รู้ทันกฎหมาย - ผ่อนผัน | คมชัดลึก

  ปกติแล้ว กำหนดเวลาถือว่าเป็นสาระสำคัญของข้อตกลงหรือสัญญา หากผิดนัดผิดเวลา ก็สามารถบอกเลิกสัญญาได้ แต่ถ้าไปยอมผ่อนผันเลื่อนวันเวลาโดยไม่รู้วิธีก็อาจมีความเสี่ยงว่า คู่สัญญาไม่ถือกำหนดเวลาเป็นสาระสำคัญ

 การผ่อนผันเพียงสักครั้งไม่ทำให้คิดอย่างนั้น แต่กี่ครั้งๆ ก็ไม่ตรงเวลาสักที เจ้าหนี้ก็ไม่ว่ากระไร แบบนี้กำหนดเวลาที่วางกันไว้ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ลูกหนี้อยากจะชำระหนี้วันไหนก็แล้วแต่ใจ แบบนี้เจ้าหนี้จะมาอ้างว่าผิดนัดเพราะชำระไม่ตรงวันที่กำหนดไว้ไม่ได้ ต้องบอกกล่าวทวงถามกำหนดวันกันก่อน  

 การผ่อนผันไม่ทำให้ระยะเวลาที่เรียกว่า “อายุความ” ยืดออกไป กฎหมายท่านกำหนดเวลาเอาไว้ คู่สัญญาจะไปเลื่อนเอาตามใจไม่ได้ กฎหมายไม่รับบังคับให้ เช่น อายุความที่ต้องฟ้องภายใน 5 ปี หากตกลงกันว่าสามารถเรียกร้องกันได้ภายใน 8 ปี อย่างนี้ไม่ได้ 

 ผลของการตกลงกันไว้หากลูกหนี้ไม่ว่ากระไรก็แล้วไป แต่ถ้าฟ้องร้องถึงศาลแล้วลูกหนี้โต้แย้งขึ้นมาเมื่อไหร่ เจ้าหนี้ก็หมดสิทธิไปเรียบร้อยเลย

 เจ้าหนี้ผู้ใจดีทั้งหลายหากอยากจะผ่อนผันให้เวลามันขยายเกินจากอายุความก็ทำได้ แต่ต้องทำตามวิธีของกฎหมาย  

 นั่นคือการทำบันทึก “รับสภาพหนี้” กันไว้  แต่ต้องทำก่อนครบกำหนดอายุความ  
 เช่น อายุความ 5 ปี ยังเหลืออีก 2 ปี ทำหนังสือรับสภาพหนี้ ก็สามารถฟ้องเรียกร้องได้ภายใน 5 ปีนับแต่วันรับสภาพหนี้  แบบนี้ถือว่าแฟร์ๆ

 แต่ถ้าเจ้าหนี้ลืมนับวันเดือนปี ผ่อนผันจนเนิ่นนานเกินอายุความ ก็ยังทำให้สิทธิเรียกร้องฟื้นคืนชีพได้อีกเฮือกหนึ่ง ด้วยการให้ลูกหนี้ทำหนังสือ “รับสภาพความผิด” 

 ชื่ออาจจะดูร้ายไปบ้างแต่ลูกหนี้ก็อาจเห็นว่าเจ้าหนี้อุตส่าห์ผ่อนผันให้ ทำหนังสือให้ไว้อายุความก็ขยายออกไปอีก 2 ปีนับแต่วันที่ทำหนังสือรับสภาพความผิด  

 คิดจะผ่อนผันให้กันก็ทำไป แต่วิธีการทางกฎหมายต้องไม่หลงลืม ลูกหนี้ส่วนใหญ่ไม่ค่อยอยากจำ แต่เจ้าหนี้ที่ไม่ยอมจำก็อาจต้องจำยอมเพราะสิทธิถูกตัดโดยข้อกฎหมาย กินวิตามินเอาไว้เป็นประจำแล้วกัน

 การผ่อนผันเป็นการต่อเวลาให้ ต้องอย่าให้ลูกหนี้เข้าใจว่าเป็นการปล่อยผ่านเรื่องหนี้ไป ผ่อนผันงวดไหนหาใช่ผ่อนผันตลอดไปทุกงวด เจ้าหนี้จึงต้องกวดขันตัวเองให้การผ่อนผันมีเอกสารผูกพันเอาไว้ หรือต้องหมายเหตุให้ชัดเจนเพื่อความปลอดภัย จะได้ไม่ต้องเจ็บใจในความใจดีที่ไม่มีขอบเขต

"ศรัณยา ไชยสุต"