มองผ่านเลนส์คม - พฤติกรรมพึงประสงค์ | คมชัดลึก

  นอกจากแสดงอารมณ์อิจฉาริษยากับบีบน้ำตาร้องไห้สงสารตัวเอง เพื่อบังคับคนอื่นให้เห็นใจและช่วยเหลือได้สักพัก ก็มีเหตุให้ร่วมวงสนทนากับคณะที่กำลังคิดจะทำละครเด็กเสนอทีวี

 ชื่นใจในเจตนาดีของคณะทำงาน แต่ฟังโครงเรื่องคร่าวๆ แล้วขออึ้ง 1 วินาที

 คนทำละครเด็กทางทีวีส่วนมากมักคิดคล้ายๆ กันว่า ละครดีสำหรับเด็กคือละครสั่งสอนเด็กให้เป็นคนดี

 ประเภทเด็กเอ๋ยเด็กดี เจ้า ‘จงทำ’ เช่นนี้และเช่นนั้น หาไม่เจ้าจะได้ชื่อว่าเด็กเลว

 เด็กดีของไทยมักเป็นเด็กชายหล่อเหลาหรือเด็กหญิงสวยงามเรียบร้อยน่ารักน่าเอ็นดู ช่างประจบประแจงผู้ใหญ่ (และอาจจะขี้ฟ้อง) ไม่เช่นนั้นก็แก่แดดแบบฉลาดเอาตัวรอดคนเดียวอย่างศรีธนญชัย หรือแบบจริตหกตกแต่งเกินจริง

 เพื่อนร่วมวงสนทนาคนหนึ่งถามว่า อะไรคือพฤติกรรมพึงประสงค์ของเยาวชนไทยที่ละครทีวีไทยควรมีส่วนเสริมสร้างและสนับสนุน 

 เพื่อนชาวอเมริกันและยุโรปเคยตั้งข้อสังเกตว่า คนไทยชอบพูดถึงคนดีและความดี แต่ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับเสรีภาพและศักดิ์ศรีของมนุษย์ที่คิด ทำ และรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง

 นิทานและละครเด็กของฝรั่ง ไม่ค่อยสั่งสอนเด็กตรงๆ ว่าจงทำดี เพราะฝรั่งศึกษาเรื่องเด็กอย่างเอาจริงเอาจังจึงรู้ว่าในวัยเด็กนั้น สมองซีกซ้ายซึ่งใช้เหตุผล ทำงานช้ากว่าสมองซีกขวาซึ่งเป็นส่วนของจินตนาการ

 การกระตุ้นให้เด็กจินตนาการด้วยความสนุก จะทำให้เด็กจดจำจนเกิดเป็นความตระหนักรู้ได้ดีและเร็วกว่าฟังคำสั่งสอนที่เหมือนบังคับ

 ฝรั่งเอาจริงเรื่องการพัฒนาคุณภาพคน คุณสมบัติของคนคุณภาพที่บรรดาผู้เชี่ยวชาญหลายสาขาของฝรั่งช่วยกันศึกษาวิจัย รวบรวม และวางหลักการเอาไว้จึงไม่ใช่เพียงคำพูดลอยๆ ว่าเป็นคนดี แต่ระบุรูปธรรมของการทำสิ่งที่ดี ซึ่งจะส่งผลดีต่อชีวิตตนเองและสรรพชีวิตร่วมโลก

 รูปธรรมที่ว่านั้น เช่น รักษาคำพูด รับผิดชอบต่อทุกการกระทำของตน เคารพตนเองและผู้อื่น เคารพความต่าง ยุติธรรมกับทุกคนอย่างเสมอหน้า กล้าหาญ รู้จักให้อภัย รู้จักแพ้ชนะ รู้จักแบ่งปัน ซื่อสัตย์ ยืนหยัดเคียงข้างครอบครัว เพื่อน และประเทศชาติ

 รวมถึงกล้ายืนหยัดอย่างสุภาพในความคิดหรือการกระทำที่เชื่อว่าถูกต้องหรือเพื่อความยุติธรรม แม้จะต้องโดดเดี่ยว ฯลฯ เป็นต้น

 ประเด็นเหล่านี้ไม่มีในละครทีวีไทย โดยเฉพาะละครเด็กซึ่งหาคนทำยาก

 

"นิธินันท์ ยอแสงรัตน์"