มองผ่านเลนส์คม - เสมอคำยืนยัน ของ ศุ บุญเลี้ยง เขียนถึงศุ บุญเลี้ยง ต่อจากตอนที่แล้ว... | คมชัดลึก

  ซีดีแผ่นบางๆ บรรจุ 10 เพลงพอดีฟัง เป็นเพลงเกี่ยวกับคนหลายคน คนรักทุ่มเทในหน้าที่ คนผู้สร้างสรรค์สิ่งที่มีคุณค่า เพลงเกี่ยวกับสถานที่ สัตว์ทะเลกินอร่อยชื่อหอยชักตีน และนิทานเสริมสร้างจินตนาการง่ายๆ ครบตำรับ ศุ บุญเลี้ยง

 ‘เรกเก้บิดขี้เกียจ’ เหมือนมืออบอุ่นยื่นไปฉุดนักฝันให้ลุกขึ้นสู้ก่อนฝันมอดดับ อย่าฝันเฉยๆ อย่าคุยโม้อยู่เลย เป็นเพลงเปิดที่ฟังสบาย ก่อนถึงเรื่องราวของครูภาษาไทยน่ารัก ‘ครูนิยะดา’ ผู้ยังใช้นิทานเป็นสื่อสอนศิษย์  เพลง  ‘น่าน...น่ะสิ’ พรรณนาถึงความงามของเมืองน่าน เล่นพลิกผันกับภาษาที่ล่วงหน้ามาก่อน ‘นิ้วกลม’ ร่วม 20 ปี  รวมทั้ง ‘ทวีคุณค่า’อันดาลใจจากพิพิธภัณฑ์จ่าทวี พิษณุโลก

 สัปดาห์ที่แล้วผมเพิ่งเดินเลาะผ่านเมืองเก่าสงขลาไปตามถนนนครใน กลับบ้านมาเปิดฟังเพลง ‘เสน่ห์สงขลา’ อยากบอกว่าศุเก็บแทบทุกอย่างที่เป็นเสน่ห์ของเมืองใต้ชายทะเล ทั้ง เต้าหูยี้ร้านโปรดของ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์  ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างโรงพระที่คนปรุงอายุแปดสิบพร้อมดุลูกค้าทุกนาทีที่ไม่สบอารมณ์  แต่ลูกค้ายังแห่ไปรับประทานเพราะอร่อยของจริง

 เรกเก้ ของศุ บุญเลี้ยง จังหวะไม่กระโชกโยกแรง  ทว่า เบาบางราวคลื่นระลอกน้อยมีชีวิตชีวา เสี่ยงปี่มโนราห์ใน ‘เสน่ห์สงขลา’ ไม่มุ่งขับเน้นความเป็นใต้ที่เผ็ดร้อน หากนุ่มนวลเนิบช้าคล้ายสำเนียงของคนสงขลาแท้ๆ ถือเป็นเพลงที่ประณีตน่าฟัง  เพลง ‘หอยชักตีน’  อาจเขียนเอาใจพี่น้องทางฝั่งอันดามันผู้นิยมรับประทานหอยชนิดนี้

 ผลงาน ‘เสมอคำยืนยัน’ เป็นบทพิสูจน์ว่า ศุ บุญเลี้ยง เป็นของจริง จริงตามแบบฉบับของเขา ยืนยันว่าเขามีตลาดที่ชัดเจนหล่อเลี้ยงความฝันให้ยืนยาว  

 “ผมมองว่าตลาดมีคนต้องการสินค้าหลายอย่าง บางคนอยากซื้อข้าวแกง บางคนอยากซื้อกะปิ น้ำปลา มะม่วง ทุกคนไม่จำเป็นต้องไปขายข้าวแกงหมด ถึงแม้คนจะกินข้าวแกงทุกวัน”

 ทุกคำพูดอ้างจากนิตยสาร ‘สารคดี’ ฉบับที่ 131 ปีที่ 11 ประจำเดือนมกราคม  2539

"จำลอง ฝั่งชลจิตร"