มองผ่านเลนส์คม - เขียนระหว่างเดินทาง | คมชัดลึก

 ออกจากบ้านตั้งแต่วันที่ 23 ธันวาคม 2553  ร่วมขบวนไปกับเจ้าหน้าที่การไฟฟ้าฝ่ายผลิต  ติดตามคณะชาวบ้านอำเภอหัวไทรไปเยี่ยมชมโรงไฟฟ้าแม่เมาะ จังหวัดลำปาง

 เรื่องของเรื่องก็คือ การไฟฟ้าผลิตฯ มีโครงการก่อสร้างโรงไฟฟ้าที่อำเภอหัวไทรหรือไม่ก็อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราชครับ   เป็นโรงไฟฟ้าใช้ถ่านหินที่ชาวบ้านหวาดวิตก  ดังนั้น  ผู้ก่อสร้างจึงต้องนำชาวบ้านไปดูโรงไฟฟ้าให้เห็นกับตา  ว่าดีหรือไม่ดีอย่างไร  จะเอาหรือไม่เอาชาวบ้านจะได้รับข้อมูลที่การไฟฟ้าฯ สรุปหรือบรรยายให้ฟัง 

 ในฐานะคนเมืองนครศรีธรรมราช และเป็นคนเขียนหนังสือทั้งในเนชั่นสุดสัปดาห์และคม ชัด ลึก  ผมน่าจะไปให้เห็นและอยากรู้ว่าชาวบ้านชาวชุมชนในพื้นที่เป้าหมายของโรงไฟฟ้าคิดอย่างไร

 ชาวหัวไทรไปกันคณะใหญ่  มีกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน  ข้าราชการในอำเภอ เกษตรกรและผู้นำชุมชน   เนื้อหาของคอลัมน์นี้จะเกี่ยวกับวัฒนธรรม บันเทิงและหนังสือหนังหา ผมมั่นใจว่าเขียนเรื่องโรงไฟฟ้าผิดเป้าหมายแน่นอน   ดังนั้นจึงขอเล่าอะไรๆ ที่เกี่ยวกับวัฒนธรรมพอสังเขป   เพราะเขียนเสร็จผมต้องด่วนไปดูโรงไฟฟ้าที่ระยองทันที

 โปรแกรมพาชาวบ้านดูโรงไฟฟ้าของผู้จัด ไม่ได้มุ่งให้ข้อมูลความรู้อย่างเดียว  แต่ต้องการให้ชาวบ้านได้ไปในสถานที่ท่องเที่ยว เช่น ดอยปุย และพระธาตุลำปางหลวง ที่ลำปาง

 ผมไม่ได้ขึ้นร่วมคณะขึ้นดอยปุย  แต่ขอลงในเชียงใหม่ก่อน  จะได้มีเวลาพบเพื่อนฝูง เข้าร้านหนังสือ และดื่มกาแฟสังเกตชีวิตคนที่มาเที่ยวเชียงใหม่ช่วงคริสต์มาส  อยากบอกว่าข่าวสารที่หนังสือพิมพ์กับทีวีถ่ายทอดซ้ำๆ ทุกวันว่าจะเกิดสึนามิชายฝั่งอ่าวไทย  มันช่างเป็นอกเป็นใจกับการท่องเที่ยวภาคเหนือโดยแท้  เมื่อโทร.ถามเพื่อนพ้องทางฝั่งอันดามันบ้านเรา ปรากฏว่าโหรงเหรงครับ  โรงแรมกับสถานที่ท่องเที่ยวทางทะเลแทบจะร้างและน้ำตาตกในครับ

 ผมนั่งฟังเสียงพลุในโรงแรมแถวในท์พลาซ่าและเห็นความคึกคักของนักท่องเที่ยวตามท้องถนน  ทั้งถนนรถวิ่งและถนนคนเดิน พ่อค้าแม่ค้าและนักท่องเที่ยวต่างมีความสุข นึกในใจว่ายามนี้ภาคเหนือกับภาคใต้ต่างกันอย่างฟ้ากับเหว

 โทร.กลับบ้าน ภรรยาถามว่าถ้ากลับมาถึงก่อนสิ้นปี  หากไม่พบใครที่บ้านจะรู้สึกอย่างไร เลยถามว่าเกิดอะไรขึ้น  คำตอบคือชาวบ้านวิตกกังวลเรื่องสึนามิในอ่าวไทยจนหมดความสุข  การเฉลิมฉลองปีใหม่กร่อยไปถนัดใจ  ในตลาดเช้ากับร้านกาแฟได้ยินแต่เสียงพูดคุยกันเรื่องสึนามิ  

       มีโอกาสแวะไปกราบพระธาตุลำปางหลวง  ได้พูดคุยกับคนขับรถม้า และซื้อน้ำดื่มจากร้าน  สิ่งที่รู้สึกแตกต่างระหว่างหน้าวัดพระธาตุลำปางหลวง กับหน้าวัดพระมหาธาตุบ้านผมแตกต่างกันลิบ  ที่ลำปางไม่มีใครชักชวนหรือยื้อแย่งขายดอกไม้ ชาวรถม้าก็พูดจาดี ชี้ชวนให้นั่งรถม้า  ใครต้องการวางท่าถ่ายภาพบนรถม้าจ่ายค่าหญ้าสิบบาท  ตรงไปตรงมาไม่อ้อมแอ้ม พระธาตุลำปางหลวงงดงามอร่ามอยู่ในแสงแดด  ได้กราบขอพรแล้วสุขใจเหมือนกราบพระธาตุที่บ้าน   ระหว่างเดินทางกลับถึงประจวบคีรีขันธ์  คุณสันต์ ถาวรเงิน หัวหน้าดำเนินงานก่อนก่อสร้างโรงไฟฟ้าที่หัวไทรโทร.เข้ามาชักชวนว่าจะไปเที่ยวระยองด้วยไหม  เขากำลังนำคณะมุสลิมจากหัวไทรซึ่งมีโต๊ะอิหม่ามมาเยี่ยมชมโรงไฟฟ้าที่บวงกรวย และจะเลยไประยอง  ถ้าไปก็ต้องลงจากรสบัสรอที่ประจวบฯ 

 ผมกับเพื่อนพ้อง 2-3 คน เป็นคนชักชวนง่ายอยู่แล้ว  จึงตัดสินใจลงที่ประจวบฯ รุ่งเช้าเข้าเยี่ยมชมโรงไฟฟ้าที่บวงกรวย และอาศัยคอมพิวเตอร์เขียนต้นฉบับ
 สุขสันต์วันปีใหม่ 2554 ทุกท่านครับ

"จำลอง ฝั่งชลจิตร"