ตรวจสุขภาพแบรนด์หนัง วาเลนไทน์เกี่ยวก้อยตรุษจีน | คมชัดลึก

  วิธีคิดแบบนี้ใช้หลักของพวก season marketing หรือเอาฤดูกาลมาเชื่อมกับสินค้า แต่ระยะหลัง 3 ปีมานี้ หนังที่คิดแบบนี้ไม่ค่อยกำไร และบางเรื่องถึงขั้น “เจ๊งสนิท” ซึ่งไม่ใช่เรื่องงงแบบ “ไก่ตาแตก” อะไร เพราะเรารู้ๆ กันอยู่แล้วว่า แม้จะเล่นกับฤดูกาลตอนนั้น แต่สินค้าจะต้องแข็งแรงด้วย ไม่ใช่ของที่จะขายอ่อนปวกเปียกแล้ว ตัวฤดูกาลที่หนาวโรแมนติกจะพาไปไหว

 อย่างไรก็ตาม สุดสัปดาห์นี้ การจัดโปรแกรมของหนังแทบทุกเรื่อง กลับมาใช้วิธีคิดแบบนี้อีกครั้งหนึ่ง ที่น่าสนใจก็คือ มันเป็นการปะทะกันทางวัฒนธรรม แย่งพื้นที่กันทางวันสำคัญวันแห่งความรัก กับวันขึ้นปีใหม่ของชาวจีน (หรือนัยหนึ่ง ตะวันตกเจอกับเอเชีย)

 Valentine’s day หนังฝรั่งมากับหนังไทยชื่อเหมือนกัน (ที่ฉายไปก่อนเล็กน้อย) อย่าง My Valentine ที่น่าจะมีคนดูสับสนจำหนังผิดไปดูกันคนละเรื่องอยู่บ้าง (ซึ่งเคยเกิดขึ้นบ่อยๆ) อีกสองเรื่องคือ Air Doll กับ “ขงจื๊อ” ซึ่งเป็นสินค้าคนละตลาด เป็นหนังคนละกลุ่ม ภายใต้ชายคาของสหมงคลฟิล์มทั้งคู่

 ผมอวยพรให้หนังทุกเรื่องได้เงิน แต่ในใจยังมีคำถามว่า มันคงไม่ใช่รายได้แบบมากมายอะไร เพราะหนัง 4 เรื่องนี้เป็นสินค้าและแบรนด์ขนาดกลาง และถ้าพูดแบบให้ดูจริงจังอีกนิดก็คือ หนังที่ผมชอบสุดอย่าง Air Doll ก็คงเป็นหนังที่ทำรายได้น้อยสุดของทั้งหมด ทั้งด้วยทางและด้วยแพ็กเกจจิ้งของสินค้า

 ส่วนหนังที่มีชื่อเหมือนกัน อย่าง Valentine’s day กับ My Valentine นั้น จริตของชนชั้นกลางคงจะเลือกเรื่องแรกมากกว่าเรื่องหลัง เพราะเรื่องแรกเด่นกว่าด้วยชื่อชั้นและแนวทางของ anthology (หนังสั้นที่มีหลายๆ เรื่อง) ซึ่งบูมขึ้นมาตั้งแต่ปี 2003 แต่ก็อย่าไปเทียบชั้นกับ Paris, I Love You หรือ love Actually เลย มันคนละเกรด

 หนังไทยอย่าง My Valentine ที่ชิงฉายก่อนไม่กี่วันนั้น อาจจะได้คนดูจากเด็กที่เล็กลงไป แต่ถ้าจะมีอะไรที่เป็นแต้มต่อนิดน้อย มันก็คือชื่อเรื่องที่เล่นกับจิตใต้สำนึกของคน แต่บอกก่อนว่า เป็นแต้มต่อที่ไม่ใช่คะแนนนับได้ เพราะคนดูจะมองสินค้าก่อน มีหลายครั้งที่หนังซึ่งพยายามจะก๊อบปี้ความสำเร็จกัน ก็เจ๊งไปเพราะคนดูรู้ทัน (“เฟรนด์ชิพ” เจ๊งเพราะพยายามจะเป็น “รักแห่งสยาม” และ “รูมเมท” ตายสนิท เพราะอยากจะเป็น “เพื่อนสนิท”)

 สามเรื่องที่เราพูดถึงกันมาทั้งหมดนั้น ล้วนอยู่ในกลุ่ม “หนังรัก” แม้ว่า Air Doll จะเป็นหนังรักถึงขั้นลึกซึ้ง มีคำถามถึง “ชีวิต” ลุ่มลึกไปถึงปรัชญา แถมวิพากษ์วิจารณ์ความเป็นคนกับความเป็นหุ่นยนต์ (ตุ๊กตา)

 แต่อีกเรื่องหนึ่งที่น่ามองเข้าไปก็คือ หนังจีน “ขงจื๊อ” ซึ่งชัดเจนว่า ต้องการคนดูซึ่งเป็นคนไทยเชื้อสายจีน ซึ่งตรุษจีนก่อนหน้านี้หลายปี มักมีหนังเกี่ยวกับเฉินหลงมาจากค่ายนี้ มันก็มองว่า เมื่อมาเป็นหนังจีนที่มีคอนเซ็ปต์ชัดเจน มีจุดขายเด่นชัดว่าต้องการใครดู แถมมีโจวเหวินฟะมาแสดงนำนั้น มันจะเวิร์กหรือไม่

 ขงจื๊อนั้นมองได้หลายมุมมาก และไม่สามารถจะฟันธงได้ว่า คนดูจะต้อนรับอย่างไร มันไม่เหมือนกับ Air Doll ที่เป็นหนังดีแน่ๆ และจะไม่ได้เงินแน่ๆ อีกเหมือนกัน (ซึ่งเจ้าของหนังก็คงไม่ได้คาดหวังอะไรมาก)

 ขงจื๊อนั้น พร้อมจะออกได้ทุกหน้า เป็นไพ่สามหน้า และถ้าอารมณ์ของคนจีนเกิดจะดูขึ้นมา มันก็เป็นหนังเรื่องนี้เรื่องแรก เหมือนที่คนหนุ่มสาวคงจะเลือกดู Valentine Day นั่นเอง

 ส่วนหนังตลก  My One and Only ที่มี เรเน เซลวีเกอร์ มาแสดงนำ โดยย้อนกลับไปในยุค 50 นั้น อาการน่าจะเพียบอยู่ ไม่ต่างกับหนังอย่าง The Wolfman ที่แม้จะไม่เชื่อมโยงอะไรกับฤดูกาลแล้ว ตัวนักแสดงของทั้งสองเรื่อง ไม่ถือว่าอยู่ในช่วง “งานเข้า”

 หนังก็ไม่ต่างอะไรจากสินค้า และค่ายหนังก็เหมือนแบรนด์อย่างหนึ่ง อย่าถือสาที่สุดสัปดาห์นี้ ผมมานั่งพูดคุยเกี่ยวกับหนัง 5-6 เรื่อง โดยใช้ประสบการณ์ส่วนตัวบอกเล่าแง่มุม และความน่าจะเป็น

 เขียนถึงตรงนี้ ผู้อ่าน นสพ.คม ชัด ลึก คงมีคำถามว่าตัวผู้เขียนดูเรื่องไหน หรือถ้าไปดูกับแฟน จะดูเรื่องอะไร โดยความจริง ผมไปดูมาหลายเรื่องแล้ว แต่ถ้ามีคนถามแบบนี้ ผมจะตอบแบบตรงไปตรงมาว่า Valentine’s Day กับ Air Doll

 ส่วนจะเป็นเรื่องไหนนั้น อยู่ที่คนรักคุณ เป็นสาวแบบไหน
 เป็นผู้หญิงแบบศิลปินนักคิด หรือเป็นสาวออฟฟิศแบบผู้หญิงปกติ
 แต่เป็นสาวแบบไหน ไม่ควรควงเธอไปดู The Wolfman หรือ ขงจื๊อ ผมว่า

 ใช้ sense หน่อยนะครับ ถ้าจะควงสาวไปดูหนัง อย่าให้เหมือนเพื่อนผม ชอบพาแฟนไปดูหนังสงครามและหนังรบ

 รบในสมรภูมิด้วยนะครับ ไม่ใช่รบกันบนเตียง

"นันทขว้าง สิรสุนทร"
[email protected]