คมเคียวคมปากกา - คมคอมพิวเตอร์ | คมชัดลึก

 ร่วมสิบปีแล้ว ผมริใช้คอมพิวเตอร์ส่วนตัว จากส่งต้นฉบับทางจดหมาย นั่งรถเมล์ไปส่งเอง หรือส่งทาง “แฟกซ์”  จนกลายเป็นต้องส่งทาง “แอทแทชไฟล์”  ประเภทไม่ให้กองบรรณาธิการต้องไปพิมพ์ต้นฉบับใหม่  ที่อาจผิดๆ ถูกๆ หลายเงื่อนไข หลายกรณี

 แต่ก็นั่นแหละ การ “แนบไฟล์” แม้เป็นไปตามเจตจำนงผู้เขียน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า จะไม่มีผิดพลาดเลย  บางทีเจ้าของต้นฉบับเองก็ผิดพลาด แล้วฝ่ายพิสูจน์อักษรเชื่อใจ ไม่ได้แก้ไขให้ หรือบางทีก็อาจผิดพลาดระหว่างกระบวนการจัดหน้า เมื่อมีการ “แปลงไฟล์” ตัดต่อถ้อยคำ เปลี่ยนย่อหน้า วรรคตอน ตัวเลข ตัวอักษรไทย-อังกฤษ  เรื่องพรรค์นี้ ยิ่งสะดวกทันสมัย ยิ่งต้องละเอียดอ่อน ขนาดเขียนแล้วอ่านแล้วอ่านอีก ยังพลาดได้

 มีประสบการณ์เฉิ่มๆ เชยๆ น่าอับอายขายหน้าอยู่ครั้งหนึ่ง ก็ตอนเริ่มริ “เล่นอีเมล” นั่นแหละ  ร่วมสิบปีแล้ว  ตอนนั้นเพื่อนสนิทคนหนึ่งสมัครเข้าเป็นสมาชิก “ยะฮู” ให้  เริ่มรู้จัก “คลิก” ตามสมควร พร้อมกันนั้นเพื่อนก็สอนวิธี “แนบไฟล์” โดยยกตัวอย่างทำให้ดูเห็นๆ

 หลายปีต่อมา เพื่อนมีภารกิจต้องไปทำงานและใช้ชีวิตต่างแดน ว่างก็ส่งจดหมายทักทายกันบ้าง ส่วนผมยังพยายามทดลองเรียนรู้ “แนบไฟล์” ไปในตัว มีอยู่ครั้งหนึ่ง ด้วยความไม่รอบคอบ และคิดว่า “แนบไฟล์” เป็นเรื่องเล่นๆ จึงเขียนจดหมายถึงเพื่อนแล้วทดลอง “แนบไฟล์” ไปด้วย ครั้นพอเปิดดูรายชื่อ “ไฟล์” ต่างๆ เท่าที่มี พบที่ตั้งชื่อไว้ว่า “ปากกา”  ด้วยนั่งอยู่ในร้าน “อินเทอร์เน็ตคาเฟ่” จึงรีบร้อน “คลิกไฟล์” ดังกล่าวแนบไปด้วย  ปรากฏเพื่อนคนนั้นไม่ตอบกลับมาเลยเป็นปี ได้พบและพูดคุยกันอีกครั้ง เพื่อนถามว่า มีปัญหาอะไรกันถึงขนาดนั้นหรือ?

 ผมงง...ก่อนจะถึงบางพลัด  บางอ้อ  บางเอ๋อ...เมื่อนึกขึ้นได้จากคำพูดของเพื่อน “ไฟล์ปากกา” ที่ผมแนบไปให้นั้น เป็นโคลงลามกจกเปรต เสียดสีเรื่องชายๆ หญิงๆ นี่แหละ  ผมจำและจดจากนักเขียนอาวุโสท่านหนึ่ง ปัจจุบันผมลืม และมันถูกลบหายไปแล้วตอน “ไวรัส” ยึดเครื่อง

 ครับ เรื่องของเรื่องที่น่าจะเป็นเรื่องอย่างยิ่งก็คือ เพื่อนของผมคนนั้นเป็นสุภาพสตรี...
 
 ให้ตายเถอะ...ผมแทบจะก้มลงกราบเธอ ขอโทษขอโพยยกใหญ่ ยืนยันว่า ไม่ได้เจตนาส่งโคลงนั้นให้เธอจริงๆ แค่ฝึกหัด “เล่นเน็ต” และสะเพร่าในการ “แนบไฟล์” เท่านั้น 

 โอ้...พระเจ้ายังเมตตาปรานี เธอเชื่อในความซื่อเซ่อของผม เธอว่า ตอนแรกรู้สึกโกรธ แต่พอนึกถึงลูกนกลูกกาตาดำๆ ผู้ไม่ประสีประสา “คอมพิวเตอร์” เธอก็ให้อภัย และปัจจุบันเรายังเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนเดิม โดยว่างๆ เราก็ส่งข่าวสารดีๆ หรือรูปภาพดีๆ สู่กันทางการ “แนบไฟล์”  โดยที่ผมถือเป็นบทเรียนว่า  ก่อน “คลิก” ส่งอะไรถึงใคร  ต้องเลือกแล้วเลือกอีก ดูแล้วดูอีก อ่านแล้วอ่านอีก อย่าเผลอส่งอะไรแบบ “จดหมายผิดซอง” ไปถึงใครอีกเป็นอันขาด

 วันก่อน ได้รับโทรศัพท์จาก วสุ ห้าวหาญ นักแต่งเพลงลูกทุ่งเขย่ากรุง เขาถามว่าผมส่ง “อีเมล” ไปถึงเขาหรือเปล่าที่ว่า  “I SEND A HOT VIDEO TO YOU” 

 ผมก็ร้องอ๋อ...เพราะเริ่มรู้เท่าทัน “ขยะ” อะไรพวกนี้แล้ว ผมเองก็ได้รับจากวสุและเพื่อนหลายคนที่คุ้นชื่อเหมือนกัน ได้รับแล้วก็ลบทิ้ง เพราะไม่ชอบซอกแซกอะไรนัก เคยเปิดดูครั้งหนึ่ง เห็นรูปโป๊เล็กๆ พร้อมบอกให้กด “GO”  แต่ขี้เกียจ เลยลบไป หลังจากนั้นก็มีชื่อเพื่อนคนนั้นคนนี้ส่งอะไรแบบนี้มาให้บ่อยๆ และเพื่อนหลายคนก็โทรศัพท์มาถามแบบวสุนั่นแหละ เพราะเขาไม่รู้เรื่อง และเข้าใจว่าผมอาจเป็นคนจิตใจเร่าร้อนส่ง “A HOT VIDEO” ไปให้เขา 

 เปล่าเลย...ผมนี่ตัวโง่เรื่องนี้สุดๆ คนหนึ่งเลยแหละครับ แค่พอใช้ทำงานได้บ้างเท่านั้น 
 วันนั้น ผมบอกวสุไป เจออะไรแบบนี้อีก ลบทิ้งได้เลย ไม่ต้องเสียเวลาเปิด และชื่อของวสุก็จะไปปรากฏใน “อีเมล” ของเพื่อนคนอื่นอีก เป็น “จดหมายลูกโซ่” ที่เราไม่รู้เรื่องด้วยเลย

 แปลกดี...บางที ชื่อผมคงไปเคาะประตูหัวใจใครต่อใครแบบ “A HOT VIDEO” ไว้ไม่น้อย  อันนี้ผมเองก็ไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไรดอกครับ  วานผู้รู้ช่วยแถลงทีเถิด...

 ไหนๆ ก็ไหนๆ  ศุกร์หน้าจะหยิบอะไรพวกนี้มาเล่าอีก...อาจแบบ ฮ่าๆ บ้าง  แบบ ฮือๆ บ้าง!

" ไพวรินทร์ ขาวงาม"