มองผ่านเลนส์คม - ฤดูคอนเสิร์ต
แม้จะไม่ได้สัมผัสสายหมอก หรือลมหนาวแบบจะๆ หรือไม่ได้มี "คู่รัก" ไปด้วย แต่มองหน้ามองตาหลายคนแล้ว ต้องบอกว่าคอนเสิร์ตสไตล์ Chill Out Of Love Song ที่สวนผึ้ง รีสอร์ท จ.ราชบุรี เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ก็ทำให้เคลิ้มๆ แบบมีความสุขได้เหมือนกัน
หากเว้นที่จะพูดถึงการ "รุก" ธรรมชาติ หรือระบบนิเวศที่หลายคนเป็นห่วง เอาแค่ความรู้สึกในแง่ความเป็นคนเมือง บรรยากาศการฟังเพลงท่ามกลางอ้อมกอดแห่งขุนเขา และความบริสุทธิ์ของอากาศ ก็ทำให้เราได้สดชื่นไม่น้อย
ดูเหมือนคนเห็นแก่ตัว แต่คนส่วนมากล้วนไขว่คว้าหาความสุข แม้จะรู้ว่ามีเวลาเพียงเล็กน้อยไม่ใช่หรือ
คนที่กลางคืนนอนอุดอู้อยู่กับห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ เช้ามาก็เปลี่ยนที่มาแออัดต่อในที่ทำงาน ระหว่างทางก็เจอกับรถราที่ติดหนึบ ชีวิตประจำวันที่วนเวียนอยู่กับความชินชาเหล่านี้ จึงไม่แปลกที่การจัดคอนเสิร์ตนอกสถานที่ จะมีคนหลั่งไหลไปมากมายจนเกินคาด
ที่ "สวนผึ้ง" ใครๆ ก็รู้ว่าเป็นสถานที่ที่สวยงาม ยิ่งช่วงหน้าหนาวด้วยแล้ว ต้องยกให้เป็นสวิตเซอร์แลนด์เมืองไทยเลยทีเดียว
สำหรับสถานที่จัดงาน แม้เป็นรีสอร์ทเปิดใหม่ แต่ก็มีจุดขายตรงที่ความแปลกตา ด้วยสไตล์มนุษย์หินฟลิ้นท์สโตน ที่เอาตัวการ์ตูนแต่ละตัวมาทำเป็นบ้านพักน่ารักๆ ให้ได้ถ่ายรูปกันได้ทุกมุม
"Season of Love Song ฤดูแห่งเพลงรัก" หยิบฉวยความโหยหาของคนเมือง บวกกับความเป็นใจของสถานที่ ทำให้คนแห่แหนไปที่นั่นร่วม 3 หมื่นคน
ต้องขอบคุณผู้จัดที่พยายามทำให้งานอยู่ในพื้นที่ที่ควรจะเป็น และรบกวนธรรมชาติให้น้อยที่สุด หลังหมดจากการฟังเพลง ยังได้เดินทางท่องเที่ยวต่อยังแหล่งท่องเที่ยวชื่อดัง อย่างน้ำพุร้อนบ่อคลึง อยากอาบน้ำแร่แช่น้ำร้อนก็ทำได้ตามเวลาที่มี
หรือถ้ามีเวลาไม่เยอะนัก ขากลับจะแวะตามร้านอาหาร ร้านกาแฟสดเก๋ๆ ที่มีเรียงรายตลอดทางก็ไม่ว่ากัน อ้อ ขอแนะนำ "บ้านหอมเทียน" ที่อยู่ใกล้ๆ อบต.สวนผึ้ง มีมุมถ่ายรูปให้โรแมนติกต่อได้อีก
ถ้าปีหนึ่งมีการจัดคอนเสิร์ตใหญ่แค่ 1 ครั้ง คงไม่ทำให้ธรรมชาติเสียหายมากนัก เพราะก็เหมือนนักท่องเที่ยว เขามาแล้วก็ไป ทั้งนี้ต้องฝากให้ผู้จัดงาน ว่าอย่าคิดแต่เรื่องธุรกิจเพียงอย่างเดียว ถ้าไม่ถนอม "เสน่ห์" ของสิ่งที่มีอยู่แล้ว วันหลังคุณจะขายอะไร
ฝากไปถึงนักท่องเที่ยวด้วยว่า การตักตวงความสุขที่พอเหมาะพอดี ฝากไว้แค่รอยเท้าและความทรงจำที่ประทับใจก็น่าจะเพียงพอ
อย่าให้ถึงกับได้ชื่อว่าเป็นผู้ทำลาย แห่ไปที่ไหน - ิบหายที่นั่น
เพราะวันหลัง คุณจะไม่มี "ปอด" ให้หายใจโล่งๆ ไม่มีที่ให้ตะโกนร้องได้สุดเสียง และไม่มีธรรมชาติให้โอบกอดอย่างเต็มหัวใจ
ถ้าทุกคนช่วยๆ กัน ที่แห่งความสุข ก็คงจะอยู่ไปกับเรานานๆ
"นันทพร ไวศยะสุวรรณ์ "