กวนเพลงให้น้ำใส - ร็อกตามสูตรแบบ สเตอริโอโฟนิกส์
นับจากออกอัลบั้มแรกในปี 1997 ในชุด เวิลด์ เก็ทส์ อะราวด์ (World Gets Around) ซึ่งประสบความสำเร็จกับเพลง อย่าง โลคอล บอย อิน เดอะ โฟโตกราฟ (Local Boy in the Photograph), มอร์ ไลฟ์ อิน อะ แทรมพ์ส เวสต์ (More Life in a Tramps Vest) และ อะ เธาแซนด์ ทรี
อีก 2 ปีถัดมา เพอร์ฟอร์แมนซ์ แอนด์ ค็อกเทลส์ (Performance and Cocktails) เป็นอัลบั้มที่บรรจุเพลงอย่าง “เดอะ บาร์เทนเดอร์ แอนด์ เดอะ ธีฟ” (The Bartender and the Thief) , “จัสต์ ลุคกิง” (Just Looking), “พิค อะ พาร์ท แดท’ส นิว” (Pick a Part that’s New) ซึ่งทำยอดจำหน่ายได้สูงถึงขนาดได้รับแผ่นแพลตตินั่มภายในสามสัปดาห์แรก
ถัดมาในปี 2001 อัลบั้มที่สาม จัสท์ อีนัฟ เอดูเคชั่น ทู เพอร์ฟอร์ม (Just Enough Education to Perform) ทำให้พวกเขาเป็นที่รู้จักในวงกว้างมากขึ้น พร้อมๆ กับเพลงดังสุดๆ อย่าง “แฮพ อะ ไนซ์ เดย์” (Have a Nice Day), “มิสเตอร์ ไรเทอร์” (Mr.Writer) หรือ “สเต็พ ออน มายโอลด์ ไซซ์ ไนน์ส” (Step on My Old Size Nines) ซึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็นช่วงยุคพีคของวงก็ว่าได้
หลังจากนั้น สเตอริโอโฟนิกส์ ยังคงมีวินัยอย่างสูงกับการผลิตอัลบั้มอย่างต่อเนื่อง ทุกๆ 2 ปี แม้ว่าในช่วงหลังๆ ตัวผลงานอาจจะไม่ได้โดดเด่นมากนัก แต่ก็มีการปรับเปลี่ยนสมาชิกวง เพิ่มเป็น 4 คน เคลลี โจนส์ (Kelly Jones) ผู้นำวง ร้องนำ กีตาร์, ริชาร์ด โจนส์ (Richard Jones) เบส ซึ่งเป็นสองสมาชิกดั้งเดิม ส่วนตำแหน่งกลองเดิมเป็น สจ๊วร์ต เคเบิล (Stuart Cable) ตอนนี้ปรับเป็น จาเวียร์ วีย์เลอร์ (Javier Weyler) และเพิ่ม อดัม ซินดานี (Adam Zindani) ในส่วนของกีตาร์
สำหรับ คีพ คาล์ม แอนด์ แคร์รี ออน (Keep Calm and Carry on) อัลบั้มใหม่ออกเมื่อช่วงเดือนพฤศจิกายน ปีที่แล้ว (เพิ่งวางขายในบ้านเรา) ครั้งนี้ร่วมมือกับโปรดิวเซอร์มือทองอย่าง จิม แอบบิสส์ (Jim Abbiss) ที่เคยปั้นวงอย่าง อาร์คติก มังกีย์ส (Arctic Monkeys) คาซาเบียน (Kasabian) หรือกระทั่งสาวน้อย อะเดล (Adele) ก็ผ่านมือโปรดิวเซอร์คนนี้มาแล้ว
วลีเด็ด “Keep Calm and Carry on” เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่ทั่วโลกประสบกับภาวะเศรษฐกิจถดถอยตกต่ำถึงขีดสุด และดูราวกับว่าในช่วง 2-3 ปีหลังมานี้ ทั่วโลกต่างรู้สึกหวาดหวั่นกับภาวะดังกล่าวจะเกิดขึ้นอีก จึงมีการดึงวลีนี้กลับมาใช้ใหม่
หรือในอีกด้านหนึ่ง ตัวศิลปินอาจจะต้องการบอกกล่าวถึงจุดยืนท่ามกลางวงการเพลงที่ตกต่ำถึงขีดสุดก็ได้กระมัง
เริ่มต้นอัลบั้มด้วยเพลง “ชี’ส ออลไรท์” (She’s Alright) เพลงร็อกที่มีซาวนด์ดุดัน ส่วนผสมเพอร์คัสชั่นและไลน์กีตาร์ที่หนักแน่น ทำให้ต้องโยกตัวไปอย่างไม่รู้ตัว ต่อมา “อินโนเซนท์” (Innocent) ส่วนผสมร็อกและเพาเวอร์ป๊อปหน่อยๆ ผลคือเพลงร็อกน่ารักๆ ฟังเพลินๆ
เพลงที่น่าสนใจอย่าง “ทรับเบิล” (Trouble) หรือ “ไอ ก็อท ยัวร์ นัมเบอร์” (I Got Your Number) ให้อารมณ์พังก์ และแกลมร็อกเท่ๆ ด้วยซาวนด์แตกต่างจากที่เคย หรือเพลงหนึ่งที่โดดเด่น อย่าง “วันเดอร์” (Wonder) เสียงร้องของโจนส์เหมือนบ่นๆ ไม่ได้ร้องเต็มเสียง แต่อาศัยโครงสร้างและส่วนผสมของเพลงที่ลงตัว ไดนามิกที่ลื่นไหล หวนหาอดีต หรือกำลังสงสัยความเป็นตัวเองที่เป็นอยู่ในทุกๆ วันนี้ แล้วต่อด้วย “สตัค อิน อะ รัท” (Stuck in a Rut) ด้วยรูปแบบฟังก์ๆ ก่อนจะจบด้วย “โชว์ มี ฮาว” (Show Me How) บัลลาดช้าๆ เน้นเปียโนและการร้องนำของโจนส์
ในยุคสมัยที่การออกอัลบั้มหรือการโหลดเพลงใหม่ๆ เป็นเรื่องง่ายดายขึ้น เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่า มีวงและเพลงที่น่าสนใจอีกมากมาย อย่างไรก็ตาม สำหรับงานชุดนี้ เมื่อพิจารณาทั้งอัลบั้มแล้ว เหมือนอย่างเคย
หากคุณมีคิวอัลบั้มที่อยากฟังยาวเหยียด ขอแนะนำให้คุณปล่อยชุดนี้ผ่านเลยไปก่อนก็ได้ แล้วค่อยไปตามเก็บเอาจากอัลบั้มรวมเพลงฮิตทีหลัง.
อัลบั้ม : คีพ คาล์ม แอนด์ แคร์รี ออน
ศิลปิน : สเตอริโอโฟนิกส์
แนวเพลง : บริทร็อก
ภาพรวม : งานเพลงร็อกที่ตัวอัลบั้มค่อนข้างเป็นสูตรสำเร็จไปสักหน่อย
ความเห็นสุดท้าย : ฟังได้ แต่ไม่พึงคาดหวังมากนัก
"อนันต์ ลือประดิษฐ์"