ศิล์ปแห่งแผ่นดิน - ความสุขของแม็ค | คมชัดลึก

  อาจารย์ศิวกานท์ ปทุมสูติ เป็นทั้งกวี นักเขียน และนักวิชาการ นักการศึกษา มีประสบการณ์ทั้งภาคทฤษฎี และปฏิบัติ ท่านได้รับเชิญให้มาช่วยคิด ช่วยเสริม เพิ่มเติมความรู้แก่บุคลากรของโรงเรียน เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ โดยผู้บริหารสถานศึกษารุ่นลูกที่สืบทอดกิจการงานจากรุ่นแม่พ่อ เท่าที่ผมได้สัมผัส แม้ด้วยเวลาน้อยนิด (2 วัน) ผมรู้สึกชื่นใจ และเห็นแสงเรืองแห่งความหวังในการศึกษาของชาติ เชื่อมั่นในวิธี วิถี วิสัยทัศน์

 เด็กชาย “แม็ค” เด็กชาย “พิเศษ” (ออทิสติก) ..ร่างท้วม ผิวขาว แววตาแจ่มใส สมาธิสั้น แต่เขาคว้ากีตาร์ของผมโดดขึ้นเวที เปิดไมโครโฟน ร้องเพลงบัวลอย ของลุงแอ๊ด พลางดีดกีตาร์อย่างทะมัดทะแมง ฟังเข้าที เข้าจังหวะ ลอยหน้าลอยตา แฟนเพลงหน้าเวที บรรดาเด็กเล็กเด็กโต รุ่นน้อง รุ่นพี่ ต่างปรบมือให้กำลังใจ แม้เขาจะรบกวนเวลารายการบนเวทีของผม แต่คุณครูที่คอยดูแลกิจกรรมก็ไม่ดุว่า ปล่อยให้เด็กชายพิเศษคนหนึ่งได้สำแดงอิทธิปาฏิหาริย์ตามเวลาอำนวย เมื่อเขาลงจากเวที เขาก็ยังป้วนเปี้ยนอยู่ไม่ห่าง

 ช่วงพักกลางวัน เขายังเดินเข้าไปหา “ครูใหญ่” ถึงในห้อง โดยคุณครูก็ยินดี พูดคุยทักทาย โดยไม่รู้สึกรำคาญ แม้ต้องตอบคำถาม หรือต้องฟังคำพูดแบบพิเศษๆ ของเขา เขาเข้ามาหาผมถึงในห้องรับรองแขก (ห้องผู้บริหาร) พา “ตั๊กแตน” ชื่อ “ปาทังก้า” มาให้ผมรู้จักตั๊กแตนตัวสีเขียว อยู่ในขวดพลาสติกใส เขาเจาะรูไว้สองรูที่ฝาให้มันมีอากาศหายใจ ใส่ใบไม้ไว้ให้เป็นอาหาร มีน้ำอยู่ก้นขวดขลุกขลิก

 เขาเดินไปได้ทั่วทุกจุด ทุกซอก ทุกมุม ของโรงเรียน โดยไม่มีใครดุว่า จะเข้าห้องเรียนหรือจะออกไปนอกห้องก็ได้ โรงเรียนที่แสนอบอุ่น คุณครูที่แสนใจดี ผมเห็นรอยยิ้มของเด็กชายแม็ค แล้วรู้สึกมีความสุข

 โรงเรียนศรีวิทยา ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ.2508 รุ่นพ่อแม่ได้วางมือให้รุ่นลูกบริหารจัดการต่อ
 ครอบครัวของผมก็ดำเนินกิจการโรงเรียนเอกชนมาเกือบ 50 ปี และผมก็เติบโตมาในสิ่งแวดล้อมทางการศึกษาระดับอนุบาล-ประถมศึกษาแบบนี้ ในยุคแห่งการปฏิรูปการศึกษา ผมได้ยินได้ฟังมามากแล้ว เกี่ยวกับปรัชญา แนวคิด แนวปฏิบัติ ยุทธศาสตร์ทางการศึกษา กลับไม่รู้สึกมีหวัง ไม่เห็นแสงเรืองๆ ที่ขอบฟ้า มีแต่ความท้อแท้ สิ้นหวัง กระทั่งได้มาพบพลังจากคนรุ่นหนุ่มสาว รุ่นลูกของพ่อ ที่มุ่งมั่นและจริงจัง ที่เปิดหู เปิดตา เปิดใจ เรียนรู้ แลกเปลี่ยน และวันนี้ผมได้เจอรอยยิ้มของเด็กชายแม็ค นราธิป พุ่มสุข เด็กพิเศษที่แสนมีความสุขอยู่ในโรงเรียนของเขา

 มีโรงเรียนไม่กี่โรงหรอกครับที่เด็กๆ ได้ใช้ชีวิตวัยเยาว์ของเขาอย่างมีความสุข ถ้าไม่เครียดกับความคาดหวังของผู้ใหญ่ที่เร่งรัดยัดเยียดความปรารถนาดีมากเกินไป ก็ถูกปล่อยปละละเลยโดยควบคุมเด็กๆ ไว้ด้วยคอกขัง ในนามระเบียบวินัย

 ความสุขของแม็ค ..ฉายรังสีเปล่งรัศมีดั่งรุ่งอรุณแห่งความหวัง

"ศักดิ์สิริ มีสมสืบ"