"เพชร" ปิยะเดช ถอดหัวโขนโยนข้างสนาม | คมชัดลึก

          หนึ่งทุ่มทุกวันจันทร์หนุ่มหน้าใสจะมีนัดกับคอฟุตซอลที่ เดอะ พาทิโอ (The Pattio) ถ.พัฒนาการแหล่งเป็นประจำ แม้จะต้องบึ่งรถมาไกลจากบ้านย่านพระราม 2 หลายสิบกิโลเมตร แต่เจ้าตัวกลับรู้สึกคุ้มค่าที่ไม่เพียงแต่จะได้รีดเหงื่อเท่านั้น แต่ยังได้พบปะสังสรรค์กับเพื่อนสนิทอีกด้วย "จริงๆ ผมเล่นกีฬาได้หลายชนิด บาสเกตบอล แบดมินตัน ฟุตบอล เล่นได้หมดแต่ไม่ได้เรื่องสักอย่าง (หัวเราะ) คือ ผมจะเล่นตามเพื่อนๆ มากกว่า ใครชวนไปเล่นอะไรผมก็เล่นได้หมด แต่ถามว่าถนัดอะไรคงจะเป็นฟุตบอลแหละ เพราะเล่นมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้วอาจจะเป็นเพราะผมชอบดูบอลด้วย แต่ไม่ได้เก่งมากนะแค่เล่นสนุกๆ ได้มาเจอเพื่อนๆ และได้ออกกำลังเท่านั้นเอง" ลูกชายคนโตของ คุณพ่อ รศ.ญาณเดช และคุณแม่เพ็ญผกา ออกตัว
 
          ตำแหน่งในสนามแห่งนี้หนุ่มเพชรจำประจำกองกลางเป็นหลัก แต่หากตำแหน่งไหนขาดก็สามารถแทนได้ ยกเว้นตำแหน่งเดียวนั่นก็คือผู้รักษาประตู เพราะไม่ถนัดในการใช้มือป้องกันลูกบอลนั่นเอง แน่นอนว่าการเล่นฟุตซอลกับคนหมู่มาก เพื่อยื้อแย้งลูกกลมๆ ที่มีอยู่ในสนามเพียงหนึ่งลูกนั้น อาจเกิดการปะทะกันได้ง่ายๆ กับเรื่องนี้หนุ่มเพชรยอมรับว่ามีปะทะกันเป็นปกติ แต่ด้วยความที่ทุกคนในสนามสนิทกันจึงไม่เป็นปัญหาอะไรมากนัก
 
          "เล่นกีฬาบางครั้งอาจจะมีการบาดเจ็บได้ แต่ผมจะพยายามเซฟตัวเองตลอดเวลาในการเล่น ดูจังหวะว่าควรจะเข้าไปแย้งลูกหรือเปล่า ผมจะบอกกับตัวเองเสมอว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน ถ้าเกิดบาดเจ็บรุนแรงหรือเป็นอะไรขึ้นมาคงไม่คุ้มแน่ อีกอย่างผมเล่นสนุกๆ ถ้าเกิดได้ตังค์เหมือนนักกีฬาทีมชาติก็ไม่แน่เหมือนกันนะ" นักบริหารหนุ่มรุ่นใหม่หัวเราะร่วน
 
          หลายคนที่ไม่อินกับกีฬาชนิดนี้ คงมีคำถามในใจผุดขึ้นมาว่า ความสนุกของการไล่ลูกกลมๆ ลูกนี้อยู่ตรงไหน ผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงพยาบาลนครธน แจงให้ฟังว่า ความสนุกของกีฬาชนิดนี้อยู่ที่การได้สังสรรค์กับเพื่อนๆ ที่หนึ่งอาทิตย์จะได้มารวมก๊วนกันสักครั้ง เพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ของแต่ละคนในหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา พร้อมกับเรียนรู้ตัวตนของแต่ละคน
 
          "ฟุตซอลทำให้ผมมีอีกหนึ่งสังคมเพิ่มขึ้นมา เพราะในสนามแห่งนี้ไม่ได้มีเฉพาะเพื่อนที่ผมรู้จักอย่างเดียว บางครั้งรุ่นพี่ก็ชวนลูกน้องในออฟฟิศตัวเองมาเล่นด้วย สนามที่นี่มีตั้งแต่ผู้บริหารยันพนักงานขับรถส่งของ ซึ่งผมก็มีโอกาสได้คุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในการทำงานกัน ผมสามารถพูดได้เลยว่าพอทุกคนลงสนาม ตำแหน่งหน้าที่การงานที่เรามองว่าเป็นหัวโขน ถูกถอดออกวางไว้ข้างสนามทันที ทุกคนเท่าเทียมกันหมดเล่นสนุกด้วยกัน เพราะพวกเรามารวมกันด้วยใจรักกีฬา สนามอื่นๆ ผมไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้หรือเปล่า แต่สนามนี้ผมยืนยันได้ 100 เปอร์เซ็นต์เลยว่าทุกคนเท่าเทียมกัน" หนุ่มเพชรย้ำ ก่อนจะขอตัวลงสนามเล่นกับเพื่อนๆ ให้หน่ำใจ
 
          เพียง 10 นาทีร่างของชายหนุ่มผู้นี้ก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อซะแล้ว เจ้าตัวขอหลบมาพักเอาลมเย็นๆ ข้างสนาม ดื่มน้ำเย็นชื่นใจอึกใหญ่แล้วจึงหันมาคุยเรื่องถึงตำแหน่ง ผู้ช่วยผู้อำนวยการฯ ที่เจ้าตัวรับผิดชอบมาแล้ว 2 ปี แม้ทุกอย่างจะลงตัวแล้วแต่หนุ่มวัย 29 ปีผู้นี้ยังเปรยให้ฟังว่า การทำงานยากขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากพออายุงานเพิ่มขึ้นทำให้ความรับผิดชอบเพิ่มขึ้นตามมาด้วย
 
          "ถึงผมจะเข้ามารับตำแหน่งนี้ตอนอายุยังน้อย แต่ถือว่าผมโชคดีที่มีผู้ใหญ่ใจดีคอยเป็นซูเปอร์ไวเซอร์ให้ แน่นอนว่าความผิดพลาดในการทำงานย่อมเกิดขึ้นได้ แต่ถ้าพลาดเมื่อไรผมจะยอมรับทันที เพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่ผมจะโยนความผิดไปให้คนอื่นหรือหาคนผิดมารับผิดแทน ความผิดที่เกิดขึ้นผมถือเป็นครูที่ทำให้ผมโตขึ้น เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้น โลกเราหมุนไปทุกวันนั้นหมายถึงต้องมีสิ่งใหม่ๆ เกิดขึ้นมาให้ผมได้เรียนรู้อยู่เสมอ
 
          ตำแหน่งที่ผมทำอยู่นี้ต้องอาศัยการตัดสินใจเป็นหลัก เหมือนกับการเล่นฟุตบอลต้องวางแผนว่าจะวิ่งไปทางซ้าย ขวา ขึ้นหน้าหรือถอยหลัง จะจ่ายคืนเพื่อนหรือจะยิงประตูเองต้องคิดให้ดี ซึ่งทุกอย่างต้องมีการพัฒนาและปรับปรุงอยู่เสมอ ผมว่าการเล่นบอลสะท้อนการทำงานของแต่ละคนออกมานะ ยอมรับว่าการบริหารโรงพยาบาลปัญหาเยอะ โรงพยาบาลนครธนอาจจะไม่ได้เป็นโรงพยาบาลในดวงใจของทุกคน แต่ผมหวังที่จะพัฒนาโรงพยาบาลแห่งนี้ให้ดีที่สุดในย่านกรุงเทพฯ ใต้ เพื่อที่จะเป็นอันดับแรกๆ ที่ดูแลผู้ป่วยฉุกเฉิน ก่อนที่จะส่งเข้าไปรักษาในโรงพยาบาลประจำของเขา" เพชรย้ำทิ้งท้ายถึงจุดยืนในการทำงาน

เรื่อง / ศรีพร เหล่าวณิชยา
ภาพ / ชาญณรงค์ พรดิลกรัตน์