พรมแดนของโลกมายา - ผ่านมาแล้ว 40 ปี
อัลบั้มดีวีดี. สารคดีดนตรี Leonard Cohen/Live at the Isle of Wight 1970 สารคดีสะท้อนด้านมืดและเป็นรอยมลทินทางประวัติศาสตร์ของงานเทศกาลคอนเสิร์ตที่มีผู้คนมาอยู่รวมกัน ตั้งแคมป์ชมคอนเสิร์ต ว่ากันว่าถึง 6 แสนคน เวลา 5 วัน 5 คืนผ่านไปด้วยเหตุวุ่นวาย ไร้ระเบีย
Leonard Cohen ขึ้นเวทีเล่าเรื่องราวของเขาตอนอายุ 7 ขวบ พ่อของเขาพาไปดูละครสัตว์ เขาพูดถึงคนจุดไม้ขีดไฟแล้วเริ่มเล่นเพลง Diamonds In The Mine เสียงร้องเรียบ เนิบช้า เป็นบรรยากาศของการร่ายบทกวี แล้วเล่นเพลง Famous Blue Raincoat ต่อด้วย Bird On The Wire ร้องคลอกับกีตาร์ เหงาเช่นเคย สีหน้าของผู้ชมคนหนุ่มสาวเงียบขรึมและฉงน สภาพแวดล้อมค่อนข้างมืด แสงไฟสาดส่องอยู่แค่บนเวทีเท่านั้น เพลง One of Us Cannot Be Wrong ต่อด้วย The Stranger Song
พูดสั้นๆ ต่อด้วย Tonight Will Be Fine; Hey, That’s No Way To Say Goodbye คึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง Sing Another Song, Boys
ตัดเข้ามาสัมภาษณ์ Judy Collins ณ ปัจจุบัน (2009) พูดถึง Cohen และความเป็นมาของเพลง Suzanne เพลงที่เขาเขียนขึ้นในช่วงแรกๆ ที่ยังไม่มีชื่อเสียง ตอนเล่นเพลงเขากล่าวอุทิศให้แก่ Joan Baez กับวีรกรรมของเธอ แล้วตัดภาพเข้าสู่เธอในเหตุการณ์หลังเวที ช่วงเวลานั้นเธออายุยังไม่ถึง 30 ปี ขณะที่ Cohen อายุ 35 ปี เธอกำลังพูดคุยให้การศึกษาแก่กลุ่มเด็กวัยรุ่น ในปัญหาเรื่องการใช้ความรุนแรง แสดงให้เห็นวุฒิภาวะก่อนวัยของเธอ
ภาพตัดเข้าสู่การให้สัมภาษณ์ของเธอในช่วงวัยชรา เธอเล่าว่า ตอนนั้นเธอขอเล่นก่อน Jimi Hendrix เพราะเธอรู้ดีว่าเพลงของเธอมีโอกาสน้อยกว่าที่รั้วจะถูกพัง ภาพตัดเข้าสู่เวทีคอนเสิร์ต (เล่าเหตุการณ์ย้อนหลัง) เสียงดนตรีของ Jimi Hendrix ดังขึ้นมาวูบหนึ่ง แล้วถูกตัดไปเหมือนไม่ตั้งใจเปิดเผย เสียงประกาศบนเวทีว่ามีเหตุไฟไหม้บนเวที ถ้ามีนักดับเพลิงอยู่บริเวณนี้ขอให้มาช่วยเราดับไฟด้วย
Joan Baez ให้สัมภาษณ์ย้อนอดีตว่า “ยามใดที่ผู้คนคิดว่าเพลงเพลงหนึ่งทำให้เขาเกิดความรู้สึกร่วม Leonard คงจะพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เพลงไม่จำเป็นจะต้องสร้างความรู้สึกร่วมได้ทั้งหมด มันก็แค่ออกมาจากภายในจากตัวเขา เป็นเพียงแค่ครั้งคราวหรือสัมผัสด้านลึกอื่นๆ ของคนอื่น ฉันไม่แน่ใจว่ามันจะเวิร์ก แต่ฉันรู้ว่ามันเวิร์ก ฉันหมายถึงโดยลำพังของดนตรีนั้น ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้ เปลี่ยนแปลงโลกโดยปราศจากดนตรีอาจจะเป็นเรื่องน่าเบื่อจังสำหรับฉัน นั่นละ ความจริงนั้นศิลปะไม่อาจข้ามผ่านพรมแดนใดได้”
ภาพตัดเข้าสู่เวทีเล่นเพลง The Partisan บรรยากาศค่อนข้างเครียด เหงา ซึมเศร้า จบเพลงเดินเข้าหลังเวที กลับเข้ามาอีกครั้งเล่าถึงเพลงที่จะเล่น Encore กับชื่อหญิงสาว Nancy
“ปี 1961 เธอเข้าห้องน้ำแล้วยิงหัวตัวเองดับด้วยปืนพกของพี่ชาย” ทัศนะของเขาเกี่ยวกับการตัดสินใจของเธอ ผมอยากอุบเอาไว้ ใครอยากรู้ก็ไปหาดูหาฟังเอาเอง
แล้วเขาก็เล่นเพลง Seems So Long Ago, Nancy มันเป็นเพลงลาที่แสนเศร้า แถมด้วย So Long, Marianne ในช่วงให้เครดิตผู้ร่วมงาน
" วีระศักดิ์ สุนทรศรี"