
มองผ่านเลนส์คม-ทีวีพันช่อง
มหกรรม"โลกไร้เสา" เมื่อวันหยุดสุดสัปดาห์ ผ่านไปแล้วด้วยความคึกคัก และเชื่อว่า คนเมืองหลวงคงจะรู้จัก "ทีวีดาวเทียม" มากขึ้น
อย่างที่เคยเขียนไว้ในคอลัมน์นี้ทีวีดาวเทียมกับคนชนบท ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่!
เมื่อสัปดาห์ก่อนโน้นมีโอกาสไปเยี่ยมกัลยาณมิตรแถวชายแดนไทย-กัมพูชาด้านอ.ขุนหาญ จ.ศรีสะเกษ ผ่านหมู่บ้านย่านตำบลพบว่า มันเป็นโลกไร้เสาจริงๆ
ไปหมู่บ้านไหนพบเห็นแต่จานดำและอุดมไปด้วยป้ายโฆษณารับติดตั้งจานดาวเทียมในราคาถูกแสนถูก
ชาวบ้านเล่าให้ฟังว่าสามสี่ปีที่แล้ว จานดาวเทียมเป็นสัญลักษณ์บ้านคนมีฐานะ หรือ "บ้านเขยฝรั่ง"
"อย่าปล่อยให้ผัวฝรั่งเหงา ติดจานดาวเทียมให้เพิ่นเบิ่ง..."
สปอตโฆษณาทางวิทยุชุมชนแถวภาคอีสานเมื่อหลายปีก่อนสะท้อนภาพการตลาดจานดาวเทียมในบ้านนอกยุคแรกๆ
ปีที่แล้วจานดาวเทียมราคาถูกลง ชาวบ้านจึงล้มเสาก้างปลา หันมาติดจานแทน และคนขายจานสารพัดสี ก็ไม่ต้องพึ่งพาตลาดเขยฝรั่ง
อิทธิพลทีวีสีแดง-สีเหลืองมีส่วนกระตุ้นยอดขาย ทั้งในเขตตัวอำเภอ ตลอดจนเขตบ้านไร่ชายเขา
จะอย่างไรก็ตามไม่ว่าจะเกิดแรงจูงใจจากสิ่งใด ในอนาคตคนไทยจะได้ดู "ทีวีพันช่อง" อย่างแน่นอน
วันก่อนในเวทีอภิปรายเรื่องอนาคตอุตสาหกรรมโทรทัศน์ไทยในยุคทีวีหนึ่งพันช่อง อดิศักดิ์ลิมปรุ่งพัฒนกิจ กรรมการอำนวยการเอ็นบีซี ให้ข้อมูลว่า 5 ปีที่ผ่านมา ช่องทีวีดาวเทียม และช่องรายการผ่านเคเบิลทีวี ซึ่งเป็นคอนเทนท์รายการไทยมีประมาณ 50 ช่อง
โดยเฉพาะช่วง2 ปี หลังการประกาศใช้ พ.ร.บ.การประกอบกิจการฯ ปี 2551 ที่กำหนดให้หน่วยงาน กทช. โดยคณะอนุกรรมการฯ ออกใบอนุญาตชั่วคราวให้กิจการเคเบิลทีวี ทำให้มีช่องทีวีดาวเทียมเกิดขึ้นจำนวนมาก
เดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ที่ผ่านมามีการประกาศตัวเปิดช่องทีวีดาวเทียมไปแล้ว 25 ช่อง
อุตสาหกรรมทีวีไทยจะได้เห็นทีวีหนึ่งพันช่องแน่นอน
ขณะที่ จำนรรค์ ศิริตัน นายกสมาพันธ์สมาคมวิชาชีพวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ มองว่า ธุรกิจทีวีดาวเทียม-เคเบิลกำลังเข้าสู่สภาพการแข่งขันรุนแรง
หากไม่มีคอนเทนท์ที่ดีจะกลายเป็นช่องรายการ ขยะ ไร้คุณภาพ
ทีวีดาวเทียมกำลังเข้าสู่การแข่งขันในทะเลเลือด ไม่อยากให้ผู้ประกอบการใจร้อนลงทุน ถ้ามีคอนเทนท์คุณภาพเชื่อว่าอยู่รอดได้ในทุกช่องทาง
เป็นน้ำเสียงที่แสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใยซึ่งในความจริงวันนี้ที่จอดาวเทียม มันก็เป็นเช่นนั้น
เท่าที่ติดตามชมช่องทีวีดาวเทียมพบว่ากลุ่มผู้ประกอบการจำนวนหนึ่ง ที่ได้รับใบอนุญาตจากประเทศเพื่อนบ้าน มักจัดรายการประเภท "ทีวีขยะ" มุ่งการขายสินค้าเป็นหลัก
ที่สำคัญสินค้าประเภทยาหรืออาหารเสริม (ทั้งเสริมคนและเสริมพืช) ซึ่งไม่มีใครทราบว่า ผ่านการรับรองจาก อย.จริงหรือไม่
มีบางมุมมองที่เห็นว่าปล่อยมันไปเถอะ เมื่อการแข่งขันเปิดกว้าง รายการขยะๆ ก็อยู่ไม่ได้เองแหละ
แต่เหตุที่เราปล่อยให้มันเป็นตามธรรมชาติมิใช่หรือ จึงก่อให้เกิด "แชร์ลูกโซ่" สายพันธุ์ใหม่ และชาวบ้านร้านถิ่นสูญเสียเงินทองไปเท่าไหร่
ส่วนผู้บริหารบริษัทรายนั้นเสมือนล้มบนฟูก เพราะอาศัยคดีความล้มโต๊ะแชร์เถื่อน!
ขอเรียกร้องให้สมาคมโทรทัศน์ดาวเทียมฯช่วยเรียกร้องให้เพื่อนสมาชิกผลิตรายการคุณภาพ และคำนึงถึงผู้บริโภคบ้าง
อย่าให้พวกฟรีทีวีปรามาสว่าคอนเทนท์ทีวีดาวเทียมมีแต่ขยะล้นช่อง!
แคน สาริกา



