มองผ่านเลนส์คม - โทรทัศนาธิปไตยเฟ้อ! | คมชัดลึก

  ขณะที่ พ.ร.บ.องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่ และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2553  เพิ่งประกาศใช้ และอยู่ระหว่างการสรรหา กสทช.

 บ้านเราเมืองเราก็มีวิทยุชุมชน วิทยุดาวเทียม ไม่น้อยกว่าหมื่นสถานี มีเคเบิลทีวี ไม่ต่ำกว่า 500 ราย และมีทีวีดาวเทียมประมาณ 200 ช่อง

 นี่คือประเทศไทย "ใครใคร่ค้า ค้า ใครใคร่ทำ ทำ" จึงมีวิทยุ-ทีวีเกิดใหม่แบบไร้ขีดจำกัด พวกพ่อค้าหาช่องโหว่ช่องว่าทำทีวีกันสนุกสนาน แต่ด้านหนึ่งก็มีการเรียกร้องให้เปิดเสรีสื่อ

 ว่ากันว่า กสทช. จะต้องเข้ามากำกับดูแลในเรื่องสัญญาที่ผู้ให้บริการเสนอกับผู้บริโภคว่าเป็นธรรมและเป็นไปตามสัญญาหรือไม่?

 การควบคุมดูแลเนื้อหารายการให้มีคุณภาพ และการให้บริการครอบคลุมพื้นที่ทั่วประเทศ เพื่อให้ประชาชนทุกคนได้มีโอกาสรับชมรายการโดยทั่วถึงและเท่าเทียมกัน

 จึงหวังว่าอนาคตจะต้องมีการกำกับดูแลที่เหมาะสม ในรูปแบบให้มีการดูแลกันเอง แทนการเข้ามาควบคุมของ กสทช.

 นักวิชาการสื่อคนหนึ่งเสนอว่าแนวทางกำกับดูแลที่สามารถดำเนินการได้ แบ่งเป็นการควบคุมเนื้อหาโดยผู้ประกอบกิจการ การควบคุมผู้ให้บริการเครือข่าย และการควบคุมเครื่องมือหรืออุปกรณ์การรับชมสื่อ
 รูปแบบที่สามารถควบคุมและดูแลได้ง่ายที่สุดคือด้านคอนเทนท์ ที่ผู้ประกอบการในกิจการสื่อควรให้ความสำคัญและดูแลกันเอง

 คำว่า "ดูแลกันเอง" เป็นเรื่องที่ดี สำหรับ "สื่อ" ในสังคมประชาธิปไตย แต่ยังกังวลเรื่องจิตสำนึกคนทำสื่อเมืองไทย ซึ่งขาด "ความรับผิดชอบ" ต่อผู้บริโภค

 เขียนแล้วเขียนอีกในคอลัมน์นี้ว่า ทีวีดาวเทียมที่ขาย "ยาเถื่อน"  ยังมีให้เห็นอยู่นับร้อยช่อง มันก็มอมเมาประชาชนชัดเจน ก็ไม่เห็นหน่วยงานไหนเข้าไปร้องขอให้ผู้ประกอบการ "ทีวีห้องแถว" ได้ปรับปรุงบ้าง

 นักต้มตุ๋นชาวบ้านก็ยังใช้ทีวี เป็นเครื่องมือขายวัตถุมงคลเครื่องรางของขลังกันเป็นล่ำเป็นสัน พวกเขาทำกันเปิดเผย เหมือนว่าบ้านนี้เมืองนี้ไม่มีสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค ไม่มีองค์การอาหารและยา

 ที่สำคัญ องค์กรของผู้ประกอบธุรกิจทีวีดาวเทียม ก็ไม่ต่างจาก "สมาคมคนตาบอด" หรือ "สมาคมคนหูหนวก" ไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น

 ยกเว้นเรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจ ที่ต้องต่อรองกับภาครัฐเรื่องการโฆษณาได้กี่นาทีกี่วินาที แต่ไม่เคยใส่ใจในเนื้อหาสินค้าที่ลงโฆษณา 

 ผู้ประกอบการอ้างแบบมักง่ายว่า หากไม่รับโฆษณาสินค้ามอมเมาหรือหลอกลวงชาวบ้าน ก็ไม่มีรายได้ 

 จึงไม่คาดหวังว่า กสทช.ชุดแรกตามกฎหมายสื่อฉบับใหม่ ตราบเท่าที่ยังท่องคำว่า "ดูแลกันกันเอง" แต่ "ขาดความรับผิดชอบ" มันไม่ช่วยให้ผู้คนในสังคม มีสติปัญญาขึ้นจากการชมทีวี

 ปรัชญาการบริหารสื่อแบบดูแลกันเอง แต่ไม่รับผิดชอบ ก็ไม่ต่างจากปรัชญาซ่องโจร ที่สมรู้ร่วมคิดปล้นสดมภ์ชาวบ้านผ่านหน้าจอทีวี

" แคน สาริกา"