
คมเคียวคมปากกา - คอนเสิร์ตลูกทุ่งง่อย
ปีนี้เป็นอีกปีหนึ่งที่ธุรกิจคอนเสิร์ตและการแสดงฟูเฟื่องสุดๆ บ้านเรามีคอนเสิร์ตทั้งภายในประเทศและศิลปินนำเข้ามากมาย ทั้งวงอีเกิ้ล, ซานตาน่า, อีริค แคลปตัน หรือแม้แต่นักร้องเกาหลี ฯลฯ ต่างได้รับการตอบรับดีมาก บัตรขายกันใกล้หมดแล้ว
คอนเสิร์ตนักร้องศิลปินไทยก็คึกคักไม่น้อย แม้แต่ดนตรีแนวสุนทราภรณ์ ต่างย้อนกลับมาและมีคนจองตั่วกันพรึ่บพรั่บ ดูอย่างละครเพลง "กว่าเราจะรักกันได้” ที่มูลนิธิสุนทราภรณ์ ร่วมกับเจเอสแอลฯ ช่วงนี้ใครมีเงินก็ไม่ได้ดูเพราะบัตรเต็มทุกรอบ บางทีมีโผล่มา 2-3 ใบ ไม่เกินนาที ก็มีคนแย่งซื้อไปแล้ว
เมื่อก่อนเคยตำหนิธุรกิจตั๋วผี แต่ตอนนี้นึกแล้วอยากให้ธุรกิจตั๋วผีอย่างเป็นระบบ สำหรับคนที่ซื้อตั๋วไม่ทัน เขายอมจ่ายแพงกว่า เพราะไม่ต้องไปเข้าคิวยาว
มาย้อนดูที่คอนเสิร์ตลูกทุ่งกันบ้าง ช่วงปีสองปีมานี้ ไม่ค่อยมีใครจัดคอนเสิร์ตลูกทุ่งใหญ่ๆ แสดงศักยภาพความไพเราะงดงามของเพลงลูกทุ่งกันเลย ทั้งที่คนส่วนใหญ่ในประเทศฟังกันแพร่หลาย ไม่ใช่เฉพาะกลุ่มเล็กๆ เท่าที่ได้ดูก็มี เอกชัย ศรีวิชัย ที่ลุกขึ้นมาจัดที่อินดอร์ฯ หัวหมาก ปีที่แล้ว
คอนเสิร์ตลูกทุ่งวันนี้ ต้องดูกันตามงานวัด งานประจำปี หรือที่เขาเดินสายล้อมผ้า จะให้หรูสักหน่อยก็เป็นคอนเสิร์ตเดินสายไปกับสินค้า อย่าง "เอ็ม150ลูกทุ่งซูเปอร์โชว์” ที่ตระเวนไปตามลานกลางแจ้งจังหวัดต่างๆ แต่ไม่ได้แสดงในหอประชุมใหญ่
ความสามารถและบทเพลงลูกทุ่งไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ขนาดขึ้นเวทีใหญ่ๆไม่ได้ และที่เดินสายกันก็ลงทุนกันหลายล้าน หางเครื่องอลังการไม่ใช่ขี้ไก่ขี้กา เพียงแต่ขาดวีธีการคิดที่เป็นโชว์มาตรฐาน มีบทแม่นยำและการซักซ้อมที่เป็นมืออาชีพ ที่ผ่านมานักร้องอย่าง อาภาพร นครสวรรค์ ที่ได้ไปแจมกับคอนเสิร์ตใหญ่ๆ ของนักร้องดาราอื่นๆ เธอก็สามารถทำได้ดี
คอนเสิร์ตลุกทุ่งมักคิดกันว่า ต้องชาวบ้านดู บัตรไม่เกิน 100 บาท แต่ถ้ามีใครมีวิธีการคิดที่ใช้มันสมองมากๆ ก็มีโอกาสจะขายบัตรราคาเป็นพันๆ เหมือนกัน อย่างคอนเสิร์ตพุ่มพวง เมื่อครั้งที่แล้วก็ประสบความสำเร็จไม่น้อย ขอเพียงแต่อย่าคิดดูถูกความสามารถของนักร้องและคนดู ถ้ามีใครเริ่มต้นกันเสียก่อนแล้วคงจะมีคนแห่ทำตามกันบ้าง
ปัญหาหนักของการทำคอนเสิร์ตใหญ่ๆ คือต้นทุนที่มากมายมหาศาลไม่คุ้มกับเงินลงทุน ต้องมีสปอนเซอร์มาช่วยจึงจะอยู่รอด แต่ก็ขอให้พยายามกันต่อไป เพราะถ้านำมาเป็นข้ออ้าง มันก็คงไม่มีโอกาสเห็นอีกในชาตินี้
คำครหาที่ว่า “เรื่องยุ่งๆ ลูกทุ่งเขาทำกัน” คนลูกทุ่งรวมตัวกันไม่ได้ ชิงดีชิงเด่นกัน ค่ายเพลงใจแคบไม่ยอมร่วมกับค่ายอื่น หวังว่า คงไม่ใช่เป็นปัญหาอมตะที่แก้ไม่ได้ ลองมาช่วยกันขบคิดว่า รวมกันเราอยู่จะได้ไหม แบ่งสันปันผลประโยชน์ให้ลงตัว คิดถึงใจเขาใจเรา น่าจะทำกันได้
เบื้องต้นคงต้องหวังพึ่งพาชมรมสมาคมทั้งหลายในวงการลูกทุ่งก่อนว่า กล้าไหมที่จะคิดต่าง หรือเพียงแต่จะจัดงานเอานักร้องมารวมกันเป็นเข่งๆ แล้วแย่งคิวกันขึ้นร้องเพลงอย่างที่ทำๆ กันอยู่
"เคียวจันทร์ คว้านใจ"



