มองผ่านเลนส์คม - เกมโชว์ !? | คมชัดลึก

 การให้ความสำคัญกับรายกาารเกมโชว์ เข้าใจได้ว่า เจ้าของรายการและสถานีเห็นว่าเป็นรายการที่เบาสมอง แต่ยังสงสัยอยู่ว่าเกือบร้อยละร้อย ที่เอาตลกนำเนื้อหามาจากใครกันแน่

 คนผลิตหรือผู้ชม ?
 ทิศทางที่ออกมาคล้ายๆ กัน ทั้งรูปแบบและผู้ดำเนินรายการที่เน้นเอากลุ่ม "ตลก" มาเล่น เรียกว่าเปิดช่องไหน เป็นต้องเจอ เราดูกันจนเอียนแล้วหรือไม่...หรือว่าชอบ!

 เราเห็นความหลากหลาย หรือเกมที่ฉีกรูปแบบไปจากการให้พวกเขาแข่งขันกันทำอะไรแปลกๆ หรือเขียนพล็อตผูกเรื่องราวที่เดาเรื่องราวได้อย่างง่ายดายบ้างหรือเปล่า

 หลายรายการย่ำอยู่กับที่ รูปแบบเมื่อ 10 ปีที่แล้วกับวันนี้แทบไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย ยกเว้นการเปลี่ยนตัวพิธีกร

 ถามตัวเองว่าเราต้องการแค่นั้น หรือว่าเราน่าจะมีส่วน "เลือก" ที่จะเสพความหลากหลายบ้างหรือไม่
 เรายังชอบให้ตลกเอาของกินมาเขวี้ยงปาใส่กัน หรือเอาพวกเขามาทำท่าทางอุบาทว์ๆ หรือบางรายการออกไปท้าให้คนเดินถนนทำอะไรแผลงๆ เช่น ให้ไปขอถอนขนจมูก ขนหน้าอก ขนหน้าแข้ง คนบนรถเมล์เพื่อปลดหนี้ อะไรอย่างนี้หรือ 

 หรือว่าชอบลุ้นเกมประเภทที่ไม่ใช้สมองแต่ช่ำชองเรื่องความจำ ทั้งที่รู้ว่าบางรายการมีการเตี๊ยมกัน 
 ส่วนเกมที่ใช้กึ๋น เราไม่ชอบกันจริงๆ หรือ

 เราเคยมีรายการ "อัจฉริยะข้ามคืน" หรือตอนนี้ก็มี "เอสเอ็มอีตีแตก" หรือ "เกมพันหน้า" ฯลฯ ที่ให้โอกาสคนดู สร้างสรรค์และสนุก อย่างนี้เราติดตามบ้างไหม  
 
 หากคำตอบคือชอบทั้งสองแบบ เราอาจต้องให้คำจำกัดความใหม่ ระหว่าง "เกมโชว์" กับ "เกมส์สร้างสรรค์"  

 เพราะมันอาจอยู่ในรายการเดียวกันไม่ได้
 และหากบ้านเรายังไม่มีความหลากหลายในการโชว์ไอเดียพอ ถึงเวลาที่จะปรับตัวกันแล้วหรือยัง เพราะเดี๋ยวนี้คนหันไปดูรายการทางอินเทอร์เน็ต รวมทั้งรายการที่มาจากต่างประเทศกันมากขึ้นแล้ว

 อย่าง "FukDuk tv" (ฟุกดุ๊ก ทีวี) ของ "คุณชายอดัม" ม.ร.ว.เฉลิมชาตรี ยุคล หรือ "ihere tv" (ไอเฮียทีวี) ของจอห์น วิญญู แม้แต่ รายการ "คลิปรูปลับ" ทางทีวีออนไลน์ VRZO ของ "ปลื้ม" สุรบถ หลีกภัย ลูกชายอดีตนายกฯ ที่กำลังเป็นที่สนใจอยู่ในเวลานี้    

 ไม่ต้องอะไร รายการ "เกมซ่าท้ากึ๋น" ของญี่ปุ่น ที่ออกอากาศทางช่อง 9 ทุกค่ำวันพุธ ก็ชวนเปิดขุมพลังสมอง และ "มัน" ได้เหมือนกัน

 ไว้จะไล่เรียงแต่ละรายการอย่างละเอียดอีกครั้ง   
 เพราะดิฉันเชื่อว่าสังคมต้องมีทางเลือก หากว่าเราเบื่อหน่ายเกมโชว์ ที่กลายเป็นกระแสหลักครองหน้าจอ เราก็ต้องสรรหา "สิ่งที่ดีกว่า" เติมเต็มอารมณ์ และมีความสุขได้

 เชื่อเหอะว่า "ของดี" ยังมีอยู่จริง!

"นันทพร ไวศยะสุวรรณ์"