พิชิตปัญหาสัตว์เลี้ยง - ขี้เหมียวบนหลังคา !
กรุงอิสตันบูล ประเทศตุรกี เป็นเมืองเก่าแก่ทางตอนใต้ของทวีปยุโรป มีประวัติศาสตร์ยาวนาน บ้านเมืองเขาจึงมีทั้งส่วนเมืองเก่าและเมืองใหม่ เฉกมหานครที่มีประวัติศาสตร์นับร้อยๆ ปีขึ้นไป ไม่ต้องดูอื่นไกล เกาะรัตนโกสินทร์เขตเมืองเก่าของกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยโบราณสถาน
กรุงอิสตันบูลก็เช่นกัน ฟากเมืองเก่านั้นเก่าจริงๆ ผมมีโอกาสไปประชุมที่กรุงอิสตันบูลเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา โดยเข้าพักที่โรงแรมย่านใจกลางเมืองเก่าจึงเป็นโรงแรมเล็กๆ มีไม่กี่ห้องซึ่งปรับสภาพจากตึกรามบ้านช่องทั่วไปเป็นที่พักของนักท่องเที่ยว
ผมอยู่ชั้นบนสุด อากาศในห้องจึงค่อนข้างร้อนอบอ้าว เมื่อไปถึงใหม่ๆ ผมจึงเปิดหน้าต่างไว้เพื่อระบายไอความร้อนก่อนเปิดเครื่องปรับอากาศ สักครู่ก็ได้รับลมเย็นจากภายนอกให้ได้ชื่นใจ แต่ก็ต้องชะงักเพราะกลิ่นที่คุ้นจมูกดันเตะจมูกเข้าให้ มันคือ กลิ่นฉุนของฉี่แมว
เท่านั้นไม่พอตามมาอีกระลอกด้วยกลิ่นขี้แมว รวมกันเข้าแล้วแทบอ้วก จะปิดหน้าต่างรึก็ร้อน จึงยังคงแง้มบานหน้าต่างอยู่ ใจคิดว่าสักครู่กลิ่นเหล่านี้น่าจะหายไปเอง
ผมงีบหลับไป มารู้สึกตัวอีกครั้งยามโพล้เพล้ พลันเหลือบตาไปเห็นเงาวูบวาบที่หน้าต่างๆ มันเคลื่อนไปมาบนขอบหน้าต่าง ผมคว้าแว่นมาใส่จึงเห็นภาพชันเจนว่าเจ้าของเงานั้นคือ “แมว” เป็นแมวสีเขรอะๆ ตัวใหญ่ หัวโต ขนสวย กำลังพยายามแทรกตัวผ่านช่องหน้าต่างที่อ้าอยู่เพื่อจะเข้ามาในห้องพักของผม
แม้ผมจะรักแมว ชอบแมว แต่ก็ไม่พิสมัยแมวที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายตีน แมวที่บุกรุกจู่โจมเข้ามาเช่นนี้ เพราะมันอาจเป็นทั้งศัตรู และพาหะโรคต่างๆ นอกเหนือไปจากความน่ารัก ฉะนั้นเพื่อความปลอดภัยผมจึงดันหน้าต่างให้ปิดก่อนที่มันจะรีดตัวผ่านช่องว่างแคบๆ ที่อ้าอยู่เข้ามาได้
ผมว่าถ้าเป็นแมวทั่วไปคงดึงตัวกลับแล้วโดดหนีไปแล้ว แต่ที่ไหนได้ เจ้าแมวตัวนี้ดึงดันพยายามจะเข้ามาในห้องให้จงได้ สุดท้ายผมต้องออกเสียงไล่ และทำท่าขู่ จนเขาล่าถอยออกไป โดยมิวายป้วนเปี้ยนบนขอบหน้าต่างหาทางเข้ามาให้ได้ สักพักจึงละไป...มานั่งทบทวนคิดดูก็นึกได้ว่ากลิ่นเหม็นคุ้นๆ นั้นคือ กลิ่นฉี่และอึเจ้าเหมียวบนหลังคา และดาดฟ้านั่นเอง!
ค่ำมืดแล้วถึงเวลาอาหารเย็น ผมออกมาเดินหาร้านอาหาร ก็พลันเห็นรถขนของที่จอดข้างถนนซึ่งเปิดท้ายอ้าไว้เพื่อการขนย้ายสินค้า มีเจ้าเหมียวสามสีอ้วนพีกำลังกระโดดเข้าไปในท้ายรถแล้วก็ดมสำรวจ ทำท่าคล้ายๆ กับจะหาที่อยู่อย่างงั้นแหละ! โอ้โฮ้อุกอาจเหลือนเกิน ผมจากไปโดยมิได้ติดใจอะไร
วันรุ่งขึ้นขณะที่ผมกำลังจะก้าวขึ้นบันไดเข้าสู่ตัวอาคารห้องประชุมที่เป็นพิพิธภัณฑ์ทหารเก่าแก่ มีสนามหญ้าเล็กๆ อยู่ที่ตีนบันได ผมเอะใจเพราะเห็นว่าบนพื้นหญ้าสีเขียว มีหลุมสีน้ำตาลคล้ายกับหญ้าที่ตายเป็นวง และกลางหลุมนั้นปรากฏร่างของเจ้าเหมียวอีกแล้ว คราวนี้เป็นแมวลายเสือขนาดเขื่อง นอนอุตุอาบแดดอย่างสบายอารมณ์ คาดว่าจากการใช้เป็นที่นอนประจำของมันจึงทำให้หญ้าตายเป็นรังอย่างเหมาะเจาะสำหรับมันนั่นเอง
ตลอดเวลาที่ผมอยู่ที่อิสตันบูล ผมไม่เห็นหมาจรจัด แต่จะเห็นเหมียวจรจัดแทน ซึ่งมีจำนวนไม่น้อย จนแทนที่จะเหยียบขี้หมาหน้าบ้าน กลับเป็นดมกลิ่นฉี่และอึเหมียวบนหลังคา!
ปานเทพ รัตนากร