บันเทิง

มองผ่านเลนส์คม - คุกทางใจ?

มองผ่านเลนส์คม - คุกทางใจ?

09 ก.ย. 2553

พอได้ข่าวว่ามีคนจะสร้างหนังชีวิตราชินีลูกทุ่ง ก็นึกอยู่ในใจว่า มันน่าจะมีปัญหาอีกแล้ว

  ยิ่งได้ผมอ่านข่าว ปรัชญา ปิ่นแก้ว แห่งบาแรมยู เจ้าของโปรเจกท์หนังเรื่อง “พุ่มพวง” ที่ให้สัมภาษณ์ว่า

 “จริงๆ เรามีการนั่งคุยกับทีมงานว่าผมยอมติดคุก ถ้าผมคิดที่จะทำหนังพุ่มพวง เพราะถ้ามันมีอะไรบางอย่างที่เขาไม่ยอมเรายังไง ผมก็ต้องทำให้ได้ ผมต้องทำให้ได้ ถึงมันจะขัดกับข้อกฎหมาย”

 บางคนอาจรู้สึกแปลกใจ แค่สร้างหนังชีวิตพุ่มพวง ดวงจันทร์ ถึงขั้นจะติดคุกติดตะรางเชียวหรือ?
 "ปรัชญา" ขยายความคำว่า "ยอมติดคุก" ให้บรรทัดต่อมา

 "เพราะว่าในเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับคนหลายคนหมด บางคนก็เสียชีวิตไปแล้ว บางคนก็ยังมีชีวิตอยู่ เพราะบางทีถ้าในเรื่องหนังพูดแบบนี้และในเรื่องจริงบางอย่างมันก็ต้องมีผลกระทบต่อชีวิตคนที่มีชีวิตอยู่เหมือนกัน เรื่องนี้มันก็ยากครับ"

 ยากแน่ๆ ครับ สำหรับคนที่รู้จักชีวิตจริงของ พุ่มพวง ดวงจันทร์ ราชินีผู้อาภัพ
 เรื่องของพุ่มพวงที่ บินหลา สันกาลาคีรี เขียนและถูกนำมาทำบทหนัง ก็ไม่ตรงกับความเป็นจริงเสียทั้งหมด
 ฉะนั้น "ปรัชญา" ก็ต้องชั่งใจให้ดีว่า จะเอากันขนาดไหน เพราะตัวละครที่เกี่ยวข้องยังมีชีวิตอยู่กันทุกคน
 ผมฟังน้ำเสียงของนักสร้างหนังฝีมือดีบ่นทำนองว่า

 "ทำตรงนี้แล้วเดี๋ยวก็มีช่องว่างตรงนั้นอีก พอปิดแล้วเดี๋ยวมันก็มีอะไรที่โผล่มาอีก มันยุ่งยากเหมือนกัน เพราะบ้านเรามันก็ยากเพราะชีวิตจริงชีวิตมันก็ยุ่งยากอยู่แล้ว พอมาทำเป็นหนังมันก็อาจจะกระทบ เพราะว่าการทำหนังมันต้องอ้างอิงมาจากเรื่องจริง”

 ประเด็นนี้ผมไม่ค่อยเห็นด้วย ใช่..หนังต้องอิงจากเรื่องจริง แต่หนังมันคือ "มายา" บางทีคนดูเขาอยากดูที่เป็นภาพมายามากกว่าภาพจริงก็ได้

 "ปรัชญา" กล้าถ่ายทอดภาพ "พุ่มพวง" ทำกิจกรรมเสี่ยงทายกับเพื่อนนักร้องดังหลังเวทีการแสดงไหมล่ะ? ถ้าคิดว่าจะสะท้อนภาพออกมาอย่างรอบด้าน

 วันนี้ "ปรัชญา" ได้รับอนุญาตจาก ไกรสร แสงอนันต์ สามีคนที่สองของพุ่มพวง แต่สามีคนแรกคือ ธีรพล แสนสุข ที่ตายไปแล้ว จะเขียนบทหนังออกมาอย่างไร?

 เพราะทั้ง "ธีรพล" กับ "ไกรสร" ต่างก็เป็นปุถุชนคนสามัญ ไม่ใช่พระเอกในจอแก้ว จึงจะมีแต่ด้านดีเพียงด้านเดียว
 ถ้าบทหนังเรื่อง "พุ่มพวง" ฉายภาพด้านลบของธีรพล ปรัชญาจะกล้าเขียนด้านลบของไกรสรหรือเปล่า?
 ฉะนั้นคำให้สัมภาษณ์ว่า "ยอมติดคุก" ของปรัชญานั้น มันเป็นเพียงวรรคทองของการตลาดเท่านั้น

 นักสร้างหนังอย่างปรัชญารู้อยู่แก่ใจว่า ชีวิตพุ่มพวงมีคนเกี่ยวข้องด้วยเป็นโขยง และบางเรื่องมันเป็น "บาดแผลลึก" ในใจของคนในตระกูลดวงจันทร์

 บางคนติดคุกทางใจมาตั้งแต่วัยสาว จนบัดนี้ "รอยแผลเป็น" ก็ยังประทับอยู่กลางใจ
 นักสร้างหนังอาจได้ "กล่อง" และได้ "เงิน" แต่คนคนหนึ่งตรอมใจไปจนวันตาย..มันคุ้มกันไหม?
 ขอถามกันตรงๆ แบบคนลูกทุ่ง!

"บรรณวัชร"