ฉันได้พบกล้วยไม้พันธุ์ดอกงามสุดยอด | คมชัดลึก

          วันนี้ฉันขออนุญาตเล่าเรื่องราวที่ได้พบเจอมาในวันก่อน ฉันได้พบกล้วยไม้พันธุ์ที่มีดอกงามสุดยอดมาตั้งแต่เด็ก ประมาณ 6-7 ขวบเห็นจะได้!
 
          เมื่อเย็นวันจันทร์ที่ 1 สิงหาคม พ.ศ.2554 ทางหนังสือพิมพ์ คม ชัด ลึก ได้จัดให้มีการประชุมระหว่างท่านผู้ทรงคุณวุฒิ ซึ่งคัดมาจากหลายสายที่สำนักงานเนชั่น ค่ำวันนั้น ฉันมีความสุขมากครับ คงจะต่ออายุคนแก่อย่างฉันไปอีกนาน เพราะทุกท่านมีเมตตาต่อฉันมาก หลังเสร็จประชุมแล้วยังกรุณาจัดรถไปส่งฉันที่บ้าน ค่ำวันนั้นฝนมันก็ตกหนัก การเลิกประชุมก็คงประมาณ 3 ทุ่มกว่าๆ ฉันขอความกรุณาพนักงานขับรถให้ไปแวะที่ห้างเซ็นทรัลบางนา เพราะเซ็นทรัลลาดพร้าวใกล้บ้านเขาปิดชั่วคราว
 
          ฉันชอบไปเดินหาซื้อเครื่องเขียนจำพวกปากกามาเขียนหนังสือ เพราะนึกถึงเพื่อนมนุษย์ทุกคน โดยเฉพาะเด็กกับคนที่มีชีวิตด้อยโอกาสว่าเขาต้องการความรู้ทุกๆ เรื่องบนพื้นฐานบูรณาการ ซึ่งมีผลเสริมสร้างคุณธรรมประจำใจ ภายในจิตใต้สำนึกผมรำลึกมาตลอดว่า ถ้าเราไม่ให้ความรัก ความเมตตากับคนกลุ่มนี้แล้ว ตัวเราเองจะมีความสุขได้อย่างไร แม้กระทั่งการเขียนหนังสือผมก็ใช้ลายมือซึ่งทุกคนอ่านได้ชัดเจน เพราะเกรงว่าเขาจะอ่านไม่ออก
 
          คืนวันนั้น ฉันเดินดูของเพลินไปหน่อยครับ และโดยนิสัยฉันมักมีอัธยาศัยคุยกับทุกคนแม้แต่คนขายของ เวลาก็ 4 ทุ่มกว่าแล้วบันไดเลื่อนมันก็หยุด แถมยังไม่รู้ว่ารถที่จอดรอนั้นมันอยู่ชั้นไหนและเราจะต้องเดินออกทางไหน ห้างมันก็กว้างมากและมีทางเดินที่สลับซับซ้อน ฉันกับผู้ช่วยอีกคนหนึ่งได้ช่วยกันหาทางออก แต่ไม่พบครับ และแล้วก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดมาก่อนเกิดขึ้น
 
          มีชายคนหนึ่งมาคว้าข้อมือฉัน ได้ยินเสียงเขาพูดว่า “อาจารย์ครับ ตามผมมาทางนี้” ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเองถึงคำว่า “อาจารย์ครับ” ในที่สุดจึงถามขึ้นว่า “คุณครับ คุณรู้จักผมหรือ?” เขาตอบว่า “ผมรู้จักท่านมาตั้งแต่พ่อของผม”
 
          เขาแนะนำตัวว่าเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย เขาสั่งให้ลูกน้องเดินเครื่องไฟฟ้าบันไดเลื่อน และให้ความสะดวกแก่ฉันทุกอย่าง กระทั่งจูงมือมาส่งถึงบันไดรถ ฉันขอบคุณเขาหลายครั้งแล้วยกมือไหว้เขาก่อน พร้อมทั้งควักนามบัตรส่งให้ด้วยและบอกว่า
 
          “มือถือของผมเลขที่ 08-1926-1156 ผมไม่เคยปิด ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ผมเปิดให้กับทุกคนอย่างเสมอเหมือนกันหมด แม้โทรทัศน์ วิทยุ 5 ทุ่ม สองยามมาขอสัมภาษณ์ผม ผมก็ให้ด้วยความเต็มใจ”
 
          แต่สิ่งที่ฉันได้รับก็คือ “กล้วยไม้พันธุ์ที่มีชื่อว่า ความรักในเพื่อนมนุษย์” ซึ่งกล้วยไม้พันธุ์นี้นอกจากดอกมันไม่ร่วงโรยแล้ว ยังสืบทอดความสวยงามไปสู่ชนรุ่นหลังได้อีกด้วย
 
          กล้วยไม้พันธุ์นี้ ฉันค้นพบตั้งแต่ตัวเองยังเป็นเด็กเล็กๆ คนหนึ่ง และมุ่งมั่นรักษามันไว้อย่างดีที่สุดมาตลอดจนถึงทุกวันนี้ ฉันขอให้ทุกคนที่ได้รับกล้วยไม้พันธุ์นี้ไปแล้ว จงนำไปขยายพันธุ์ต่อและแจกจ่ายไปให้ทั่วถึงทั้งสังคมอย่างดีที่สุด ฉันมีร้อยกรองบทหนึ่งซึ่งอยากจะขอฝากไปถึงทุกคน

 กลิ่นกล้วยไม้  หอมระรื่น   ชื่นดวงจิต   
 ดุจได้มิตร  สนิทเนื้อ  เหนือกลิ่นหอม
 แสนสุดซึ้ง    ถึงวิญญาณ  ผ่านใจยอม   
 มอบความหอม พร้อมความดี ศรีกำจาย
 อันกล้วยไม้   ที่หมายถือ    คือชีวิต 
 ถือความรัก  จากดวงจิต  มอบมิตรหมาย
 ให้ทุกคน    ได้ท่วมท้น    ล้นใจกาย 
 ด้วยใจหมาย ให้มีสุข    ทุกวันคืน
 อันกล้วยไม้   ที่หมายถึง    ซึ่งสิ่งนี้ 
 สะอาดใส   ไร้สี     ไม่มีฝืน
 มีแต่ใจ    ที่ให้สุข  ทุกวันคืน 
 พาชุ่มชื่น  ระรื่นใจ    ให้รับกัน
 ไม่มีกรอบ    ครอบดวงใจ   ด้วยใดอื่น 
 ไม่มีฝืน  ให้ทุกชาติ    ไม่คาดฝัน
 ทุกระดับ    ทุกชนชั้น    ปันใจกัน 
 หวังสุขสันต์    บันดาลใจ    ให้ชูธรรม