
คมเคียวคมปากกา-คอนเสิร์ตลูกทุ่งในฝัน
ต้นเดือนที่ผ่านมาได้ไปดูคอนเสิร์ตของโก้ มิสเตอร์แซกแมน คนดนตรีที่ทำงานเบื้องหลังที่ไม่เพียงแต่นักร้องหรือเพลงวัยรุ่น โก้ แซกแมนยังเป็นนักแซกโซโฟนที่เคยเล่นเครื่องดนตรีให้แก่เพลงลูกทุ่งในห้องบันทึกเสียงมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพลงของคัฑลียา มารศรี หลายชุด
คอนเสิร์ตของเขาประสบความสำเร็จมากอย่างน่าชื่นใจแทน และมีคนเบื้องหลังด้วยกัน อาทิ ต๋อง เทวัญ แต๋ง ภูษิต ไล้ทอง ธนิศร์ ศรีกลิ่นดี และขุนอิน มือระนาดเอก มาร่วมวง เป็นภาพที่อบอุ่นและได้แสดงให้เห็นว่า คนเบื้องหลังเหล่านี้ ล้วนมีฝีมือและสามารถมาเป็นคนเบื้องหน้าเวทีได้ โดยไม่ใช่เป็นเพียงไม้ประดับของนักร้องเท่านั้น ใครจะคาดคิดว่า คนเบื้องหลังก็ทำคอนเสิร์ตสนุกๆ ได้เหมือนกัน แต่โก้ได้พิสูจน์มาแล้ว
ย้อนมาที่วงการเพลงลูกทุ่งกันบ้าง เคยคิดไว้มานานแล้วว่า เรามีนักดนตรีที่เชี่ยวชาญในด้านเครื่องดนตรีแต่ละชนิดมากมาย อาทิ ถ้าเป็นแซกโซโฟนรุ่นครู ต้องยกให้ครู วิชิต โห้ไทย แอคคอเดียนต้องศิลปินแห่งชาติ ครูชาญชัย บัวบังศร ที่ปัจจุบันลูกชาย คือ ชัยชาญ บัวบังศร เจริญรอยตามพ่อ ครูฉลอง วุฒิวัย ที่ใช้จมูกเป่าขลุ่ยได้แบบหาตัวตัวจับยาก และอีกมายมายหลายคนที่ลืมเลือนกันไป
ด้านดนตรีอิสานมีครูดนตรีมากมาย อาทิ ครูทองฮวด เจ้าของลีลาเสียงซอมือหนึ่ง ที่ฝากความเป็นอมตะไว้ในเพลง ”เสียงซอสั่งนาง” ของศรชัย เมฆวิเชียร ครูแอ๊ด ภานุทัต มือสะล้อ สิงห์เฒ่า ศราวุธ ทุ่งขี้เหล็ก ที่เป่าโหวตได้ไพเราะ เป็นต้น และนอกจากนี้ยังมีนักดนตรีมือพิณ มือแคน สะล้อ ซอ ซึง โปงลาง ปี่จุม ฯลฯที่กระจายอยู่ทั่วประเทศไทย
ฝันไว้ว่า น่าจะมีใครจัดงานที่เชิดชูคนเบื้องหลังกลุ่มนี้กันบ้าง ถ้ากลัวว่าจะไม่มีคนมาดูก็ผสมผสานนักร้องลูกทุ่งดังในยุคนี้มาช่วยเป็นแม่เหล็กดูดคน
เราทิ้งคนเบื้องหลังเหล่านี้กันอย่างโหดร้ายหรือเปล่าลองถามกันดู นักดนตรีที่เป่าทรัมเป็ตให้เพลงลูกทุ่งอย่างครูสุทิน ลัทธิ เสียชีวิตลงไปอย่างน่าเศร้าโดยแทบไม่มีใครทราบหรือเก็บเรื่องราวประสบการณ์ของครูเหล่านี้ไว้อย่างเป็นระบบ
อย่างน้อยที่สุดเมื่อมีการนำคนเบื้องหลังมาแสดงความสามารถหน้าเวที จะเป็นแรงบันดาลใจให้คนรุ่นหลังได้มาร่ำเรียนวิชา สืบทอดจากคนรุ่นครูซึ่งเชื่อว่า ยุคนี้ครูทุกคนไม่หวงวิชา ยินดีถ่ายทอดให้ศิษย์อยู่แล้ว คงไม่มีใครอยากให้ความสามารถหรือภูมิปัญญาตายไปกับตัวหรอก
ฝากถึงสื่อลูกทุ่งต่างๆ ทั้งสถานีวิทยุ โทรทัศน์ดาวเทียมเก็บไปคิดอ่านหาวิธีกันว่า จะนำสิ่งเหล่านี้ไปสอดแทรกกันได้อย่างไรโดยไม่น่าเบื่อหน่ายสำหรับคนรุ่นใหม่
ตัวอย่างของการนำการแสดงของครูเพลงมาสอดแทรกได้อย่างกลมกลืน อาทิ คอนเสิร์ตโปงลางสะออน คอนเสิร์ตคุณพระช่วย เป็นต้น
เชื่อว่าทำงานลูกทุ่งรุ่นใหม่ น่าจะมีความคิดสร้างสรรค์ทำได้ดี ยกเว้นว่าจะมักความง่ายเปิดแต่เพลงโปรโมทซ้ำซากหรือฉายมิวสิกวิดีโอเพลงวนเวียนพายเรือในอ่าง ถ้าคนรุ่นใหม่ คิดได้แค่นั้นก็คงต้องปลงและไม่ว่ากัน เพียงแค่เสียดายสมองของคนรุ่นใหม่ก็เท่านั้น



