คมเคียวคมปากกา - มนต์รักเฟซบุ๊ก (๔) | คมชัดลึก

 เดิมทีที่บ้านผมติดตั้ง “อินเทอร์เน็ตความเร็วสูง” ขององค์การโทรศัพท์  แบบต้องมี “สายแลน” เสียบเข้าเครื่อง ค่าใช้จ่ายรายเดือนรวมกับค่าใช้โทรศัพท์แล้วก็ไม่แพง ต่อมาไม่นานนี้เอง เพิ่งรู้ว่ามันสามารถติดตั้ง “ไวร์เลส” ในบ้านได้ ด้วยค่าใช้จ่ายเท่าเดิม สะดวกกว่าเดิม เพราะยกเครื่องไปนั่งทำงานตรงไหนก็ได้ในรัศมี ๑๕ เมตร คนที่บ้านก็ใช้คลื่นกับเครื่องบนโต๊ะทำงานส่วนตัวได้ ผมก็หอบไปหิ้วมาตามมุมที่ชอบได้ บางทีเข้า “ห้องแอร์” เพราะร้อนจัด บางครั้งไปนั่งใต้ร่มลั่นทมหน้าบ้าน

 หลายคนอาจสังเกต ดูเหมือนผมจะ “ออนไลน์” เกือบตลอดเวลา ทั้งนี้เพราะมันสะดวกแค่ “คลิก” เท่านั้นเอง ไม่ต้องเสียบสาย ไม่ต้องกลัว “เงินการ์ด” หมดเหมือนตอนใช้บัตรเติมเงิน หรือแม้ตอนใช้ “แอร์การ์ด” แบบนับชั่วโมงเหมือนก่อน  วันนี้สามารถใช้ทั้งวันทั้งคืนได้  โดยเสียค่าใช้จ่ายเท่าเดิม

 สะดวกไหม?...สะดวกแน่นอน!  คิดถึงก่อนหน้านี้...ห้าปี...สิบปี...สิบห้าปี...การสื่อสารทาง “อินเทอร์เน็ต”  มีความยากลำบากของมันตามลำดับชั้น  ต้องไปตระเวนหา “อินเทอร์เน็ตคาเฟ่” ที่บางทีมีแต่เด็กนั่ง “เล่นเกมส์”  เวลาไปต่างจังหวัดต้องส่งงานส่งต้นฉบับ  ตระเวนหาทั้งเมือง  บางทีมีแต่คลื่นช้าๆ อืดๆ  หรือไม่ก็ “เน็ตล่ม”  หลายครั้งที่คนกลัวการซ้อนท้าย “มอเตอร์ไซค์” อย่างผมต้องพึ่งพามันด้วยความเสียวไส้  เพียงเพื่อจะไปหาร้านเพื่อส่งงานทาง “อีเมล” ให้ทันตามกำหนด   บางครั้งทั้งเหนื่อยทั้งหิวก็ต้องทน

 ห้าปี...สิบปี...สิบห้าปี...ก่อนนี้ไม่เคยคาดคิดว่าจะมีสิ่งใหม่ๆ เหล่านี้อุบัติขึ้นมาให้เราใช้มัน  และก็ไม่เคยคิดว่าเราจะอยู่ได้จนถึงวันที่มีมันมาให้เราใช้...

 คนเชยๆ ช้าๆ  คิดถึงสมัยเด็กที่ฟัง “มองท้องนาเมื่อคราหน้าเกี่ยว โดดเดี่ยวเปลี่ยวทรวง เฝ้าคิดถึงรวงพุ่มพวงขวัญพี่...” ของ ไวพจน์  เพชรสุพรรณ จากวิทยุ  บนหลังควายบ้าง  ใต้ต้นหว้าบ้าง  หรือหลงใหลเพลง “ความรักเหมือนเกมกีฬา” ของ โรม  ศรีธรรมราช  ก็หมุนคลื่นหาแต่เพลงนี้  กระทั่งถึงขั้นภาวนาให้นักจัดรายการวิทยุเปิดเพลงนี้บ่อยๆ  โดยพลังของ “ถ่านตรากบ”  หรือ “ตราห้าแพะ”  บางทีก็ต้องเขียนจดหมาย  ฝากรถสองแถวในหมู่บ้านเข้าอำเภอ  กว่าจะได้ฟังเพลงสักเพลง  ต้องรอแรมเดือน

 ไม่น่าเชื่อ...เดี๋ยวนี้มีเพลงเก่าเพลงใหม่ให้ฟังชนิดที่บางคนเรียกว่า “โลกในบ้าน”  เพียงแค่ “คลิก” ใน “กูเกิ้ล” หรือ “ยูทูป” ก็มีเพลงให้เลือกฟัง  หรือมี “คลิป” ให้เลือกดู  มากมายชนิดที่อาจอ้วกแตกกันไปข้างหนึ่ง  หรืออาจเป็นแบบว่า  “คลิป...คลิก...คลั่ง”  อะไรประมาณนั้น  (อาจตั้งเป็นชื่อหนังไทยได้ ๕๕๕)

 ยิ่งกว่านั้น  เมื่อมีเพลงเก่าเพลงใหม่ให้ฟัง  ยังสามารถ “แบ่งปัน” หรือ “แชร์” ให้คนอื่นฟังหลายทาง  โดยเฉพาะ “เฟซบุ๊ก”  แรกๆ งงว่าเขาดึงเพลงมาลงได้อย่างไร?  ไม่เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์หรือ?  ตอนหลังลองเข้าไปกดฟังเพลงดู  ด้านล่างเขามีคำ “แบ่งปัน” หรือ “แชร์”  ลองทำตามคำสั่งนั้นๆ  ก็เลยทำเป็นไปเอง 

 สะดวกไหม?...สะดวกแน่นอน! เพียงแต่ก็ต้องใช้วิจารณญาณในการเลือกสื่อสารตามสมควร... 
 บางที บน “หน้าแรก” หรือ “เฟซบุ๊ก” นั้น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นผู้จัดรายการ ต้องเลือกสิ่งที่ตัวเองชอบ สบายใจ เป็นประโยชน์ นำเสนอสู่ผู้ชมและผู้ฟัง ด้วยมันสามารถทำได้ทั้งเสียง ภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว หรือบางทีก็รู้สึกเป็นเหมือน “หน้าหนังสือ”  “จุลสาร”  “วารสาร” ที่มีตัวเองเป็นบรรณาธิการ ต้องคัดเลือกข้อเขียน เรื่องสั้น บทกวี บทความ แม้กระทั่ง “ประเด็นการโพสต์”
 
 ส่วนใหญ่หน้าของผมจะนำเสนอบทกวีหรือข้อเขียนเก่าๆ สลับใหม่ๆ บ้างเป็นครั้งคราว  เน้นเรื่องชีวิตจิตใจ  ศิลปวัฒนธรรม  แง่มุมสุนทรีย์ต่างๆ  พยายามหลีกเลี่ยงเรื่องการเมือง  (เพราะเบื่อจังเลย!)  ไม่มุ่งโจมตีคนอื่นอันอาจก่อให้เกิดการทะเลาะถกเถียงปวดเศียรเวียนเกล้า...แต่ก็นั่นแหละ...เรื่องพรรค์นี้มันก็ต้องมีบ้าง  ไม่ตั้งใจมันก็หลุดมุมเข้ามาจนได้  บางคนเข้ามาอบรมสั่งสอนการเมืองประชาธิปไตยเสียยกใหญ่  ทั้งที่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะแลกเปลี่ยนเรื่องนี้  และเราก็พอจะรู้ๆ อะไรอยู่บ้างหรอก  แลกเปลี่ยนกันได้  ไม่ต้องสั่งสอนก็ได้

 “ติดเฟซบุ๊กไหม?”  เพื่อนบางคนถาม...ติดก็ได้...ไม่ติดก็ได้...ชีวิตยังดำเนินไปตามปกติที่เคยเป็น  หัวใจดวงเดิมยังทำงานอยู่  แม้จะต้องยุ่งอยู่กับเครื่องมือใหม่ๆ มากมายในโลก
 
 “ตอนแรกเล่นๆ  ตอนหลังจริงๆ ขึ้น  แต่...เล่นๆ ไป  เดี๋ยวก็เบื่อเอง”                      
 เดี๋ยวก็เบื่อเอง!...เพื่อนคนหนึ่งพูดตรงใจ...จะเหมือนที่เรา “เบื่อๆ” ช่องทางอื่นมาก่อนหรือเปล่า?

"ไพวรินทร์ ขาวงาม"