“บิ๊ก เมาเท่น”มันใหญ่มาก..สมชื่อ…ไม่เสียยี่ห้อ “ป๋าเต็ด” | คมชัดลึก

 สมราคาคุย เพราะนอกจากจะมีศิลปินกว่า 50 ชีวิตมาร่วมกันบรรเลง ผ่าน 6 เวทีแบบเกือบ 48 ชั่วโมง ซึ่งเริ่มเปิดเวทีในเวลาบ่ายสามโมง ยาวไปถึงหกโมงเช้า สงกรานต์ เตชะณรงค์ เจ้าของพื้นที่โบนันซ่า ยังถางหญ้าเปิดพื้นที่เพิ่มให้ใหญ่โตกว่าทุกคอนเสิร์ตที่เคยจัดมา สมดังที่ป๋าเต็ดต้องการ ให้เปรียบเสมือนการเริ่มต้นของเทศกาลดนตรียักษ์ใหญ่ของโลกอย่าง กลาสตันเบอรี่ พื้นที่ใหญ่แค่ไหน...เรียกว่าถูกแซวขำๆ ว่าให้เปลี่ยนคอนเซ็ปต์เป็น มัน...ใหญ่...เกิ๊น, มัน..ใหญ่...ไป กันเลยทีเดียว

 ในส่วนของการแสดง แต่ละเวทีถูกจัดแบ่งตามทิศทางแนวเพลง โดยในช่วงเย็น ถึงตีสอง จะแบ่งการแสดงออกเป็น 3 เวที เริ่มจากเวที ฟอร์เรสท์ สเตจ ซึ่งจะรวมเหล่าศิลปินร็อก ป๊อปร็อก รวมไปถึงเพลงที่มีจังหวะหน่อย อย่าง ฟลัวร์ โปเตโต้ บิ๊กแอสส์ กรู๊ฟไรเดอร์ส เดอะ ริชแมนทอย โมเดิร์นด็อก สครับบ์ แคลช บอดี้สแลม ฯลฯ

 เวที เมาเท่น สเตจ จะเป็นเพลงที่มีจังหวะกลาง ฟังชิลๆ และเร็กเก้ สกา อย่าง เครสเซนโด แสตมป์ เท็ดดี้สกาแบนด์ ลุลา จุ๋ยจุ๋ยส์ วงมายด์ ลิปตา ทีโบน ฯลฯ และเวที ดิสทริคท์ 9 ซึ่งจะเป็นแหล่งรวมของศิลปินนอกกระแส มีคนฟังเฉพาะกลุ่ม อย่าง มัสคีเทียร์ส โอเวอร์มี 25 hours แบร์กาเด้นท์ โนมอร์เทีย เรดทเวนตี้ เคลียร์ อีโบล่า ฯลฯ

 และเมื่อทั้งสามเวทีปิดการแสดงลงในเวลาตีสอง ผับกลางแจ้งอีก 4 จุด ก็เปิดตัวทันที เริ่มจาก โอวี่ ผับ (อีแต๋น) ซึ่งจะมีเหล่าศิลปินอินดี้อย่าง บุดดิสท์ฮอลิเดย์ จีน มหาสมุทร เป้ อารักษ์ สไตลิสต์นันเซนท์ส เป็นต้น ต่อด้วย เอ็กซ์ ผับ (ใช้พื้นที่เดียวกับเวทีดิสทริคท์ 9) ก็จะเป็นพื้นที่ของศิลปินอินดี้เช่นเดียวกัน อย่าง เลม่อนซุป ญารินดา กริซซี่คาเฟ่ ภูมิจิตร ฯลฯ

 ต่อด้วย เซอร์คัส ผับ ในบรรยากาศชิลๆ ฟังสบาย จาก ใหญ่และฝน โมโนโทน บอล จารุลักษณ์และกิรตรา พริงกี้ กรู๊ฟ คิทช์แคท ฯลฯ และสุดท้าย แดนซ์ อารีน่า ของคอเพลงอิเล็กทรอนิกส์ที่ได้ ฟ้าใหม่ ดำรงชัยธรรม มาควบคุมการผลิต รวมเอาเหล่าดีเจ ไล่มาตั้งแต่ ดีเจ Aly&Fila ดีเจอันดับ 22 ของโลก บินลัดฟ้ามามิกซ์ให้ดูกันสดๆ “ดีเจโดม” ปกรณ์ ลัม ดีเจตุล อพาร์ตเมนตืคุณป้า ดีเจ Pxycho Unkle ฯลฯ

 นอกจากในส่วนของโชว์บนเวทีแล้ว บริเวณงานยังจัดโซนออกร้านขายของเก๋ๆ เรียกชื่อตามแหล่งแฟชั่นในกรุงเทพฯ รวมไปถึงโซนของกิน และโซนเกมขนาดย่อม

 ภาพรวมของการจัดงาน เรียกว่าสมกับที่ใช้เวลาวางแผนมาถึง 1 ปี ไม่รวมกับแนวคิดที่มีในหัวสมองของป๋าเต็ดมาอย่างยาวนาน ที่อยากจะจัดเทศกาลดนตรีที่เป็นเทศกาลดนตรีจริงๆ แม้จะยังออกมาไม่สมบูรณ์เต็มร้อย แต่ก็ถือว่าเดินก้าวล้ำไปกว่าผู้จัดรายอื่นๆ

 การใส่ใจให้รายละเอียดสิ่งเล็กๆ น้อยๆ อย่างการแยกสีสายรัดข้อมือ สำหรับเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี เพื่อแสดงว่าไม่สามารถซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ภายในงานได้ การตั้งสนนราคาบัตรที่ไม่สูงเว่อร์ ราคาเต็นท์ที่พักภายในงานที่ย่อมเยา ไม่เว้นแม้แต่การเปิดเส้นทางเดินรถทัวร์เฉพาะกิจให้แก่ผู้ที่ไม่รถยนต์ส่วนตัวได้มีโอกาสมาเทศกาลดนตรีที่มาตั้งอยู่กลางหุบเขา ซึ่งทุกอย่างเปิดขายก่อนวันจริงผ่านระบบออนไลน์ เป็นการสะท้อนถึงความตั้งใจพยายามจะให้งานออกมาครบทุกรายละเอียด

 ในเรื่องสิ่งอำนวยความสะดวก แม้จะพยายามเตรียมการไว้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องห้องน้ำที่เพิ่มมาถึง 400 ห้องแต่ก็ยังมีบางจุดติดขัด รถรับส่งจากลานจอดรถ และภายในงานที่มีบริเวณกว้างนั้นน้อยเกินไป แต่ก็ถือว่าเป็นจุดเล็กน้อยเท่านั้น

 เช่นเดียวกับศิลปินที่มาโชว์ ยังคงจำกัดกลุ่ม จำกัดแนวไปบ้าง หากเพิ่มให้หลากหลาย สามารถเลือกชมได้มากกว่านี้ มีเวทีศิลปินป๊อป มีเวทีให้ศิลปินแจ๊ส อีซี่ลิสเซนนิ่ง รวมถึงสร้างบรรยากาศภายในงานให้เสมือนถนนคนเดินเปิดกว้างให้ศิลปะดนตรีอื่นๆ แสดงตามทางก็เข้าท่าดีเหมือนกัน

 เอาเป็นว่า...ปีแรกทำได้ขนาดนี้ต้องยกนิ้วให้เป็นเด็กหน้าห้อง ไม่เสียชื่อยี่ห้อป๋าแล้วล่ะ...แต่ปีหน้าที่วางไว้ อย่าลืมคิดเผื่อด้วยนะ กระแสดีขนาดนี้ คนแห่มาเพิ่ม เตรียมตั้งรับให้ทันล่ะ แบบว่าเดี๋ยวจะเสียท่ากลายเป็นปัญหาบานปลายเหมือนบางเทศกาลดนตรีที่เขาเคยจัดที่นี่จนเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตมาแล้ว...อิอิ..