ศิลปะแห่งแผ่นดิน - ตลาดสดในฝัน | คมชัดลึก

  ชุมแสงของผม มีย่านตลาดเก่าที่เป็นห้องแถวไม้สองชั้นอยู่ระหว่างสถานีรถไฟ กับลำน้ำ “แควน่าน” ที่เคียงขนานกันไป ร้านรวงย่านค้าขายแม้ไม่คึกคักครึกครื้น แต่ก็ไม่ถึงกับเงียบสงบจนสลบไสล เมืองชุมแสงมีเสน่ห์ที่ความเรียบง่าย มีถนนสายเล็กๆ ให้เดินเท้าโดยไม่ต้องระวังรถยนต์ มีศาลเจ้าพ่อเจ้าแม่ที่สวยงามอยู่ปากคลองจระเข้เผือก ถึงเดือนธันวาคมมีงานประจำปีที่ยิ่งใหญ่อลังการ คณะเอ็งกอล่อโก๊ว มังกร ของชุมแสงเป็นความภาคภูมิใจของชุมชน เราไม่เป็นสองรองใคร

 ผมนำคณะ “กินอยู่คือ” ชมตลาดสดยามเช้า ตลาดสดเทศบาลเมืองชุมแสง เป็นระเบียบเรียบร้อย และสะอาดเข้ามาตรฐานเชียวครับ มีทั้งของสดของแห้ง เขียงหมูนับสิบเจ้า

 แผงปลาสด ผักต่างๆ ถูกจัดเป็นหมวดหมู่ ท้ายตลาดทางด้านแม่น้ำ มีกาแฟโบราณ มีข้าวหมูแดง ข้าวมันไก่ ต้มเครื่องใน ก๋วยเตี๋ยว กวยจั๊บ

 ริมน้ำมีเขื่อนกันน้ำท่วมทอดตัวยาวไปตลอดแนว ด้านเหนือจดศาลเจ้าฯ ด้านใต้มีสะพานแขวน คนเดินข้ามแควน่าน
 ผมเพิ่งกลับจากหลวงพระบาง เมื่อไม่นานวันมานี้ ประทับใจตลาดเช้าของเขามาก แต่ก่อนตลาดสดชุมแสงของผมมีชาวบ้านหาบคอนกระบุง กระจาด หิ้วตะกร้า เอาผักพื้นบ้านมาวางขาย

 ปัจจุบันลดน้อยลงไป ทำให้ขาดสีสัน ขาดเสน่ห์ลง ผมอยากเห็นตลาดสดทุกหนทุกแห่ง โดยเฉพาะในอำเภอเล็กๆ ที่ยังมีที่มีทางสำหรับชาวบ้าน ได้ส่งเสริมให้มี “ถนนผักพื้นบ้าน” ควรอย่างยิ่งที่จะต้องส่งเสริมให้ผู้คนหันมาสนใจ และใส่ใจ รักษา สืบสาน ต่อลมหายใจให้ “วิถีชาวบ้าน”

 ชุมแสงบ้านผมยังพอมีผักหญ้าตามฤดูกาลมาวางขายให้เลือกซื้อ นอกเหนือจากผักตลาดแล้วยังมีผักอีซึก ผักเต่า ผักอีไล มียอดก้ามกุ้ง ยอดกระถิน บัวบก ผักปลัง

 สื่อสารถึงเทศบาล อบต. ท้องถิ่น ชุมชน ทุกหนแห่ง การจัดระเบียบตลาดสด นอกจากจะคำนึงถึงความสะอาดตามมาตรฐาน แล้วอย่าลืมคิดถึงกระจาด ตะกร้า กระบุง ขอพื้นที่เล็กๆ ให้คนเล็ก คนน้อยได้มีที่นั่งที่ยืนให้ผักพื้นบ้าน (ที่นับวันผู้คนจะเห็นเป็นวัชพืช) ได้มีที่วาง

 เชื่อเถิดครับ วิถีคิดแบบนี้มีแต่จะเกื้อจะกูลให้เกิดความสุขความจำเริญ ทั้งชาวบ้าน และชาวตลาด (ชาวเมือง) ผักพื้นบ้านไม่มีพิษภัยหรอกครับ

 รายการ “กินอยู่คือ” ออกอากาศทาง “ไทยโทรทัศน์” ทุกจันทร์ถึงศุกร์ เวลา 07.00-08.00 น.

"ศักดิ์สิริ มีสมสืบ"