะติดพื้นดินด้วยความรู้สึกถ่อมเนื้อถ่อมตัวและเกรงอกเกรงใจอย่างที่สุด จึงหมายความว่าเราทั้ง 2 คนต่างก็มีจิตใจผูกพันซึ่งกันและกัน ในฐานะเป็นเพื่อนรักอย่างสนิทสนมและถูกอัธยาศัยจึงทำให้รู้ใจกันดี จิมขับรถนำฉันเข้าไปพักในบ้านพักทางการและเป็นบ้านประจำตำแหน่งของเขาเองซึ่งอยู่ในบริเวณศูนย์ขีปนาวุธ



