ศิลป์แห่งแผ่นดิน - มหามัยมุณี
เมืองอมรปุระอยู่ห่างจากมัณฑะเลย์ไปทางตอนใต้ไม่ถึง 10 กิโลเมตร ที่นี่มีวัด มหามัยมุณี หรือเรียกว่า วัดยะไข่ เป็นที่ประดิษฐานพระมหามัยมุณี ซึ่งเป็นพระในตำนานของชาวยะไข่ ว่ากันว่าสร้างมาตั้งแต่ครั้งพุทธกาล กระทั่งพระเจ้าปดุง หรือ โบดอพญา ยกทัพไปตียะไข่ได้ชั
วันที่ผมไปถึง ผู้คนล้นหลามจนแทบไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้องค์พระปฏิมาอันศักดิ์สิทธิ์
พระมหามัยมุณีอยู่ในกิริยาประทับนั่งปางมารวิชัย หล่อด้วยสัมฤทธิ์ สูง 3 เมตร พระพุทธรูปองค์นี้มีประเพณีล้างพระพักตร์ทุกเช้า ในเวลา 05.00 น.
นอกจากล้างหน้าแล้ว ยังมีการแปรงพระทนต์ให้ด้วย ต่อจากนั้นก็นำน้ำหอมมาชโลม และทาแป้งทานะคา ตามด้วยการถวายภัตตาหารเป็นเสร็จพิธี
ประชาชนนิยมบูชาพระมหามัยมุณีด้วยดอกไม้สด (และใบไม้) ทางวัดจัดที่นั่งแยกบุรุษ สตรี และสตรีไม่ได้รับอนุญาตให้ปิดทอง (ที่พระพักตร์) องค์พระภายในบริเวณวัดมีอาคารพิพิธภัณฑ์จัดแสดงรูปหล่อสัมฤทธิ์ ทวารบาลรูปช้างเอราวัณ, รูปสิงห์ ศิลปะขอมแบบบายน
ทางทิศตะวันออกของวิหารพระมีโต๊ะวางแท่นหินสำหรับใช้ฝนไม้ทานะคา สำหรับผู้มีจิตศรัทธาเตรียมไว้ทาพระพักตร์พระมหามัยมุณี ผู้ใดได้ประกอบกิจบุญนี้ เกิดชาติหน้าฉันใดจะได้มีใบหน้างดงาม เช่นเดียวกับพระพักตร์มหาปฏิมาองค์นี้
ผมถ่ายรูปดวงหน้าผู้คนที่เปี่ยมล้นด้วยศรัทธา ดวงหน้าที่เอิบอาบ ดวงตาทอประกาย ทั้งเด็ก หนุ่ม สาว ยันผู้เฒ่าชรา
อาคารตรงด้านทางเข้าด้านสระน้ำ (ทิศเหนือ) มีอาคารแสดงภาพวาดประวัติตำนาน พระมหามัยมุณี
ผมมัวแต่เดินชมอาคารต่างๆ ทั่วบริเวณ เพลิดเพลินกับการถ่ายรูปศิลปวัตถุ สถาปัตยคาร รู้ตัวอีกทีเวลาได้พ้นผ่าน ผมออกมาดู “ปาหี่” พังพอน-งูเห่า ตรงลานด้านที่จอดรถ แล้วได้เวลาขึ้นรถแท็กซี่ (เหมาเต็มวัน) เพื่อเดินทางไปเมืองเก่า “อังวะ” และเมืองสกาย...
นึกขึ้นได้ ผมลืมไหว้พระมหามัยมุณี...
"ศักดิ์สิริ มีสมสืบ"