ศิลป์แห่งแผ่นดิน - จิตรกรรมฝาผนังของเด็ก ๆ | คมชัดลึก

 ผมเคยเป็นครูศิลปะสอนเด็กมัธยม  แต่เมื่อมาเจอเด็กเล็ก  ผมก็ต้องพยายามลดอายุตัวเอง

 เคยสอนเด็กเล็กวาดรูปบ้างเหมือนกัน  แต่ก็ทำได้ไม่ดี  (เว้นแต่สอนลูกของตัวเอง)  เคยแต่งเพลงเด็กร้องเพลงให้เด็กๆ  ฟัง  เคยรับเชิญไปเป็นวิทยากรสอนเด็กเล็กเด็กน้อยอยู่บ้าง  ค่อนข้างบ่อย  (เอ๊ะยังไง)

 คราวนี้ผมรับมือเด็กๆ  จากนครสวรรค์ด้วยการให้เด็ก  ไปเก็บลูกยางบริเวณสวนของผม  เอามาระบายสี  ตกแต่ง  ก่อนนำไปร้อยเป็นโมบาล์ย

 ลูกชายคนเล็ก  (2 ขวบ 4 เดือน)  ของผม  ก็เข้าร่วมกิจกรรมกับพี่ๆ  ผู้มาเยือนด้วย  หากถามว่าผมสอนศิลปะลูกอย่างไร  ผมก็ขอตอบว่าผมไม่ได้สอนอะไรมาก  นอกจากเตรียมกระดาษ  สี ดินสอ  และอุปกรณ์ต่างๆ  ไว้ให้เขา  แล้วก็ปล่อยให้เขาอยู่ตามลำพังกับตัวเอง  จะเล่นจะละเลง  จะระบายอย่างไรก็ตามใจเขา  บางทีพ่อก็ขอร่วมด้วย  สนุกไปด้วยกัน

 หากมีเวลา  “เล่นศิลปะ”  กับลูกได้ก็ควรต้องทำ  ก่อนที่ลูกเราจะหมดสนุก  เมื่อถึงเวลาต้องเข้าโรงเรียน  ซึ่งครูส่วนใหญ่มักจะครอบงำเด็ก  ถึงขนาดระบายสีออกนอกกรอบไม่ได้เลยทีเดียว

 บ้านของผมอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งเสรีภาพ  ฝาผนังทุกหนแห่งเต็มไปด้วยร่องรอยการขีดเขียน  โดยเฉพาะฝาผนังห้องนอนทั้ง 4 ด้าน  เป็นเสมือนแผ่นจารึกเรื่องราว  ตั้งแต่อายุ  1  ขวบ  ที่มือของเขาสามารถหยิบจับดินสอ  ปากกา  แท่งสีได้  ทั้งเส้น  สี  และรูปทรงซ้อนทับกันบันทึกร่องรอยพัฒนาการทุกช่วงวันวัย  ผมตั้งใจว่าจะไม่ลบภาพฝาผนังของลูก (ทั้งสอง)  จะปล่อยมันไว้อย่างนี้  แม้ว่าใครเห็นก็ต้องว่า  ผนังห้องนี้ช่างเลอะเทอะเปรอะเปื้อน

 ฝากถึงพ่อแม่  ที่เห็นความสำคัญของศิลปะ  ในฐานะที่เป็นกิจกรรมส่งเสริมจินตนาการ  กล่อมเกลาจิตวิญญาณให้ละเมียดละไม  หัวใจของศิลปะไม่ใช่ทฤษฎีองค์ประกอบศิลป์  ทฤษฎีเส้น  ทฤษฎีสี  แต่คือท้องฟ้าแห่งเสรี  ที่เด็ก ๆ  จะได้โบยบินไปอย่างมีอิสระ  สอนวาดเขียนนั้นสอนได้  แต่นั่นต้องหลังจากเขาเกิด  “ฉันทะ”  แล้ว  ไม่พึงกระทำการใด ๆ  ที่เป็นการครอบงำ  บงการ  สร้างกำแพง หรือกงขัง  ขอฝากภาพฝาผนังเหล่านี้ไว้ให้ท่านชม  โดยไม่ต้องให้คะแนน  หรือ  ให้ประดับดาวแก่เขา  อย่าได้เอานิยามของ  “ความเงาสำเร็จรูป”  ไปตัดสินภาพของเด็ก ๆ  เลย

" ศักดิ์สิริ  มีสมสืบ"