มองผ่านเลนส์คม - "คอนเสิร์ต" | คมชัดลึก

  ไม่ใช่เฉพาะหน้าที่การงานอย่างเดียว ทว่า เป็นความรักชอบกับอารมณ์แบบชิลๆ ได้เดินทาง ได้แวะ ได้เห็นความสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้า ได้ชิมอาหารต่างถิ่น และเห็นวิถีชีวิตของชาวบ้าน

 เป็นความรื่นรมย์ก่อนจะนั่งลงฟังดนตรีในบรรยากาศสบายๆ หนีความวุ่ยวาย และความแออัดจากอินดอร์ในเมือง ซึ่งมีไม่กี่ที่ที่นัดไปยัดทะนานกันในนั้น

 สัปดาห์นี้ ก็ได้ข้ามน้ำข้ามทะเลไปเกาะเสม็ด ร่วมบรรยากาศ "เสม็ดอินเลิฟ" ของผู้จัดหน้าใหม่ "ปอ" ญาณกร อภิราชกมล และ "โย" ภุชงค์ วิบุญวิริยะวงศ์ สองผู้บริหารจาก "บูส แบงกอก"

 ทำให้วันหยุดมีความหมาย อย่างน้อยก็มี "ที่ไป" สำหรับใครหลายคน
 นอกจากฟังเพลงรัก-ไม่รักแล้ว ยังได้ร่วมอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมเล็กๆ พอเป็นพิธี กับการปลูกปะการังเขากวางลงน้ำ

 รายรอบบริเวณงานก็จัดซุ้ม ออกร้าน กิ๊บๆ เก๋ๆ น่ารัก ให้พอเดินเล่นเรื่อยๆ รับลมทะเล

 แถมช่วงเที่ยงคืนยังมีเคานท์ดาวน์ นับเวลาเพื่อเข้าสู่วันแห่งความรัก จุดพลุด้วย ยังนึกว่าเขาจะให้ร่วมฉลองวันตรุษจีนไปด้วย (ฮา)  

 งานนี้ภาพรวมโอเค (แม้อาหารจะราคาจานละ 50 บาท... ก็ยังพอเข้าใจได้ เพราะต้องข้ามฝั่งมา) ฟังเจ้าภาพบอกว่าจัดเตรียมสถานที่ และการเดินทางไว้พร้อมสรรพ รวมทั้งระบบรักษาความปลอดภัยอย่างดีที่สุด...

 แต่ทว่า อาจจะลืมไปบางอย่าง ซึ่งสำคัญมาก 
 เรื่อง "ห้องน้ำ" ความสะดวกหนึ่งเดียว ที่มักเป็นปัญหาคลาสสิกของทุกงาน
 ว่ากันว่า ถ้าจะวัดว่าคอนเสิร์ตไหนเพอร์เฟกท์หรือไม่ ให้ดูกันที่ความพร้อมของ "ห้องส้วม"

 จุดบริการห้องน้ำที่จัดไว้ มองไม่เห็นว่าตั้งอยู่ตรงไหน แต่ที่แน่ๆ คือห้องน้ำของเอกชนที่ใกล้งานที่สุด แต่ก็ยังต้องเข้าคิวต่อแถวกันยาวเหยียด

 ค่าปล่อยทุกข์ครั้งละ 10 บาท ต่อคนต่อครั้ง มันโหดไม่ใช่เล่น คนที่ดื่ม กิน ตลอดทั้งคืน จ่ายเบาะๆ ไม่ต่ำกว่า 150 บาท (คนหลักหมื่น คืนเดียว ร้านนี้คงรวยเละ!)

 นี่เล่าถึงเห็นชายฉกรรจ์ ยืนถกกางเกงแอ่นหน้าออกนอกชายหาด เพื่อปลดปล่อยเหมือนกัน...ผิดแต่ไม่ต้องชำระเงินให้ใคร

 เหมือนมุก "เหยี่ยว-อึ" ของป๋าเทพ ที่เล่นบนเวทีไม่มีผิด
 นึกถึงเด็กๆ เช้านี้จะเล่นน้ำกันยังไง
 คิดเล่นๆ ถึงเจ้าปะการังน้อย ที่เพิ่งถูกจุ่มลงไป จะแปลกที่ผิดกลิ่นจนสำลักหรือเปล่าไม่รู้

 หยิกนิดสะกิดหน่อย คงไม่ว่ากัน เพราะจัดเป็นครั้งแรก แต่ถ้าจะมีเป็นครั้งที่ 2-3 อีก ก็หวังว่าจะได้ปรับปรุงให้เริ่ดกว่านี้

 ก่อนหน้านี้ เมืองนอก เขานิยมเล่นดนตรีกันนอกเมือง แต่ก็พบปัญหาเรื่องมลพิษ จากรถราและขยะ รวมถึงการทำลายสิ่งแวดล้อม  ชาวบ้านเองก็หนวกหูแทบไม่ได้หลับได้นอน ท้ายที่สุด ก็หันมาจัดในเมืองเหมือนเดิม 

 บ้านเรายังไม่เจอปัญหาแบบนั้น ยังคงซึมซับความสุขร่วมกับธรรมชาติได้ ขอเพียงตั้งหลักว่ารบกวนให้น้อยที่สุด และทะนุถนอมเขาให้มากที่สุด ก็น่าจะแฮปปี้กันทุกฝ่าย  

 หวังว่าคงได้เจอกันในงาน "เสม็ดอินเลิฟ" ในปีหน้า (พร้อมห้องน้ำที่เพียงพอ)

"นันทพร ไวศยะสุวรรณ์"