มองผ่านเลนส์คม - ลำแสงสุดท้ายที่งดงาม | คมชัดลึก

 ล่าสุดจัดพิมพ์ชุด ‘ความทรงจำอันสำส่อน’ ของ 5 นักเขียน ชื่อชุดตั้งจากเรื่องสั้นขนาดยาวร่วม 70 หน้าของ กาเบรียล การ์เซีย มาเกซ คุณปู่นักเขียนชาวโคลัมเบีย นิรัติศัย หล่ออรุโนทัย แปล-- ได้รสคำรสความต่างจากท่านอื่นๆ

 นักหนังสือพิมพ์อาวุโส (คอลัมนิสต์) ฉลองวันเกิดปีที่ 90 โดยโทรหาแม่เล้าผู้สนิทสนมให้ช่วยจัดหาหญิงงาม แม่เล้าหาได้เด็กสาวอายุไม่ครบ 15 คืนแรกชายผู้ใช้ชีวิตวัยหนุ่มตามซ่องจนเป็นลูกค้าดีเด่นและได้รับเกียรติทุกคราวที่ซ่องใหม่เปิดบริการ เขาจดชื่อผู้หญิงที่ร่วมหลับนอนได้มากกว่าครึ่งพัน แล้วเลิกจด

 คืนแรกทำไม่ได้ เพราะมัวสำรวจเรือนร่างเด็กสาวบริสุทธิ์ ตื่นเต้นกับอารมณ์ตัวเอง แล้วหลับไปจนเกือบสว่าง เขายังไม่หมดความพยายาม แม้แม่เล้าจะต่อว่าเขาทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่เขาเริ่มคิดถึงและปรารถนาเดลกาดิญญ่าจริงๆ ต่อมาถึงขนาดหึงหวงอาละวาด เมื่อแม่เล้านำเด็กสาวที่ไปเสียตัวแล้วมาให้ แต่แรงปรารถนากลับรุนแรงขึ้น

 ลีลาร่วมรักอย่างดิบๆ สุกๆ ของเขาถูกคู่ขาเก่าอายุ 70 กว่าเปิดเผย เธอแนะนำให้เขาอยู่กับเด็กสาวคนนั้น เขาไม่ควรตายอย่างโดดเดี่ยว จนฉากสุดท้ายเขากับแม่เล้าอายุไล่เลี่ยกันถึงขั้นวางเดิมพันด้วยกัน ถ้าเขาล้มตายคาอกในคืนสุกดิบ ทรัพย์สินทั้งหมดจะตกเป็นของเด็กสาว หรือถ้าเขาชนะทรัพย์ทั้งหมดก็ควรเป็นของเด็กสาวเช่นกัน แม่เล้ากับเขาต่างไม่มีคนอื่นในชีวิต

 มาเกซเขียนเรื่องเพศดิบๆ ได้สวยงาม โดยให้ตัวละครเอกเป็นนักอ่าน นักสะสมหนังสือ ทั้งโปรดปรานดนตรีคลาสสิก ความสวยงามของดนตรีช่วยกลบกลื่นคาวได้เป็นอย่างดี เมื่อพรรณนาความงามของดอกไม้ กลิ่นหอมของเครื่องเทศและสมุนไพร เรื่องเพศจึงออกรสขมปร่าอมหวานลึกซึ้ง บางตอนสลับด้วยบทกวีไพเราะ นับเป็นความเชี่ยวชาญของเอกบุรุษโดยแท้

 อ่านพ้นสี่หน้าหน้าแรกผมเริ่มคุ้นเคยกับสำนวนแปลของมือใหม่ที่กุมสำนวนลีลาของมาเกซไว้ได้... “ผมถูกตรึงด้วยความคิดที่เห็นด้วยว่า ชีวิตไม่ใช่แค่เพียงบางสิ่งบางอย่างที่ผ่านพ้นไปเหมือนสายน้ำโบราณ แต่ชีวิตเป็นโอกาสเพียงหนึ่งเดียวเหมือนเนื้อย่างบนตะแกรง ที่ต้องกลับด้าน เมื่อผ่านพ้นวัยเก้าสิบ”

 ถ้าใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ไม่นานเพียงพอ คงผูกประโยคนี้ได้ยาก
 ตอนจบมาเกซเขียนได้ภาพและอารมณ์อย่างวิเศษ “ผมเริ่มเพลิดเพลินกับแสงแรกของรุ่งอรุณแห่งความปีติ เดลกาดิญญ่ากำลังขับร้องเพลงด้วยน้ำเสียงสูงมาจากในครัว แมวดำที่ฟื้นคืนชีพนอนขดลำตัวอยู่ที่ปลายเท้าของผม”
 แมวที่ป่วยซมด้วยพิษไข้นั่นแหละ

"จำลอง ฝั่งชลจิตร"