มองผ่านเลนส์คม-มนต์รักตลาดน้ำ2 | คมชัดลึก

ขอย้อนไปถึงเมื่อต้นปีที่ผ่านมาที่ผู้เขียนมีโอกาสไปเยือนกรุงเวนิสอิตาลี ซึ่งเป็นเมืองที่มีลำคลองแทนถนน เรือแทนรถสัญจรไปมา

เมื่อลงจากรถไฟเดินออกจากสถานี ภาพที่เห็นข้างหน้า คือลำคลองขนาดใหญ่กว่าคลองต่างๆ ในกรุงเทพฯ มีสะพานทอดข้ามให้เดินไปอีกฝั่งเป็นระยะประมาณ 400 สะพานมี เรือโดยสารแล่นไปมาแต่ไม่ชุกชุมนัก แบ่งเป็นเรือขนาดใหญ่ที่แล่นพานักท่องเที่ยวชมสองฝั่งคลองเลื่อยไปถึงมหาวิหารเซนต์มาร์ค ซึ่งถือเป็นศูนย์กลางรวมใจของเกาะซานมาร์โค นครเวนิส

ซ้ายมือเป็นถนนคนเดินที่มีร้านรวงสองฟากทางขายของที่ระลึกและร้านอาหาร ลานกว้างก็มีพ่อค้าตั้งร้านขายของแบบตลาดย่อมๆ น่าแปลกที่เมืองแฟชั่นอย่างอิตาลี ยังมีกระเป๋าสะพายเลียนแบบของยี่ห้อหรู แอบปูเสื่อวางขายอยู่หลายจุด ไม่แน่ใจว่าพี่แกมารับจากประตูน้ำไปหรือเปล่า

ตกตอนเย็นจะมีกลุ่มคนขายที่มาจากต่างถิ่นเดินกรูกันออกมาจากที่พักพร้อมหิ้วของ (ปลอม) พะรุงพะรัง จับจองที่ว่าง ปูเสื่อขายแบบบนสะพานลอยบ้านเรา พร้อมที่จะหอบหนีตำรวจเมื่อไหร่ก็ได้

ยืนบนสะพานมองลงไปในลำคลองที่มีตึกสองฝั่งขนาบข้างเรือกอนโดล่าพายกันอยู่ตามซอกซอยต่างๆ นี่เอง นึกแล้วอยากให้ผู้ที่ทำงานเกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวทางน้ำบ้านเรามาดูการจัดการของเขาจริงๆ ว่า เมืองเขาน้ำใสบ้านเรือนสะอาดเป็นระเบียบเพียงไร

นั่งเรือล่องเวนิสไปก็ไม่เห็นท่อระบายน้ำเสียจากบ้านอาคารโผล่อกมา หรือขยะที่ลอยตุ๊บป่อง บ้านเรือนที่ต่อเติมแบบเอารักเอาเปรียบคนอื่น และไม่มีเสียงเรือติดเครื่องยนต์ดังกระหึ่มกวนประสาทหู มุมไหนๆ ก็ชวนกดชัตเตอร์ไปเสียทั้งหมด

คิดว่าบ้านเราถ้าร่วมมือกันจริงๆ ก็ทำได้เพียงแต่ชาวบ้านทุกหลังริมคลองทุกแห่งต้องมีความรู้สึกร่วมที่จะปรับปรุงเพื่อการท่องเที่ยวโดยนึกถึงส่วนรวมเป็นหลัก

ใช่ว่าจะเห่อเมืองนอกเมืองนาแล้วติบ้านเราเพราะเที่ยวตลาดน้ำบ้านเราคนยิ้มแย้มแจ่มใส เบียดเสียดกันบ้างก็ขอโทษแล้วยิ้มให้กัน แต่ฝรั่งไม่อย่างนั้น แค่ยืนถ่ายรูปเบียดกันในเรือ โดยไม่ตั้งใจ แหม่มใจสกปรกมันโวยวายนึกว่าไปแต๊ะอั๋งมัน

ยังไงก็ยังรักฟากฝั่งคลองและตลาดน้ำบ้านเราที่มีเสน่ห์แบบตะวันตกแต่ยังติเรื่องขยะ การจัดการร้านค้าและเสียงดังจากคนและเครื่องยนต์ที่ทำลายบรรยากาศโรแมนติกไปเสียหมด