จดมายจาก จ.สตูล | คมชัดลึก

   “ช่วยอ่าน จ.ม.ของดิฉันด้วยนะคะ”
 อ่านแล้ว “ตะวันณา” สองจิตสองใจว่าควรจะตีพิมพ์จดหมายในคอลัมน์ หรือตอบเจ้าของจดหมายเป็นการส่วนตัวดี แต่เมื่อทบทวนดูแล้ว ในสภาวะอย่างนี้น่าจะตีพิมพ์จดหมายฉบับนั้น โดยละเว้นข้อความที่พูดถึง “ตะวันณา” และขอจัดย่อหน้าในจดหมายใหม่ เพื่อให้สะดวกต่อการอ่าน ให้แฟนคอลัมน์ได้ร่วมกันพิจารณาเนื้อหาข้อจดหมาย น่าจะดีกว่าตอบเป็นการส่วนตัว

 เนื้อหาในจดหมายมีว่า (กราบขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยที่ใช้กระดาษธรรมดาเขียน จ.ม.)
 เรียน คุณตะวันณาที่นับถือ ก่อนอื่นต้องขอกราบขอโทษด้วยที่ลายมือไม่สวย เพราะว่า ดิฉันเขียนหนังสือไม่เก่ง จบแค่ ป.6 เพราะไม่เอาไหน และนี่เป็นจดหมายฉบับแรกในชีวิตของดิฉันเลยก็ว่าได้ คือดิฉันมีเรื่องจะเรียนถามคุณว่า ชื่อของดิฉันมีตัวอักษรต้องห้ามหรือเปล่า

 เพราะว่าชีวิตของดิฉันตั้งแต่เล็กจนมาถึงวันนี้ เหนื่อยมาตลอดเลย จนบางครั้งรู้สึกท้อ ดิฉันมีพี่น้องทั้งหมด 6 คน ดิฉันเป็นคนที่ 4 มีพี่ชาย 3 คน พี่ชายคนที่ 2 เสียชีวิตไปแล้วตอนที่พี่เขาอายุ 35 ปี ส่วนแม่ก็เสียชีวิตไปตอนที่ดิฉันอายุ 11 ปี จนตอนนี้ดิฉันอายุ 37 ปีแล้ว

 ดิฉันแต่งงานแล้วตอนอายุ 26 ปี อยู่ได้ 2 ปีก็เลิกกัน มีลูกสาว 1 คน แต่ดิฉันเป็นคนเลี้ยงลูกเอง โดยที่เขาไม่เคยส่งเสียเลย จนตอนนี้ลูกอยู่ ม.2 แล้ว ณ ดิฉันต้องเลี้ยงพ่อที่ป่วยด้วยโรคอัมพฤกษ์อีก แต่ดิฉันไม่ได้ลำบากใจในเรื่องนี้นะคะ เพราะว่าดิฉันเลี้ยงท่านได้ ท่านเป็นอัมพฤกษ์ซีกซ้าย ยังเดินได้บ้าง

 ส่วนพี่น้องคนอื่นๆ เขามีครอบครัว อยู่ไกล ไปมาไม่สะดวก แต่เขาก็มาเยี่ยมอยู่บ่อยๆ เหมือนกัน ส่วนดิฉันได้เขียนจดหมายนี้ เพราะไปอ่านเจอในหนังสือ "คม ชัด ลึก" เลยอยากจะเขียนมารบกวนคุณ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจดหมายดิฉันคงจะถึงมือคุณ เพราะดิฉันตั้งใจเขียนมาก จริงๆ แล้วลายมือแย่กว่านี้ นี่เป็นกระดาษแผ่นที่ 6 แล้ว ที่ใช้เขียน เพื่อให้คุณได้อ่านลายมือของดิฉันออก

 (เขียนถึงตะวันณา) จากเด็ก (ป.6) อยากเจอวันที่สมหวัง เพราะที่ผ่านมาผิดหวังกับชีวิตมาตลอด ดิฉัน (ชื่อ วันเดือน ปีเกิด) ดิฉันไม่มีลายเซ็น เพราะเซ็นไม่เป็น (อ้อลืมไป ดิฉันเปิดร้านเล็กๆ ขายอาหารตามสั่ง ไม่ทราบว่าเหมาะกับดิฉันหรือเปล่า)

 ในแบบฟอร์มที่ระบุว่า ตัดจากคอลัมน์ชื่อดีเซ็นสวยฯ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2551 นั้น ระบุว่า จังหวัดที่เกิดคือ ตรัง แสดงว่าเจ้าของจดหมายเป็นชาว จ.ตรัง แล้วต่อมาได้สามี จึงย้ายไปอยู่ จ.สตูล

 เรื่องถิ่นกำเนิดและถิ่นที่อยู่ ไม่ใช่สารัตถะของเรื่องนี้หรอกนะครับ แก่นแกนของเรื่องก็คือ “การแสดงความรับผิดชอบต่อหน้าที่” ของสุภาพสตรีท่านนี้ (ขอได้รับเกียรติจากตะวันณา เรียกคุณว่า สุภาพสตรีนะครับ) ที่แม้จะยังอยู่ในวัยสาว มีโอกาสโลดแล่น หาความสุขใส่ตัวเยี่ยงสาวคนอื่นๆ

 แต่ด้วยความรับผิดชอบต่อหน้าที่ของความเป็นแม่และลูกในขณะเดียวกัน เธอจึงสละสุขในวัยสาว ด้วยการเปิดร้านอาหารตามสั่งเพื่อหารายได้ส่งเสียลูกให้ได้เรียน และดูแลบิดาบังเกิดเกล้าที่ป่วยเป็นอัมพฤกษ์อย่างใกล้ชิด
 น้ำใจของเธอช่างประเสริฐแท้ “ตะวันณา” ขอยกย่องในความรักที่มีต่อลูก และความกตัญญูที่มีต่อพ่อของคุณจากใจจริงครับ ในสังคมที่บีบให้คนเห็นแก่ความสุขส่วนตัว ยังมีสุภาพสตรีที่ "ทนทุกข์” เพื่อสร้างความสุขให้ “ลูก” และ “พ่อ” อย่างคุณ...นั้น นับว่าเป็นสิ่งประเสริฐอย่างที่สุดแล้ว

 ชื่อของคุณไม่มีอักษรต้องห้ามนะครับ และการประกอบอาชีพที่สุจริตเพื่อเลี้ยงครอบครัว ถูกต้องแล้วครับ แต่ที่คุณต้องผจญกับปัญหาส่วนตัวในขณะนี้ น่าจะเป็น “กรรมเก่า” ที่ติดตัวคุณมากกว่านะครับ “ตะวันณา” เชื่อว่าผลบุญแห่งความกตัญญูกตเวทีต่อคุณพ่อที่คุณสร้างมาอย่างต่อเนื่อง รวมถึงความรักที่มีต่อลูกในขณะนี้ จะส่งผลให้คุณประสบแต่ความสุขความเจริญอย่างแน่นอนในเร็ววันนี้

 ลูกที่ก้มหน้าดูแลผู้บังเกิดเกล้าด้วยใจกตัญญู และเป็นผู้บังเกิดเกล้าที่ช่วยตัวเองไม่ได้นั้น เทพยาฟ้าดินย่อมรับรู้และไม่ทอดทิ้งหรอกครับ ดูแลท่านให้ดีที่สุด แล้ววันหนึ่งคุณจะพบกับสิ่งที่คุณไม่เคยคาดฝันมาก่อน

 “ตะวันณา” ขอสละบุญบารมีจากการกระทำความดีเท่าที่สั่งสมมา สมทบให้คุณ...ประสบแต่ความสุข ครับ