พรมแดนของโลกมายา - เกิร์ชวิน ณ ค่ำคืนหนึ่ง | คมชัดลึก

 ค่ำคืนนั้นมิใช่แค่การแสดงคอนเสิร์ตดนตรีคลาสสิกโดยวงฟิลฮาร์โมนิกที่เก่าแก่และมีระดับต้นๆ ของโลกดนตรีเท่านั้น แต่ยังเป็นการแสดงบทเพลงของคีตกวีชาวอเมริกัน George Gershwin (1898-1937) คีตกวีชื่อก้องของศตวรรษที่ 20 และที่สำคัญยิ่ง เป็นการเปิดพรมแดนระหว่างดนตรีคลาสสิกกับดนตรีแจ๊ส เพื่อสร้างพื้นที่ใหม่ให้แก่คนดนตรีและกลุ่มผู้ฟังดนตรี เพื่อเปลี่ยนกระบวนทัศน์เข้าสู่โลกดนตรียุคใหม่ที่ไม่ซ้ำซาก และติดยึดกับรูปแบบตายตัว

 เซจิ โอซาว่า วาทยกรชาวญี่ปุ่นเป็นผู้นำของการเคลื่อนไหวครั้งนี้ เขาได้ชักนำศิลปินดนตรีแจ๊สจากอเมริกาซึ่งเคยรู้จักกันมากว่า 5-6 ปี วง มาร์คัส โรเบิร์ต ทริโอ รวมตัวกันเมื่อประมาณปี 1995 มาร่วมงานด้วย

 สถานที่จัดการแสดงคอนเสิร์ตเป็นลานกว้างกลางสวนป่า สวยงามพอๆ กับผู้ชมนับหมื่นที่นั่งชมกันอย่างมีระเบียบ ตลอดแถวแนวของการจัดที่นั่งมีการจัดแยกช่องทางเดิน เหมือนการจัดระบบการจราจรหรือการจัดผังเมืองของสังคมเมืองศิวิไลซ์ เซจิ โอซาว่า นำวงเบอร์ลิน ฟิลฮาร์โมนิกขึ้นเพลง An American in Paris เพื่อเปิดเวที วงดนตรีวงใหญ่บรรเลงอย่างเรียบลื่น มีทั้งความตื่นเต้นสลับปนกับความนุ่มนวล แสดงพลังความสามารถของนักดนตรีทุกกลุ่มเครื่องมือ พอจบเพลง เซจิได้เดินนำกลุ่มนักดนตรีแจ๊สผิวดำ 3 คนขึ้นมา มี มาร์คัส โรเบิร์ต (เปียโน) เจสัน มาร์แซลลิส (กลอง) โรแลนด์ กัวริน (เบส) เล่นเพลง Rhapsody in Blue

 ถ้าไม่เคยยึดติดหรือเคยมีอคติกับแนวดนตรีสองสายทางนี้มาก่อน ถ้าได้เห็น ได้ฟังมาร์คัสเล่นเปียโนร่วมกับดนตรีวงใหญ่ เขาจะได้ยินเสียงดนตรีอีกมิติหนึ่งที่มีทั้งแจ๊สและคลาสสิกผสมผสานกัน และแตกเสียงออกมาเมื่อเวลาที่ด้นสด (improvisation) เพื่อนร่วมวงของเขาเข้ามาเสริมในช่วงเล่นจังหวะ และต่างก็ด้นสดไปด้วย ไม่เพียงเท่านั้นนักแซกโซโฟนหญิงชุดดำโชว์ลีลาแจ๊สของเธอปฏิสัมพันธ์ด้วย พอจะเริ่มจังหวะสวิง เจสันโยกตัวตามจังหวะ โรแลนด์ยิ้มเล็กๆ พอมาร์คัสโซโลเดี่ยวทั้งวงเงียบกริบ เสียงเปียโนของเขาแตกทำนองออกไปในลีลาคลาสสิก เซจิยืนกุมแขนฟังอย่างตั้งใจ เป็นภาพที่ดูงดงามและน่าประทับใจ

 Concerto in F (George Gershwin) เพลงนี้ค่อนข้างยาว แต่ละวงต่างก็แสดงบทบาทกันมากขึ้น บทเพลงนี้มีการเปลี่ยนอารมณ์และจังหวะ เซจิแสดงบทบาทวาทยกรของเขาได้เต็มที่ สีหน้าของผู้ชมมีความสุข พอเริ่มมืดพวกเขาเริ่มจุดเทียน

 Cole After Midnight (Marcus Roberts) เซจิ โอซาว่า นั่งฟังอยู่ข้างๆ เป็นเพลงสั้นๆ เหมือนจะบอกตัวตนของพวกเขาว่า “ดนตรีของเราคือแจ๊ส”

 วงเบอร์ลิน ฟิลฮาร์โมนิก เล่นโชว์วง Strike Up the Band (George Gershwin) เป็นเพลงลีลาสนุก จังหวะดนตรีร่าเริงสดใส

 I Got Rhythm (George Gershwin) เหมือนการพูดคุยของคน 3 คน
 Berliner Luft (Paul Lincke) เพลงนี้เหมือนเป็นตัวแทนของคนเยอรมัน พวกเขาเป่าปากกระโดดโลดเต้นตามจังหวะเพลง คอนเสิร์ตคืนนั้นจบลงด้วยความสุขของทุกคน

"วีระศักดิ์ สุนทรศรี"