พรมแดนของโลกมายา - นุ วุฒิชัย | คมชัดลึก

 ได้พบเจอกันอีกครั้งตอนร่วมงานกันในคอนเสิร์ตฟรีแฮนด์ของคาราวาน ผมแทบไม่น่าเชื่อว่า นักดนตรีแจ๊สกลุ่มไหนจะกล้าเปิดใจรับดนตรีเพื่อชีวิตอย่างพวกเรา ต่อมาจึงยอมรับเหตุผลที่ว่าเขามาร่วมนั้นเป็นเรื่องศิลปะมากกว่าอย่างอื่น ‘นุ วุฒิชัย’ ในช่วงเวลานั้นได้รับตำแหน่งสำคัญของคณะดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นรองคณบดี และไม่เคยบกพร่องในฐานะนักดนตรีอาชีพ เขาจัดแข่งดนตรีแจ๊สระดับนักศึกษาจนประสบความสำเร็จ เปิดพื้นที่ใหม่ให้เด็กนักเรียนนักศึกษา การที่เขายอมรับร่วมงานกับพวกเรานั้นนับเป็นความกล้าหาญที่จะเปิดพื้นที่ให้ดนตรีแจ๊ส

 ขณะเดียวกันย่อมเสี่ยงที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ตามมาในภายหลัง ยิ่งกว่านั้นเขายังได้สนับสนุนให้ใช้ห้องซ้อมดนตรีในคณะพร้อมด้วยอุปกรณ์ทางดนตรีทั้งหมด รวมทั้งนักร้องนักดนตรีสมทบอีกจำนวนหนึ่ง เขารับอะเรนจ์เพลงให้ประมาณ 10 เพลง โชคดีที่ตอนนั้นเราได้ ‘อู๊ด ยานนาวา’ ซึ่งรู้จักเพลงดีกว่าคนกลองทุกคนและเขาเล่นดนตรีได้ทุกแนว เรามีเวลาซ้อมกันเพียงไม่กี่นัด แต่นั่นก็เพียงพอที่จะสังเกตเห็นความรับผิดชอบในการทำงานของนุทุกครั้ง ระหว่างการซ้อมครั้งหนึ่งผมเอ่ยขึ้นมาว่า “โอ๊ยไม่รู้จะเล่นยังไง คนไม่เคยฝึกเคยเรียนมา” ผมแอบเหลือบเห็นอาจารย์นุสะดุ้งเฮือกอย่างไม่รู้ตัว พอถึงเวลางานคอนเสิร์ตจริงด้วยความรับผิดชอบของ ‘นุ’ และทีมงานของเขางานลุล่วงไปได้

 เวลาผ่านไปประมาณ 1 ปี เราได้ร่วมงานกันอีกอย่างไม่น่าเชื่อ พวกเราทั้งวงแทบจะไม่มีเวลาซ้อมกันเลย แต่ด้วยความรับผิดชอบของ ‘นุ วุฒิชัย’ และทีมงานของเขา งานครั้งนี้ผมทำใจและบอกเพื่อนทุกคนว่า อย่าซีเรียส ก็ผ่านไปอย่างราบรื่นและประสบความสำเร็จพอสมควร ครั้งนี้เราซ้อมกันที่ “Jazz Happens!” ถนนพระอาทิตย์ร้านอาหารของนุเอง จำได้ว่าหลังเลิกคอนเสิร์ตครั้งที่แล้วผมชวนหงามาเที่ยวด้วยกัน ผมเหน็บเหล้าเดวาร์ ไวท์เลเบิลมาขวดหนึ่ง นุพูดขึ้นมาว่า “พี่รู้ได้ยังไงผมชอบ” ผมตอบว่า “เหรอ นี่มันเหล้าคนแก่ ไม่น่าเชื่อคนหนุ่มก็ชอบเหมือนกัน”

 ตอนนั้นร้านของเขาอยู่ชั้นบนของร้านบาหลี บอกได้ว่าเป็นบาร์แจ๊สเต็มตัว นักดนตรีนักร้องเป็นนักศึกษาแทบทั้งหมด ตั้งแต่ปีแรกจนถึงปีสุดท้าย ผมบอก “แอน” หญิงสาวของนุว่า ชอบกล่องทิปนักดนตรีมาก มันน่ารักและจริงใจดี จำได้ว่าเคยแลกเปลี่ยนกับนุว่า ค่อนข้างเป็นห่วงนักศึกษาวิชาดนตรีโดยเฉพาะสาขาแจ๊ส จบออกมาแล้วไม่ต้องพูดถึงการหางานเท่านั้น พื้นที่ในการแสดงออกของพวกเขาอยู่ที่ไหน ขณะที่ระดับการฟังเพลงของคนในสังคมยังไร้ทิศทาง การที่ผมเขียนบทความดนตรีทุกวันนี้ก็พยายามยกระดับกลุ่มคนฟังเพลง เพราะทุกวันนี้คนไม่ได้ฟังเพลงด้วยหู เขาใช้ตาในการฟัง วันเวลาผ่านไปความเข้าใจของผมเปิดกว้างขึ้นว่า นักเรียนดนตรีทุกคนไม่จำเป็นต้องเล่นดนตรีอาชีพหรือเป็นครูสอนดนตรีเท่านั้น เขาไปทำอย่างอื่นอะไรก็ได้ทั้งนั้น ศิลปะ ความละเอียดอ่อน วินัย จะติดตัวเขาไปตลอด

 อย่าลืม ผ่านไปถนนพระอาทิตย์ แวะเยี่ยม ‘นุ วุฒิชัย’ ฟังดนตรีดีๆ ของเขา วันหนึ่ง Jazz Happens! จะกลายเป็นตำนานเหมือน Village Vanguard ในนิวยอร์ก

"วีระศักดิ์ สุนทรศรี"