บันเทิง

ศิลป์แห่งแผ่นดิน - จิตรกรแม่ลูกศิลปะปฏิบัติธรรม

ศิลป์แห่งแผ่นดิน - จิตรกรแม่ลูกศิลปะปฏิบัติธรรม

05 เม.ย. 2554

เมื่อปีที่แล้วผมได้รับเชิญจากทาง กศน. จังหวัดหนึ่งทางภาคเหนือ ให้ไปเป็นวิทยากรในค่ายดนตรีเพื่อการศึกษา ขับรถผ่าน จ.ตาก ด้วยอาการสะลึมสะลือระยะเริ่มต้น ปกติจะเตือนตนเสมอว่า “ง่วงไม่ขับ” ก็เลยแวะเข้าสถานีบริการน้ำมันสถานีแรกที่พบในทันที

  ที่ปั๊ม “ปิโตรนาส” จ.ตาก ริมถนนสายหลักที่ผ่านตัวเมือง (ซึ่งมีช่องทางสำหรับจักรยาน และจักรยานยนต์ด้วย)  มีร้านกาแฟสดที่สวยงาม

 ผมได้พบคุณแม่ของลูกสาว และลูกสาวของคุณแม่คู่หนึ่ง คุณแม่อายุ 63 ปี คุณลูกอายุ 34 ปี ทั้งคู่เป็นจิตรกรสมัครเล่น

 ตอนที่ผมไป (สั่งกาแฟเอสเปรสโซ่เย็น) คุณแม่กำลังนั่งวาดรูป “ทุ่งดอกไม้” ด้วยสีน้ำ อยู่ที่โต๊ะเก้าอี้ที่จัดไว้บริการลูกค้า ทันทีที่เห็น ผมก็คิดถึงคุณแม่ของผม (ซึ่งก็ชอบวาดรูปเหมือนกัน) เกิดความรู้สึกสนิทสนมกับหญิงสูงวัยท่านนี้ขึ้นมาภายใน 1 นาที ที่ได้ทักทาย พูดคุย เป็นเรื่องบังเอิญที่ท่านเป็นคนชุมแสง (บ้านเกิด) จ.นครสวรรค์  และใช้ชีวิตในวัยเด็กที่นั่น เรียนชั้นประถมที่นั่น (ที่โรงเรียนสหวิทยานุสรณ์) ท่านเล่าว่า ชอบวิชาวาดเขียนมาตั้งแต่เด็ก เมื่อเติบโตท่านเรียนตัดเย็บเสื้อผ้าที่ จ.พิษณุโลก ต่อมาประกอบอาชีพตัดเย็บเสื้อผ้า และได้นำทักษะวิชาวาดเขียนไปใช้สร้างภาพเจ้าแม่กวนอิมลงบนผ้า ก่อนปักด้วยด้าย (ปักจักร) ช่วงปี พ.ศ.2539-2550 ประกอบอาชีพอย่างเต็มตัว พร้อมทั้งรับสอนถ่ายทอดวิชา พร้อมๆ กับขายเครื่องประดับ

 จนถึงวัยสมควรปล่อยวาง ท่านได้ใช้เวลาว่างในชีวิตสร้างผลงานจิตรกรรม วาดภาพสีน้ำ สีโปสเตอร์ สีอะคริลิก สีน้ำมันบ้าง ทั้งภาพดอกไม้ ภาพคน ภาพสตรี ภาพพระโพธิสัตว์กวนอิมที่ท่านนับถือ ผมเห็นฝีมือของท่านแล้วรู้สึกยินดี ว่านี่แหละจิตรกรตัวจริง หมายถึงท่านสร้างงานด้วยหัวใจ ด้วยชีวิต ด้วยวันเวลา ด้วยความรู้สึกนึกคิดในช่วงขณะลมหายใจ ในวันวัยที่ใกล้จะบรรลุ หลุดพ้นความทะเยอทะยานในลาภยศสรรเสริญ ดังนั้นการสร้างสรรค์ของท่านจึงเป็นไปเพื่อสติ สมาธิ ระดับเดียวกับการปฏิบัติธรรมเลยทีเดียว หรือจะพูดให้ง่ายๆ ก็คือ ท่านวาดภาพเพื่อความเพลิดเพลินเจริญใจ

 ผมแวะไปเยี่ยมท่านที่ร้านกาแฟอีกครั้ง หลังจากวันนั้น เมื่อมีโอกาส ได้ชมภาพเขียนภาพใหม่ๆ อีก 2-3 ภาพ นึกในใจว่า นี่อีกไม่กี่ปีท่านจะมีผลงานหลายชิ้นพอเปิดแสดง (เพื่อให้คนอื่นได้ร่วมชื่นชมภาพสวยๆ) ต่อมาก็ทราบข่าวว่า ท่านและลูกสาว (ธนาพร เกียรตินีรนาท จบปริญญาตรีคุรุศาสตร์ ศิลปศึกษา ราชภัฏจันทรเกษม) ซึ่งเป็น “มือสีน้ำ” (เคยได้รับรางวัลประเภทสีน้ำจากการประกวดบางรายการ) ได้จัดนิทรรศการแสดงผลงานจิตรกรรมขึ้นในท้องถิ่น โดยจัดที่วัดไผ่ล้อม ต.ระแหง อ.เมือง จ.ตาก ได้รับอนุเคราะห์สถานที่แสดงผลงานโดยพระอธิการครรชิต เขมโก เจ้าอาวาส ซึ่งนับว่าเป็นการแสดงภาพเขียนที่ไม่เคยมีใครใฝ่ฝันถึงได้ นี่คือความรู้สึกใหม่ที่เหนือจินตนาการ ใครจะคิดจะฝันว่า การแสดงนิทรรศการภาพเขียนจะได้รับการสนับสนุนจากวัดและพระคุณเจ้า ภาพของสองแม่ลูกที่แสดงในครั้งนี้ มีภาพแมวเหมียว (สีน้ำมัน) ภาพมีความสุขเที่ยวสวนดอกไม้ ภาพพระมหาโพธิสัตว์กวนอิม (อะคริลิก) ภาพดอกทานตะวัน และภาพสัตว์เลี้ยงน่ารัก เช่น หมา แมว และนก

 ผมขอแสดงความยินดีมายังคุณแม่รพีพรรณ วีระญาณนันท์ (ซึ่งผมเรียก “คุณพี่”) ที่ท่านได้พบ “วัตรปฏิบัติ” ในวันวัยที่ท่านเรียกช่วงเวลานี้ว่า “โค้งสุดท้าย” ของชีวิต สำหรับผม ผมถือ “ศิลปะ” ในระดับเดียวกัน “ศาสนา” “ศิลปะปฏิบัติ” ก็คือ “การปฏิบัติธรรม” มิติหนึ่ง ซึ่งคุณพี่รพีพรรณได้พบและน้อมนำมาปฏิบัติเป็นเนืองนิตย์ เช่นเดียวกับคุณแม่ (ชุมสาย มีสมสืบ) ของผม

 ปัจจุบัน คุณรพีพรรณ และลูกสาวธนาพร อยู่บ้านเลขที่ 6 ถนนพหลโยธิน ต.ระแหง อ.เมือง จ.ตาก แวะทักทายจิบกาแฟ และชมผลงานกันได้ที่ร้านกาแฟสดดังกล่าว หากสนใจภาพเขียนอันสวยงามของท่านก็คงพูดคุยกันได้ ภาพเขียนที่สร้างสรรค์มาจากชีวิตจิตใจนั้น มีคุณค่ากว่าที่ใครจะตั้งราคาแบบสินค้ากระมังครับ

"ศักดิ์สิริ  มีสมสืบ"