มองผ่านเลนส์คม - เพลงสุดท้ายให้พ่อ | คมชัดลึก

 ก่อนหน้านั้นสักสองสามสัปดาห์ สลา คุณวุฒิ โทรมาเล่าให้ฟังว่า ระยะหลังต้องทิ้งห้องบันทึกเสียงมาเฝ้าอาการป่วยของ "พ่อ" ที่โรงพยาบาลอำนาจเจริญ

 เพราะเป็นครั้งสุดท้ายที่ลูกชายคนหนึ่ง จะต้องดูแลผู้บังเกิดเกล้า สลารู้ดีว่า เวลาแห่งความพลัดพรากใกล้เข้ามาแล้ว

 "อ้าย, พ่อผมเสียแล้ว.." เสียงจากปลายทางดังผ่านมือถือในวันนั้น
 ผมเดินไปที่ตู้หนังสือ หยิบหนังสือเล่มเล็กๆ ที่สลา และพี่น้องจัดพิมพ์ในวาระแห่งการรำลึกการจากของ "แม่ก้าน คุณวุฒิ" มาอ่านอีกครั้ง

 อ่านแล้วก็เข้าใจถึงความรักและความผูกพันของครอบครัวชาวนา ผู้มีเพียง "วิชาความรู้" มอบเป็นมรดกแก่ลูก

 ยิ่งได้อ่านบันทึกสุดท้ายชื่อ "ในเครื่องแบบคนจน ของคนชื่อพ่อ" ของสลา คุณวุฒิ ยิ่งเข้าใจถึงความรัก ความหวัง และความฝันของผู้ชายบ้านนอกคนหนึ่ง

 "ปี 2535 พรากชีวิตแม่ไปจากครอบครัวของเรา ไม่อยากเชื่อว่าในปีที่มีตัวเลขกลุ่มเก่า 2553 พวกเราต้องสูญเสียคุณพ่อไปอีกคน.."

 สลา ขึ้นต้นเรื่องด้วยตัวเลขของความบังเอิญ และเป็นตัวเลขของการสูญเสีย
 "ต่อไปนี้ คือสิ่งที่ ผม (สลา คุณวุฒิ) ได้รับรู้ ได้สัมผัส แก่นแท้ของหัวใจ ในเครื่องแบบคนจนของคนชื่อ บุญหลาย คุณวุฒิ พ่อและครูประจำวิชา "ทำให้สุด ขุดให้ถึง" ของสถาบันครอบครัวชาวนา ที่ใช้นามสกุลว่า "คุณวุฒิ" แห่งบ้านนาหมอม้า อ.เมือง จ.อำนาจเจริญ"

 ในระหว่างสลานั่งเฝ้าไข้อยู่ที่โรงพยาบาลอำนาจเจริญ เขาได้ทำในสิ่งที่ลูกชายพึงกระทำยามที่พ่อมีเวลาเหลืออยู่ไม่มาก

 "ผมตั้งใจจะเขียนเพลง ที่ตัวเองรู้สึกได้จากการมองดูพ่อ โดยขุดภาพจากความจำมาเป็นต้นทุนของจินตนาการ ตั้งชื่อเพลงที่เป็นเหมือนคำสอนของพ่อ"

 เพลงนั้นชื่อ "ลูกพ่ออย่าท้อเด้อ" ถ้าสลาเขียนจบ ก็ตั้งใจจะอ่านให้พ่อฟัง แต่เขายังเขียนไม่จบ และยังไม่ได้ทำอย่างที่คิด พ่อก็ลาจากไป

 หนึ่งบทที่เขียนได้ สลาบอกว่าเป็นภาพประจำสายตาที่ทุ่งนาเมื่อวัยเยาว์
 "...นั่งยองย่ออยู่บนตอ ข้างหัวคันนา ศอกค้างเข่ามือคีบกอกยา นั่นคือท่าประจำของพ่อ เครื่องแบบชาวนา เสื้อเปื้อนตมกางเกงมอซอ แต่ห่อหุ้มหัวใจพ่อ ให้แกร่งพอและท้อบ่เป็น.."

 ตอนท้ายของบทร่ำอาลัยชาวนาบ้านนาหมอม้าผู้ลาจาก สลาเขียนว่า 
 "ผมจะเขียนต่อให้จบ เพื่อแสดงความเคารพ และสดุดี ที่ชาตินี้มีพ่อชื่อ บุญหลาย คุณวุฒิ" 

 จึงขอส่งข่าวถึงผู้ที่รู้จักครอบครัว "คุณวุฒิ" ร่วมคารวะผู้จากไปครั้งสุดท้ายเวลา 16.00 น.วันพฤหัสบดีที่ 4 มีนาคม 2553 ในงานพระราชทานเพลิงศพ พ่อบุญหลาย คุณวุฒิ ณ ฌาปนสถานวัดบ้านด้ามพร้า อ.เมือง จ.อุบลราชธานี

 และในบรรทัดสุดท้าย ขอจบด้วยวรรคทองของสลา
 "ทุกภาระที่พ่อแบก ไม่มีคำว่าพร้อมเป็นต้นทุน ไม่เคยสมบูรณ์ แต่ก็ก้าวผ่าน เพราะความมุ่งมั่นที่ไม่เคยจางหาย"

"แคน สาริกา"